Πέρασε τόσος καιρός από τότε που το ξεκίνησα και επιτέλους το τερματισα. Θα το έπαιζα για πολύ καιρό ακόμα αλλά κάπου σκέφτηκα ότι να ασχολούμαι μαζί του για 1 χρόνο δεν έχει και πολύ νόημα, οπότε επιτάχυνα την όλη διαδικασία. Οι τελικές μάχες βγήκαν υπερβολικά εύκολα (μόνο στη μάχη με τον Barich έχασα μία φορά). Orlandeau ruins the game
. Πραγματικά αν δεν υπήρχε το παιχνίδι θα ήταν αρκετά πιο δύσκολο. Δε βαριέσαι όμως, και πάλι τέλειο ήταν.Σεναριακά είναι στην κορυφή μαζί με ελάχιστα άλλα. Πάντα σου σέρβιρε κάτι νέο και πάντα αυτό το "κάτι νέο" άλλαζε αρκετά την εικόνα που είχες σχηματίσει. ΙΜΟ το καλύτερο σημείο του παιχνιδιού ήταν στις μάχες στο Fort Basselat, όπου Dycedarg σκοτώνει Larg, o Delita τον Goltana, ο Zalbaag μαθαίνει για τη δολοφονία του πατέρα του από τον αδελφό του, ο Deltta παίρνει τα ινία του Southern Sky, αποκαλύπτει στον Orran τους σκοπούς του κτλ. Εκείνο το σημείο το είδα πολλές φορές για να το χωνέψω.
Το τέλος ήταν πάρα πολύ ωραίο. Ουσιαστικά όλοι οι "δυνατοί" έπεσαν (Crown, Church, Northern και Southern Sky), ενώ όλοι οι αλαζώνες ηττήθηκαν/δολοφονήθηκαν (Larg, Goltana, Dycedarg, Delacroix, Delita). Κανένας δεν κατάφερε να πάρει τη δύναμη που ήθελε και οι μόνοι που επέζησαν ήταν αυτοί που κράτησαν μία μετριοπαθή στάση από την αρχή (Ramza, Alma). Ο Delita πολύ τραγική φιγούρα, δεν περίμενα να τελειώσει έτσι. Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα καν να πεθάνει.
Επίσης μου άρεσε ότι μέχρι και στον τερματισμό έχουμε αναφορές στην προσπάθεια της εκκλησίας να καλύψει τις "αμαρτίες" της (με την εκτέλεση του Orran).
Όντως ένα από τα πιο ώριμα σενάρια που έχω δει σε παιχνίδι. Δεν πέφτει μέσα σε κανένα κλισέ, καταφέρνει να μείνει σε ένα επίπεδο και να εισάγει ασταμάτητα νέα δεδομένα, ενώ το κλείσιμο είναι αυτό που του αρμόζει. Δεν αναλώθηκε σε ένα φτηνό happy ending και καταφέρνει να πιάσει απροετοίμαστο τον παίχτη σε πάρα πολλά σημεία.
Σαν gameplay τώρα δεν του βρίσκω μειονεκτήματα. Το μόνο που με ενόχλησε ήταν το τρόπος που έπρεπε να ολοκληρώνεις τα errands. Κατά τα άλλα ήταν τέλειο, άπειρα side πράγματα και εξοπλισμοί, άπειροι συνδυασμοί ικανοτήτων και jobs. Θα ήθελα να το ξαναπαίξω με οδηγό για να τα κάνω όλα.
ΥΓ: Εγώ τα ονόματα τα βρήκα εκπληκτικά και πολύ εμπνευσμένα πάντως. Σε όλο το παιχνίδι δεν είχα καμία απολύτως δυσκολία να θυμάμαι διάφορους χαρακτήρες και ποτέ δε δυσκολεύτηκα στην παρακολούθηση του σεναρίου εξαιτίας αυτών, το ακριβώς αντίθετο μάλιστα.
Leave a comment: