Love at first sight? No!

[Evans]

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα (και από τα λίγα βασικά) είναι το Vagrant Story. Δικαιολογούμαι βέβαια, όταν παίζεις ένα τέτοιο παιχνίδι στα 12 σου και έχεις ως μοναδικά παραδείγματα, από RPGs, τα Panzer Dragoon Saga (στα 10 μου το έπαιξα) και Final Fantasy VII (ένα χρόνο μετά), φυσικό είναι να χάνεις τον μπούσουλα. Την πρώτη μέρα που το έβαλα έχασα τα αυγά και τα πασχάλια. Όχι ότι και πριν λίγους μήνες που το ξανάπαιξα, δεν τα έχασα. Όπως και να έχει, η απογοήτευση ήταν τόσο μεγάλη που ήθελα να το δώσω πίσω και να πάρω κάποιο άλλο. Το πρωί της επόμενης μέρας είπα στον εαυτό μου ότι αυτό το παιχνίδι πρέπει να παιχτεί, έχει καλά στοιχεία, έστω και αν δεν τα καταλαβαίνω . Τελικά δεν το έδωσα, το έπαιξα και δηλώνω ότι είναι ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια.

Δε θυμάμαι να ήμουν τόσο αρνητικός με ένα άλλο παιχνίδι, ή να άλλαξα γνώμη παίζοντας το, ή και αρκετά αργότερα. Με το FF VII ίσως να συνέβη το ίδιο. Τότε ήμουν fanboy της Sega και του Panzer Dragoon Saga. Είπα, όμως, να ρίξω μία ματιά στο FF VII, στο άθλιο κονσολάδικο της περιοχής. Τελικά μου άρεσε ιδιαίτερα πολύ .

[Ground_zero]

To idio peripou eixe ginei me to FFVII sthn dikh mou periptwsh.

Evlepa diafhmiseis gia afto to game pantou kai elega pws den mporei, kalo paixnidi tha einai opote aksizei na to paiksw.
Otan omws hrthe o kairos na to kanw mou fanhke pragmatika adianohto to oti eprepe opwsdhpote na faw xtyphma apo ton antipalo kata thn diarkeia ths maxhs.
Osa games eixa paiksei ws tote, htan action oriented kai sigoura an eisoun skilled enough mporouses na mhn fas xtyphmata, omws edw eixame mia diaforetikh periptwsh.

Peritto na pw pws to parathsa afou exasa sto prwto boss gia na paiksw to Symphony of the night (eixan kykloforisei mazi sto magazi pou epaiza, dikh mou konsola den eixa).
To kalo sthn ypothesh htan pws o aderfos mou eipe na riksei kai aftos mia matia sto game, h diafora htan pws aftos den to stamathse alla synexise kai kathe vrady otan gyrnousame spiti mou elege kai ligo apo thn istoria pou mou fenotan kataplhktikh.

Otan kapoia stigmh eftase sto shmeio na vgei apo thn polh Midgar, oloi sto magazi legame pws tha termatisei to paixnidi kai anarwtiomastan ti sto kalo einai ta alla 2 cd, fantasteite thn ekplhksh mas ota katalavame pws to pixnidi molis eixe arxisei.

Apo ekeino to shmeio ta parathsa ola kai to ksanaksekinhsa apo thn arxh, to mono RPG pou exw teleiwsei panw apo 17 fores (arxh ws telos)....


Me to FFVIII pali synevei akrivws to antitheto, kathe fora pou to paizw olo kai ligotero mou aresei.... perierga pragmata

[Xeno]

.. τι θελει να πει ο ποιητης;

Παιχνιδια τα οποια παιξατε για παραδειγμα 2 φορες και την 1η σας φανηκαν απο απαραδεκτα εως μετρια ενω την 2η φορα αναθεωρησατε τελειως και σας αφησαν μαλιστα πολυ καλη εντυπωση.


Για εμενα το απολυτο παραδειγμα ειναι το Final Fantasy VIII.

Μη εχοντας PS1, το πηρα για PC μολις κυκλοφορησε (1999-2000;).
Εχοντας παιξει 1-2 χρονια πριν παλι σε PC το FF VII περιμενα να δω κατι παρομοιο...
Sci-fi σκηνικα, βγαλμενα απο action movies και φυσικα πρωτοκλασατο σεναριο γεματο ανατροπες, ιντριγκες, εκπληξεις κτλ κτλ καθως και εναν πρωταγωνιστη με πλουσιο παρελθον αλλα και καποιον COOL villain.

Φυσικα τιποτα δεν ειδα απο αυτα, ενω ακομα και το battle system με ειχε ξενισει αρκετα και δε το ειχα καταλαβει 100% - ως ενα σημειο επαιζα μονο με GF - lol.

Μετα απο 3-4 χρονια ειπα να του δωσω αλλη μια ευκαιρεια και οντας πλεον πιο ωριμος σαν gamer εξεπλαγην με τη συνολικη εμπειρια και μαλιστα με το παραπανω.

Το σεναριο δε με ενοχλησε.. μου απεδειξε πως ενα ποιοτικο συνολο δε πρεπει απαραιτητα να βασιζεται μονο στις ανατροπες..
Το παιχνιδι βασιζοταν αρκετα στην αναπτυξη ορισμενων χαρακτηρων.. Ειναι απιστευτο το ποσο ξεφευγε απο τα cliche της σειρας.

O Squall δεν ηταν ο μαμιας της γειτονιας, αλλα ηταν ενας εσωστρεφης, μοναχικος και κομπλεξικος εφηβος που προσπαθουσε ο παιχτης να τον ψυχολογησει.
Ο Seifer δεν ηταν αυτο που περιμενε ο οποιοσδηποτε εβλεπε την εντυπωσιακη εισαγωγη του παιχνιδιου.
Μεσα στο ιδιο το παιχνιδι καποια στιγμη αποκαλυπτεται τι σοι χαρακτηρας ειναι και σιγουρα απεχει πολυ απο τον typical badass villain.

Εκτιμησα πολυ αυτη τη διαφορετικοτητα του τιτλου, παροτι καποιοι χαρακτηρες ηταν τελειως αδιαφοροι - οπως η Selphie.
Μαζι με αυτα εντυπωσιαστηκα και απο τις περιοχες του παιχνιδιου αλλα και τη μουσικη του επενδυση - κατ εμε την καλυτερο σε FF.

Περιττο να αναφερω τα μοναδικα cut-scenes φυσικα...

Τελος το battle system παροτι ακρως abusable ηταν ιδιαιτερα διασκεδαστικο - αν εξαιρεσουμε το drawing εστω.

Μου αφησε πολυ καλες εντυπωσεις το customisation των char stats μεσω του junctioning αν και οπως ειπα τελικα ηταν πανευκολο το παιχνιδι αν το εκμεταλλευοσουν σωστα.


Οπως και να χει το παιχνιδι με εκανε να αναθεωρησω καποιες αποψεις για τη σειρα αλλα και να μετριασω μερικως τον ενθουσιασμο μου για το VII, παιχνιδι που για καιρο πιστευα πως ειναι πολυ πανω απο οτιδηποτε αλλο ειχα παιξει.

Οχι πως θεωρω το VIII καλυτερο αλλα δε παυει να ειναι απο τα αγαπημενα μου RPG.


Να λοιπον πως κατοπιν εορτης σωθηκε μια αρχικα "αστοχη"?αγορα παιχνιδιου.
Πλεον εχω το παιχνιδι και στο PC και στο PSX (x2 κομματια).