Love at first sight? No!

[Gintama]

Wow nice topic!

Το Μetroid Prime νομίζω είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Φανατίλα γαρ με το super όσο να'ναι μου ξύνισε το first person σε σημείο ξενέρας. Ε περιττό να πω ότι όταν αποφάσισα να ασχοληθώ έχασα τη μπάλα.
[/b]

Aκριβώς φίλε, ακριβώς!

Το Super Metroid το είχα λιώσει παρέα με φίλους και μετα απο αρκετα χρόνια όταν διάβασα το preview του Prime απο ενα αγγλικό περιοδικό που έπαιρνα τότε, αποφάσισα να το αγοράσω.
Ξενέεεερα στην αρχή και πολλές wtf καταστάσεις. Θυμάμαι να διαβάζω το βιβλιαράκι του παιχνιδιού στη τουαλέτα για να καταλάβω τον χειρισμό και να σκεφτομαι οτι έμεινα απένταρος για μια βλακεία.
Μέχρι την επόμενη μέρα το είχα ερωτευτεί...

[deus_d0pe]

Το Μetroid Prime νομίζω είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Φανατίλα γαρ με το super όσο να'ναι μου ξύνισε το first person σε σημείο ξενέρας. Ε περιττό να πω ότι όταν αποφάσισα να ασχοληθώ έχασα τη μπάλα.

[Orpheus]

Αυτό το έχω πάθει μόνο με το Oblivion...δεν μπορώ να το εξηγήσω αφού η "αναθεώρηση" έγινε εντός 24 ωρών!!!!

[swordmaster]

Βιάζομαι απότι κατάλαβα, τρίτη φορά στο νέο φόρουμ να αναθεωρίσω τα λεγόμενά μου.

Αφού αναφέρατε αρκετά retro καταστάσεις, θυμήθικα το Gargoyle's Quest για GameBoy.

Το είχα αγοράσει λόγο packshot (λολ, 7 πρέπει να είμουνα).

Αγγλικά δεν ήξερα καν οτι υπάρχουν σαν γλώσσα (στην Γερμανία τα ΠΑΝΤΑ είναι μεταφρασμένα, να φανταστείτε, μέχρι να έρθω με 12 στην Ελλάδα νόμιζα όλοι οι ηθοπειοί ξέρουν και μιλάνε γερμανικά!!) και το παιχνίδι το είχα φτάσει μέχρι λίγο μετά την πρώτη πίστα. Μετά περπατούσες και μιλούσες, run/action και δεν ξέρω τι εντολές είχε, δεν ήξερα τι είναι, το παράτησα.
Χρόνια μετά, το ξαναέβαλα στο GameBoy μου και, με αστείρευτες γνώσεις αγγλικών, που τουλάχιστον C2 πτυχείο απαιτούσαν, έπαιξα και τερμάτισα το παινχίδι.

Βέβαια ίσως δεν το σκέφτικα κατευθείαν, γιατί δεν το μίσισα ποτέ το παινχίδι, απλός δεν το έπαιξα κατευθείαν, μόλις 7 χρόνια αργότερα, λολ

[hideo.]

To Defenders of oasis για Gamegear.Το μισουσα,μεχρι που καθησα ασχοληθηκα αρκετα και εντυπωσιαστικα και απο το παιχνιδι αλλα και απο το ειδος(rpg) γενικοτερα.

Το πρωτο 3D ΙSS pro(πριν το ISS 08) για ps1 δεν μου αρεσε καθολου,αλλα δεν αργησα να καταλαβω οτι ειναι τρομερα εθιστικο.

To GTA3 δεν μου γεμιζε το ματι οταν το πρωτοειδα,ετσι δεν καθησα να ασχοληθω καθολου μαζι του,μεχρι που νοικιασα για να δοκιμασω το vice city και κολλησα με την σειρα.

[sub_zero]

Μου είχε φέρει πριν χρόνια ένας φίλος το diablo 2 να το δοκιμάσω. Το βάζω στο πισι και μετα από 5 λεπτά το βγάζω και αρχίζω στα καντήλια τον φίλο μου.. Την επόμενη μέρα και αφού το επεξεργάστηκα στο μυαλό μου πήγα και το αγόρασα

[Ryu_gr]

Αχ, ξύνετε πληγες! Το Final Fantasy VIII ποτέ δεν το τερμάτισα γιατί έσβησα εξ' επίτηδες το save. Ήμουν στα μέσα του 3ου CD και γεμάτος χαρά (lol) πήγαινα στην καινούργια αποστολή αλλά σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο
κόλλαγε. 1-2-3-4 reset και μετά delete το save επειδή τα χα πάρει. Αυτά παθαίνει όποιος αγοράζει κόπιες, τουλάχιστον έβαλα μυαλό. Το μετάνιωσα βέβαια γιατί θα μπορούσα να το είχα πάρει γνήσιο ή στη χειρότερη να έβαζα μια άλλη κόπια.

[Loggo]

Είχα αντιπαθήσει σε βαθμό αηδίας την σειρά που σήμερα είναι η αγαπημένη μου.

