Mετά το συγκεκριμένο παιχνίδι-κονσόλα, ο όρος εντυπωσιασμός άρχισε πλέον να χάνει την αξία του για μένα. Δέος όταν είχα πρωτοδεί την κονσόλα να παίζει σε βιτρίνα μαγαζιού το χειμωνα του 95 (και εγκεφαλικό με την τιμή... 108 χιλιαρικα
), δεος και ζαλαδα όταν μετα από μερικούς μήνες είδα το Resident evil (και το σκατό στην κάλτσα με το πρώτο πέρασμα από τον ανατολικό διάδρομο
).
) και μας τρεχανε τα σαλια, οταν διαβαζα στο preview για seamless κοσμο με κυκλο ημερας-νυχτας και πληρη ελευθερια κινησεων νομιζα πως ονειρευομουνα. 
Leave a comment: