Το παιχνίδι ήταν πραγματικά καταπληκτικό από την αρχή μέχρι το τέλος. Το level design ήταν στη κυριολεξία από...άλλο πλανήτη
και υπήρχαν πολλές στιγμές που απόρησα με το που στο καλό βρίσκουν όλη αυτή τη φαντασία για να σκεφτούν όσα αποτυπώθηκαν στο σχεδιασμό του παιχνιδιού. Το πρώτο Galaxy είχε θέσει τόσο ψηλά το πήχη που, για να είμαι ειλικρινής, περίμενα ότι πολύ δύσκολα θα βλέπαμε κάτι που θα καταφέρνει να ξεπεράσει, τόσο τα standards, όσο και το γενικότερο wow factor του original. Το Galaxy 2 το κατάφερε και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που, ακόμα κι αν ακούγεται ελαφρώς υπερβολικό, κάνει αρκετά σημεία του πρώτου τίτλου να μοιάζουν, πλέον, από αρκετά συμβατικά έως beta version.To Galaxy 2, κατ εμέ, παραδίδει επίσης μαθήματα όσον αφορά το flow σε επίπεδο gameplay. Είναι πραγματικά υποδειγματικός ο τρόπος με τον οποίο ο τίτλος αποφεύγει τα σκαμπανεβάσματα. Σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει σημείο που να πέφτει η ροή, καθώς ο τίτλος πετάει το ένα set-piece μετά το άλλο. Δεν υπάρχουν κενά, filler σημεία, με σκοπό να καλύψουν την έλλειψη δημιουργικότητας. Μάλιστα είναι τέτοια η εναλλαγή στη δυναμική του κάθε set-piece που επιτυγχάνεται απόλυτη αρμονία. Ο ορισμός του σωστού platforming. Δεν είναι δηλαδή απλά ότι υπάρχει απαράμιλλη φαντασία στο σχεδιασμό των επιπέδων, αυτός ο τίτλος ξέρει τι να κάνει, σε τι βαθμό, που, πως και πότε. Πραγματικά, για μένα, το Galaxy 2 αποδεικνύει ότι το level design είναι τέχνη και επιστήμη μαζί.
Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως, σε αντίθεση με ότι περίμενα, τα επίπεδα δεν ακολουθούσαν κατά γράμμα τη σχεδιαστική φιλοσοφία του πρώτου τίτλου. Από τη μια μεριά, το Galaxy 2 παίζει λιγότερο με τη βαρύτητα σε σχέση με το original. Από την άλλη, τα στενά και με μικρούς χώρους επίπεδα του πρώτου Galaxy συνυπάρχουν εδώ με περιπτώσεις επιπέδων που παρουσιάζουν πιο ανοιχτούς χώρους. Δε ξέρω αν αυτό έγινε με στόχο να προσεγγιστεί το Super Mario 64 αλλά, ειδικά στο κυνήγι των green stars, τα συγκεκριμένα επίπεδα μου έφεραν αρκετά deja vu από τον τίτλο του Nintendo 64.
Παρεμπιπτόντως, δε ξέρω πόσοι συμφωνούν μαζί μου, αλλά μου φάνηκε φοβερή ειρωνεία ότι, όπως ακριβώς το Super Mario Sunshine είναι το πιο αδιάφορο Mario game που έχει κυκλοφορήσει, έτσι και το επίπεδο – αναφορά σε αυτό ήταν μάλλον το πιο συμβατικό σχεδιαστικά, και τελικά το πιο αδιάφορο, σε όλο το παιχνίδι.
Αν είχα ένα μικρό παράπονο από το Galaxy 2 αυτό θα ήταν η κάμερα. Όπως και στο πρώτο, έτσι κι εδώ υπήρχαν μερικές στιγμές που οι fixed θέσεις της κάμερας θα μπορούσαν να δουλεύουν καλύτερα, ειδικά σε μερικές περιπτώσεις στα green stars. Γενικά πάντως, θεωρώ ότι η κάμερα έχει βελτιωθεί σε σχέση με το πρώτο και σχεδόν σε όλο το παιχνίδι δουλεύει άψογα.
Από κει και πέρα, το ανεβασμένο challenge του τίτλου ήταν καλοδεχούμενο και, με εξαίρεση 2-3 περιπτώσεις που προσέγγιζαν το cheap death, πολύ σωστά υλοποιημένο. Αισθητικά το παιχνίδι ήταν κορυφαίο, ενώ θεωρώ ότι είναι αξιοσημείωτος ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνει να εισάγει καινούργια αισθητικά χαρακτηριστικά, χωρίς να χάνει τη κλασική Mario κουλτούρα με την οποία και τα νέα στοιχεία συνυπάρχουν σε απόλυτη αρμονία. Θεωρώ ότι αυτό είναι πολύ συμαντικό καθώς, όπως έχει ουκ ολίγες φορές αποδειχθεί στο παρελθόν (βλέπε Sonic κλπ), δεν είναι και ότι πιο εύκολο να πραγματοποιηθεί.
Κατά τ’ άλλα, τι να πω, δε ξέρω αν είναι game of the forever, σε άμεσου επιπέδου συγκρίσεις τουλάχιστον, πρόκειται για τον κορυφαίο 3D platform τίτλο. Πραγματικά αν κάποιος έχει κατά νου να ασχοληθεί με κάποιο άλλο 3D platformer ας το κάνει πριν παίξει το Galaxy 2, μετά δεν υπάρχει γυρισμός, μετά όλα φαντάζουν συμβατικά.
Τέλος, όσο σκέφτομαι ότι κάποτε λέγαμε ότι η hop and bop λογική είναι αδύνατο να μεταφερθεί σωστά στις τρεις διαστάσεις γιατί, και καλά, είναι δύσκολο να στοχεύσεις τους εχθρούς με άλμα σε 3D χώρο, πλέον, γελάω. Όλα τελικά είναι θέμα δουλειάς και υλοποίησης, σωστής συνύπαρξης χειρισμού, κάμερας και physics. Τόσο απλά.
Leave a comment: