Περί βιβλίων και άλλων δαιμονίων

[Somari]

Καλό ακούγεται. Είναι;

[Chief]

"Ο Θεός στον εγκέφαλο" ή "The God part of the brain" του Matthew Alper. Επιχειρηματολογεί υπέρ της ύπαρξης γονιδίου που δημιουργεί τη θρησκευτική λατρεία και προσπαθεί μετέπειτα να εξηγήσει το λόγο που η βιολογική εξέλιξη ευνόησε ένα τέτοιο γονίδιο.

[Chief]

"Ο Πόλεμος της Αντιγόνης" ή αγγλιστί "Antigone's Wake". Μυθιστόρημα τοποθετημένο στην Αρχαία Ελλάδα. Ο πρωταγωνιστής είναι ο Σοφοκλής (ή Δεξίων όπως τον φωνάζουν στη πόλη) στα χρόνια της δόξας του όπου καλείται να συμμετάσχει στο πόλεμο των Αθηναίων ενάντια στην αυτόμολη Σάμο. Μπροστά στις θηριωδίες του πολέμου ο ποιητής συγκρούεται με τη συνείδησή του.
Δε πρόκειται για κάτι αριστουργηματικό απο άποψη γραφής όμως αντιμετωπίζει το θέμα με το κατάλληλο σεβασμό. Μία φανταστική ιστορία βασισμένη σε αυστηρώς ιστορικά γεγονότα.

[TenshiKo]

Ελπιζω να μην ενημερώνεσαι μονο απο καθαρά πολιτικά προσκείμενα βιβλία και να διαβασεις και κανενα περισσοτερο αντικειμενικο αν σε ενδιαφερει το θεμα.. Ολα αυτα αναφερουν τα αρνητικα του καπιταλισμού με άψογη ακρίβεια με αποτελεσμα να ειναι εξαιρετικά εύπεπτα για τον καθενα αλλα ποτε δεν κανουν μια ρεαλιστική αντιπρόταση..

Διαβάζω πολλά και απο πολλές πηγές, ωστόσο αυτό αντικειμενικό μου φάνηκε παρα τις πολιτικές πεποιθήσεις του Μπογιόπουλου.. και εντάξει, τι αντιπρόταση να κάνει αυτός ο καημένος;:Ρ

[i Have no Equal]

Ελπιζω να μην ενημερώνεσαι μονο απο καθαρά πολιτικά προσκείμενα βιβλία και να διαβασεις και κανενα περισσοτερο αντικειμενικο αν σε ενδιαφερει το θεμα.. Ολα αυτα αναφερουν τα αρνητικα του καπιταλισμού με άψογη ακρίβεια με αποτελεσμα να ειναι εξαιρετικά εύπεπτα για τον καθενα αλλα ποτε δεν κανουν μια ρεαλιστική αντιπρόταση..

[TenshiKo]

Προσωπικά το βρήκα πολύ ενημερωτικό

http://www.scribd.com/doc/71623484/%CE%95%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%9F-%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%97%CE%BB%CE%AF%CE%B8%CE%B9%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%9C%CF%80%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85

[Chaoscrow]

Είμαι slow reader δεν εξηγείται αλλιώς! Δυο μήνες χρειάστηκαν περίπου για να τελειώσω το The Last Wish. Φταίει το ότι σταμάτησα να διαβάζω πριν από κάποια χρόνια και έκτοτε δεν έχω καταφέρει να καταπιαστώ ξανά με το ίδιο πάθος. Πρώτη μου fantasy απόπειρα λοιπόν και δηλώνω κατενθουσιασμένος! Το βιβλίο απήλαυσα όσο λίγα παιχνίδια και ταινίες του είδους. Αυτονόητο για βιβλιοφάγους, το ξέρω, αλλά ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Ο κεντρικός χαρακτήρας Geralt, οι χαρακτήρες που συναντά, οι καταστάσεις που μπλέκει, το υποβόσκων χιούμορ, οι περιεκτικές περιγραφές που δεν κουράζουν, όλα είναι στο ύφος που το καθιστά ως ένα ευχάριστο διάβασμα. Αύριο θα δανειστώ το Blood of Elves και δεν πιστεύω να χρειαστώ δυο μήνες ακόμη για να εκφέρω άποψη.

[Titus]

Το κάνεις σωστά νέε μου, περιμένω εντυπώσεις.

Μη σου φαίνεται καθόλου περίεργο, η ιστορία του Geralt είναι 7 μυθιστορήματα και μερικές συλλογές διηγημάτων. Τα μόνα μεταφρασμένα μέχρι τώρα στα αγγλικά είναι αυτό, το πρώτο μυθιστόρημα Blood of Elves και τώρα ετοιμάζεται το Times of Contempt που θα κυκλοφορήσει κάααποτε.