Όταν επί εποχής NES μου είχαν φέρει δώρο το The Legend of Zelda (ήμουνα και πολύ πιτσιρικάς τότε βέβαια) δεν άντεξα να παίξω πάνω από 30 λεπτά τη πρώτη φορά, μούφα το ανέβαζα μούφα το κατέβαζα το παιχνίδι.

Δεν ήξερα τι να κάνω, που να πάω, όλα φαινόντουσαν ίδια, χανόμουνα, έχανα συνέχεια, πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που πέταξα χειριστήριο κονσόλας στο πάτωμα (ιστορική, τεράστια στιγμή).
Είχα προσπαθήσει να το ξαναπαίξω δυο τρεις φορές, αλλά ΠΑΝΤΑ το άφηνα βρίζοντάς το.

Χρόνια αργότερα, επί εποχής Super Nintendo μου φέρνουν δώρο πάλι Zelda, φυσικά ήταν το A link to The Past.
Οι πρώτες μου αντιδράσεις ήταν απερίγραπτες, η ξενέρα όταν διαπίστωσα ότι πρόκειται για παιχνίδι της ίδιας σειράς με αυτό που είχα στο NES απλά τεράστια, τα έχασα, θυμάμαι μάλιστα ότι ήθελα να κρατήσω το παιχνίδι κλειστό για να πάω να κάνω αλλαγή.

Τελικά ευτυχώς δε κρατήθηκα (lol) και άνοιξα το παιχνίδι, το έβαλα στο SNES και άρχισα να παίζω, πωρώθηκα, το τερμάτισα και μετά πήγα να ξαναδοκιμάσω το πρώτο Zelda το οποίο φυσικά τώρα μου φαινότανε λιγότερο ακαταλαβίστικο και όντας πιο ώριμος μπορούσα να καταλάβω πλέον.

[MarVell]

Για εμενα το απολυτο παραδειγμα ειναι το Final Fantasy VIII.

Μετα απο 3-4 χρονια ειπα να του δωσω αλλη μια ευκαιρεια και οντας πλεον πιο ωριμος σαν gamer εξεπλαγην με τη συνολικη εμπειρια και μαλιστα με το παραπανω.[/b]

Σχεδόν ίδια περίπτωση με το FF VIII :blink:

Την πρώτη φορά που το παιξα δεν το διασκέδασα όσο περίμενα. Το σύστημα μάχης, τα γραφικά και ο ήχος ήταν τέλεια αλλά οι χαρακτήρες και η ιστορία με χάλαγαν πολύ. Το τελείωσα το παιχνίδι μετά από περίπου 110 ώρες αλλά οι εντυπώσεις μου ήταν ανάμεικτες.

Μετά από 2 χρόνια για κάποιο λόγο είπα να το ξαναπαίξω. Αυτήν την φορά το τελείωσα σε 140 ώρες (το μόνο RPG που έχω τελειώσει 2 φορές) και το παιχνίδι μου φάνηκε τέλειο από όλες τις απόψεις. Ακόμη και οι χαρακτήρες που με άφησαν αδιάφορο την πρώτη φορά μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντες την δεύτερη.

Μέχρι σήμερα το FF VIII είναι το αγαπημένο μου FF και μαζί με τα Shining Wisdom και Shining The Holy Ark το αγαπημένο μου RPG γενικά.

Νομίζω οτι η αλλαγή γνώμης για το παιχνίδι οφείλεται σε 2 λόγους. Πρώτον, μερικές φορές όταν περιμένουμε κάτι, άλλο έχουμε στο μυαλό μας και άλλο μας παρουσιάζεται και είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε και ας είναι καλό. Δεύτερον, οι συνθήκες της ζωής μας και το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε όταν παίζουμε ένα παιχνίδι επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την διάθεση μας και το τι ψάχνουμε σε ένα παιχνίδι

Σταματάω τις βαρύγδουπες αναλύσεις όσο προλαβαίνω

[Sinclair]

Για έναν ανεξήγητο λόγο τις τελευταίες μέρες είμαι σε retro κατάσταση...Μου έρχονται στο μυαλό μόνο παλιά παιχνίδια και σχεδόν κανένα σύγχρονο.
Θα αναφέρω λοιπόν το Super Probotector:Alien Rebels.Είχα ήδη λιώσει το απλό στο NES οπότε μόλις στην Α γυμνασίου ξεμπέρδεψε με τις εξετάσεις του καλοκαιριού πήγα στο παιχνιδάδικο για τη δεδομένη αγορά του καλοκαιριού.Δεν βρήκα κάτι κοντά στα χρήματα που είχα μαζέψει(21000 δρχ πρπ)μιας κ τα περισσότερα ήταν από 25 και πάνω...Έπεσε το μάτι μου στο Super Probotector λοιπόν και το αγόρασα ελπίζοντας σε πολύωρο gameplay...Φευ...Στις 2,5 ώρες το είχα τελειώσει σε easy και με λίγη μεγαλύτερη δυσκολία στο normal.Εκείνο το καλοκαίρι άνοιξαν και δύο κονσολάδικα στην πόλη μου και μετά από αγορές των Mortal Kombat 2 και
κάποιου άλλου το έδωσα για ανταλλαγή με το Weaponlord...