[Chaoscrow]

Ξεκίνησα το The Last Wish του A.Sapkowski, το ξεκίνημα της σειράς πάνω στην οποία βασίστηκε το The Witcher. Περίεργο που άργησε τόσο να μεταφραστεί στα αγγλικά αφού το αρχικό βγήκε το 1993 και η μετάφραση το 2007, μαζί με το παιχνίδι.
Άποψη όταν το τελειώσω.

[Evans]

Το έχω διαβάσει το "Περί θανάτου", αρκετά καλό αλλά όχι το καλύτερό του. Με εξαίρεση το "Ευαγγέλιο" μάλλον θα διάλεγα το "Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις" και το "Η πέτρινη σχεδία".

Διάβασες τελικά το "Ο ζωγράφος των μαχών" του Ρεβέρτε?

Ρε Τίτε πραγματικά έχεις διαβάσει τα πάντα, έτσι;

Από Σαραμάγκου ως τώρα έχω διαβάσει τα "Περί Τυφλότητος" και "Περί Φωτίσεως" και τώρα είμαι στα τελειώματα του "Περί Θανάτου." Από τα τρία σίγα δε μου άρεσε το δεύτερο, το βρήκα βαρετό από τη μέση και μετά, με ένα τέλος που προσωπικά βρήκα αδιάφορο. Το "Περί Θανάτου" το ξεκίνησα με το που τελείωσα το φωτίσεως και δεν περίμενα να μου αρέσει, με εξέπληξε ευχάριστα όμως, ειδικά από το σημείο που η θάνατος έκανε την εμφάνισή της. Το "Περί Τυφλότητος" με ενθουσίασε και με αηδίασε ταυτόχρονα.

Σχετικά με το "Ο ζωγράφος των μαχών," κάθε φορά που βλέπω post σου το θυμάμαι και λέω ότι θα το αγοράσω, αλλά πάντα το ξεχνάω. Οπως και να έχει, μόλις το αγόρασα .

[Chaoscrow]

http://en.wikipedia.org/wiki/Murder_Mysteries

Τούτο δω. Πολύ σύντομο αλλά τόσο καλό! Οι φαν του Gaiman ας το τιμήσουν. Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμη και να μην είσαι φαν είναι καλή περίπτωση καθώς είναι σύντομο και περιέχει τους χαρακτηριστικούς διαλόγους που φτιάχνει...

[Titus]

Το έχω διαβάσει το "Περί θανάτου", αρκετά καλό αλλά όχι το καλύτερό του. Με εξαίρεση το "Ευαγγέλιο" μάλλον θα διάλεγα το "Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις" και το "Η πέτρινη σχεδία".

Διάβασες τελικά το "Ο ζωγράφος των μαχών" του Ρεβέρτε?

[Evans]

[...]οι εποχές αλλάξαν πολύ τελευταία, χρειάζεται να εκσυγχρονίσουμε τα μέσα και τα συστήματα, να χρησιμοποιούμε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, απ΄ότι ακούω είναι ό,τι πιο υγιεινό υπάρχει, δεν κάνει μουντζούρες και δεν λεκιάζει τα χέρια, εξάλλου είναι και γρήγορο, με το που ανοίγει κανείς το outlook express της microsoft αμέσως συνδέθηκε, θα υποχρεωνόμουν όμως να δουλεύω με δύο χωριστά αρχεία, ένα για αυτούς που χρησιμοποιούν υπολογιστή και το άλλο για κείνους που δε χρησιμοποιούν, όπως και να έχει, έχουμε πολύ χρόνο για να αποφασίσουμε, διαρκώς εμφανίζονται νέα μοντέλα, νέα ντιζάιν, τεχνολογίες που διαρκώς τελειοποιούνται, ίσως μία μέρα αποφασίσω να δοκιμάσω, ως τότε θα συνεχίσω να γράφω με πένα, χαρτί και μελάνι, έχει τη γοητεία της παράδοσης και η παράδοση βαραίνει πολύ σε θέματα του θνήσκειν.
(είπε η θάνατος στο δρεπάνι της)

~ Ζοζέ Σαραμάγκου, Περί θανάτου (2007).

[Titus]

Οι άρχουσες τάξεις μας, ενσωματωμένες από πάντα στον αστερισμό της ιμπεριαλιστικής δύμανης, δεν ενδιαφέρονται καθόλου να εξακριβώσουν αν ο πατριωτισμός θα μπορούσε να είναι πιο κερδοφόρος από την προδοσία ή αν η επαιτεία είναι η μόνη δυνατή μορφή της διεθνούς πολιτικής. Υποθηκεύουν την εξουσία επειδή "δεν υπάρχει άλλη διέξοδος". Τα άλλοθι της ολιγαρχίας μπερδεύουν με έναν ενδιαφέροντα τρόπο την ανικανότητα μιας κοινωνικής τάξης και την a priori μοιρολατρεία μιας απουσίας εθνικού πεπρωμένου.

Εδουάρδο Γκαλεάνο, "Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής.

Γράφτηκε το 1971 για τη Ν. Αμερική και μοιάζει να γράφτηκε φέτος για την Ελλάδα. Το μόνο που θα προσέθετα θα ήταν το "λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης" αντί για κοινωνικής. Δύο δεδομένα.

Γερμανοί τραπεζίτες, πολιτικοί και αξιωματούχοι έχουν εγκαλέσει επανειλημμένα τους Έλληνες επιχειρηματίες για το ότι περιμένουν από τους Ευρωπαίους, και κυρίως τους Γερμανούς, να επενδύσουν στην Ελλάδα ενώ οι ίδιοι όχι μόνο δεν το κάνουν αλλά συνεχίζουν την εκροή καταθέσεων σε ξένες τράπεζες. Να σημειωθεί ότι οι υπογραφές για κατασκευαστικά έργα έχουν ήδη ξεκινήσει να μπαίνουν μετά την κυβέρνηση Παπαδήμου με ανάδοχους τους γνωστούς εργολάβους του Δημοσίου (που εισπράττουν τις δόσεις και μετά τις μετατρέπουν σε καταθέσεις βγάζοντάς τες έξω) και γερμανικές εταιρείες, κυρίως στον τομέα της ενέργειας.

Δεύτερο δεδομένο η παρεξηγημένη έννοια "λούμπεν". Δεν ταυτίζεται τόσο με τη χυδαιότητα, την υποκουλτούρα και τους παρίες, αλλά χρησμοποιείται για μια μάζα που έχει χάσει την ταξική της συνείδηση. Το "λούμπεν προλεταριάτο" του Μαρξ, επειδή σε αντίστοιχους πολιτικούς φιλοσόφους απαντάται για πρώτη φορά ο όρος, είναι όλοι αυτοί που είτε βρίσκονται εκτός της οικονομικής δραστηριότητας (και άρα δε σχηματίζουν τάξη εκ των πραγμάτων) είτε αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως τέτοια και αγνοούν οποιαδήποτε συλλογικότητα (πχ μικροκακοποιοί ή ευκαιριακοί εργαζόμενοι). Και η μεγαλοαστική τάξη είναι η κατεξοχήν διαβρωμένη.

[Chief]

Το αγαπημένο μου ποίημα.

Η Μπαλάντα του Κυρ- Μέντιου


Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Κούτσα μια και κούτσα δυο
της ζωής το ρημαδιό!


Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ' φήναν νηστικό.


Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια
με κοτρόνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ' αχαμνά!


Aνωχώρι, Κατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι,
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή.


Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κι' έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.


Kαι ζευγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι' άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ' αφεντός τα στρέμματα.


Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνωνται οι λαοί
για τ' αφέντη το φαϊ.


Kαι γι' αυτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!


Aλλά εμένα σε μια σφήνα
μ' έδεναν το Μαη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.


Kι' ο παπάς με την κοιλιά του
μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
"Σε καβάλησε ο Χριστός!


Δούλευε για να στουμπώσει
όλ' η Χώρα κι' οι καμπόσοι.
Μη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!

-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
-Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
-Αντραλίζομαι!... Πεινώ!...
-Σούτ! θα φας στον ουρανό!"


Kι' έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κι' εγώ,
του θεού τ' αβασταγό!


Kι' όταν ένα καλό βράδυ
θα τελειώσει μου το λάδι
κι' αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ είν' η ζωή),
H ψυχή μου θε να δράμη
στη ζεστή αγκαλιά τ' Αβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!


Γέρασα κι' ως δε φελούσα
κι' αχαϊρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.


Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Αι-Φραγκίσκο:
"Χαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!


Σώσε το γέρο κύρ Μέντη
απ' την αδικιά τ' αφέντη,
συ που δίδαξες αρνί
τον κύρ λύκο να γενή!


Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Μα με την κουβέντα αυτή
πόρτα μου 'κλεισε κι' αυτί.


Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βιά:


"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ
κει δεν είναι παρά δώ.


Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρης. Οπου ποθεί
λευτεριά, παίρνει σπαθί.


Mη χτυπάς τον αδερφό σου-
τον αφέντη τον κουφό σου!
Και στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ' αφεντικό.


Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θα 'ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.


Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει
κι' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι' άλλος ήλιος έχει βγη
σ' άλλη θάλασσ', άλλη γης".