Κάπου στο 2007 αγόρασα μέσα σε retro κλίμα το συγκεκριμένο παιχνίδι από το ebay.Περιττό να πω πως ήταν από τα καλύτερα ξοδεμένα 15? της ζωής μου.Το έλιωσα με αδερφό και ξάδερφο το τελείωσα και στο Hard και επιτέλους αναγνώρισα την αξία του...Priceless απλά...Συγγνώμη Konami

Νομίζω οτι η αλλαγή γνώμης για το παιχνίδι οφείλεται σε 2 λόγους. Πρώτον, μερικές φορές όταν περιμένουμε κάτι, άλλο έχουμε στο μυαλό μας και άλλο μας παρουσιάζεται και είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε και ας είναι καλό. Δεύτερον, οι συνθήκες της ζωής μας και το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε όταν παίζουμε ένα παιχνίδι επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την διάθεση μας και το τι ψάχνουμε σε ένα παιχνίδι[/b]

Σωστός.Ειδικά όταν έχει προηγηθεί και το FF 7...Κι εγώ το είχα λιώσει το 8 πρώτο playthrough και το παράτησα προς το τέλος...Τελικά το ξανάρχισα και το καταδιασκέδασα...Έχει μαζί με το 10 τις αγαπημένες μου
Shiva :wub:

[nooto]

Με το devil may cry..πρωτα το ειχα δοκιμασει στο Demo που ειχε μεσα το re code veronica και δεν μου ειχε κανει καμια εντυπωση , μαλιστα μου ειχε φανει και ψιλοχαλι λολ..Μετα δε ξερω , ειχα δει κατι videos και μου κινησαν το ενδιαφερον και τελικα το αγορασα...το σοκ ηταν μεγαλο

[swordmaster]

Και για μένα το ίδιο ισχύει με τον TheCursed..!

[TheCursed]

Βασικά αυτό δεν μου έχει τύχει ποτέ με videogame, απ' όσο θυμάμαι τουλάχιστον. Συμβαίνει συνεχώς με τραγούδια, όμως.

[Sith Lord Bahamut]

Πολύ περίεργα αλλά κάπως έτσι έγινε...

World Of Warcraft :blink:
Όταν το είχα δει σε έναν φίλο μου άρεσε η ιστορία αλλά εντάξει δεν ενθουσιαστηκα κι'όλας.
Συνηθισμένος από το DiabloII να παίζω με point n click μου ήταν πολύ ξένο το πληκτρολόγιο σε RPG.
Δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα...όλα με ενοχλούσαν, ήταν διαφορετικό <_<

Η ιστορία με διέψευσε.....είναι το μόνο που έχω στο PC και το μόνο που με κρατάει τόσο καιρό....

Περίεργα πράγματα

[Ramparter]

Αμέσως σκέφτηκα το TLoZ: Majora&#39;s Mask. Απ&#39;τη πρωτη στιγμή με ξενισε και καθε τι διαφορετικο απ&#39;το Ocarina of Time ενιωθα οτι απλα εριχνε το παιχνιδι πιο χαμηλα. Ειχα ξενερωσει τοσο πολυ που δε μπορουσα να δω τα οποια θετικα ειχε και τελικα το παρατησα λιγο πριν το τελευταιο dungeon.

Το ξεκινησα παλι μετα απο καιρο και το τερματισα με ολες τις μασκες με τη χρηση οδηγου. Αλλιως θα πρεπε να επαναλαμβανω συνεχεια τα ιδια πραγματα και να γυρναω το χρονο μπρος πισω μεχρι να βρω που βρισκεται ο καθενας τη καθε στιγμη.

Παρα πολλα προβληματα κρατουν κατω ενα κατα τ&#39;αλλα εκπληκτικο παιχνιδι. Εχει 4 απ&#39;τα καλυτερα dungeons σε Zelda game ομως πραγματικα δεν ειναι μικρο. Πρεπει να ψαξεις πολυ προσεκτικα σπιθαμη προς σπιθαμη για να βρεις ολες τις νεραϊδες.

Επισης οι NPCs ειχαν εκπληκτικα σχεδιασμενο προγραμμα αλλα ο περιορισμος χρονου το χαλαγε καθως επρεπε συνεχως να πηγαινεις πισω και να ξανα περιμενεις χανοντας ολη τη προδο. Απ&#39;τις πιο ρεαλιστικες πολλεις που εχω δει σε παιχνιδι, οι ανθρωποι ζουσανε πραγματικα.

Αν ειχε πιο απλο save system θα ηταν πολυ πιο ευχαριστο ομως η nintendo ηθελε να το κανει super ρεαλιστικο και το πηδηξε.

Τελικα δεν ηταν τοσο κακο οσο μου φανηκε στην αρχη. Και σιγουρα ηταν το πιο διαφορετικο Zelda.