Assassin's Creed II

[BigBOSS]

Προσωπικά παίζοντας το AC 2 είχα εντυπωσιαστεί με τις βελτιώσεις που είχε σε σχέση με το πρώτο μέρος και είχα γράψει σχετικά με αυτό και στο thread του forum ''τι παιζεται αυτό το καιρό" κάτι που δεν κάνω και τόσο συχνά όσο άλλοι. Για μένα το AC2 είναι game του 9 με άριστα το 10. Τα DLCs δεν τα έχω παιξει. Παραθέτω τι είχα γράψει...

To Αssassin's Creed ΙΙ, από αυτό που έχω παίξει μέχρι στιγμής, μου έχει δημιουργήσει την άποψη πως είναι καλύτερος τίτλος από το πρώτο επεισόδιο της σείρας χωρίς τεράστιες διαφορές από το πρώτο μέρος αλλά κάνοντας αυτό που έκανε ο πρώτος τίτλος καλύτερα και προσθέτοντας και κάποια νέα στοιχεία. Το σενάριο θα έλεγα πως ξεδιπλώνεται ομολότερα σε σχέση με τον πρώτο τίτλο με τον κεντρικό χαρακτήρα να μοιάζει πιο προσιτός και γήινος σε σχέση με τον πιο μυστηριώδη και απόμακρο Altair. Τα γραφικά για άλλη μια φορά είναι καταπληκτικά αλλά και βελτιωμένα, με φοβερό drawdistance, animation, αυτή τη φορά με ύπαρξη και anti-aliasing και με το frame rate να είναι πολύ ομαλότερο. Μέχρι στιγμής οι εντυπώσεις μου από τον τίτλο είναι θετικότατες.

Συνεχίζω εντατικά με τις περιπέτειες του Ezzio στο Assassin's Creed II, ένα παιχνίδι που δείχνει να είναι πολύ μεγάλο σε διάρκεια.

Σε όσους άρεσε το πρώτο Assassin's Creed (με τα διάφορα προβλήματα που είχε) με ήρωα τον Altair, το δεύτερο μέρος της σειράς θα τους ξετρελάνει. Όπως είπα και σε προηγούμενο post το δεύτερο μέρος είναι πάρα πολύ βελτιωμένο σε σχέση με το πρώτο με όλα να δείχνουν πολύ περισσότερο ενδιαφέροντα. Σε αυτό βοηθάει τα μέγιστα και η χρονική περιόδος στην οποία διαδραματίζεται ο τίτλος που ίσως και να είναι πιο ενδιαφέρουσα από την πιο στείρα σε ενδιαφέροντα πρόσωπα περίοδο των σταυροφοριών, με τον τίτλο να εμπλέκει περισσότερο ικανοποιητικά από το αναμενόμενο, ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν στην αναγεννησιακή Ιταλία με το σενάριο (του τίτλου). Θα μπορούσα να πω πως με το Assassin's Creed II η σειρά γνώρισε την αναγεννησή της και την ταυτότητα που θέλησε να αποκτήσει με τον πρώτο τίτλο, αλλά δεν προσπάθησε όσο θα έπρεπε, καθώς το τελικό αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες των περισσοτέρων gamers και ίσως και των δημιουργών.

Το παιχνίδι χαρακτηρίζεται απο πολλές και ενδιαφέρουσες προσθήκες στο gameplay. Kατά την διάρκεια των αποστολών του ο Ezio μπορεί να μισθώνει, πόρνες, μισθοφόρους ή κλέφτες ώστε να αποσπούν (ο καθένας φυσικά με τον δικό του τρόπο) την προσοχή των αντιπάλων από πάνω του. Η προσθήκη χρημάτων αλλάζει πολλά, καθώς ο Ezio μπορεί να αγοράσει πάμπολλα όπλα και πανοπλίες με διαφορετικά στατιτστικά όπως γρηγορότερα και πιο δυνατά χτυπήματα για τα όπλα ή περισσότερη προστασία από τις πανοπλίες (όπως θώρακες κτλ). Επίσης με τα λεφτά που αποκτάει ο Ezio μπορεί να αναβαθμίζει την βίλα της οικογενειάς του στο Monterigionni, η οποία και αποτελεί μια σταθερή πηγή εσόδων για λογαριασμά του. Μάλιστα την βίλα μπορεί να την διακοσμεί με αναγεννησιακούς, για παράδειγμα, πίνακες ενώ διαφορες σημειώσεις γραμμένες από τον ίδιο τον Altair (τις οποίες βρίσκει) τις δίνει (για αποδικωποίηση) στον φίλο του και πασίγνωστο Leonardo Da Vinci ο οποίος με την ευρηματική του παρουσία προσδίδει μια φινέτσα στο game. Aλλά και ο ίδιος ο Ezzio δείχνει να είναι πιο προσιτός και ενδιαφέροντας χαρακτήρας από τον κατα τ'αλλα απόμακρο και μυστήριώδη Altair. Κατά την εξέλιξη του τίτλου ο gamer παρακολουθεί το δράμα του Ezzio, με το ξεκλήρισμα της μισής του οικογένειας από συνωμότες στην αρχή του παιχνιδιού, και την μέτεπιτα δίψα του για εκδίκηση η οποία και μεταμορφώνει τον χαρακτήρα του, από έναν ανέμελο αριστοκράτη νέο σε έναν στιγνό ασσασίνο (στην αρχή που είναι κάτι σαν tutorial, εισαγωγή, ο Ezzio δεν είναι καν assassin). Τα άλματα και oι αναρρηχήσεις στα κτήρια ακολουθούν την λογική του πρώτου τίτλου με εντυπωσιακότατο animation. Μάλιστα ύπαρχουν και μέρη (κάτι σαν dungeon), εσωτερικοί χώροι με τάφους ασσασίνων, με τα άλματα που λαμβάνουν χώρα εκεί μέσα να θυμίζουν το platforming του PoP:the sands of time. Τέλος, σημαντική είναι και η προσθήκη των δύο λεπίδων, της σκόνης που πετάει ο Ezzio για να ξεφύγει από τους διώκτες του καθώς και τα κέρματα που πετάει στο κατοίκους των πόλεων ώστε να δημιουργήσει χάος που τον βοηθάει να ξεγλυστρήσει ευκολότερα (από τους διώκτες του). Σίγουρα υπάρχουν και άλλα που όμως τώρα μου διαφεύγουν.

Εκτός των άλλων στην επιβλητική ατμόσφαιρα βοηθούν και τα εξαιρετικά γραφικά με το frame rate να είναι πολύ καλύτερο σε σχέση με το πρώτο τίτλο. Η ψηφιακή απεικόνηση της αναγεννησιακής Ιταλίας (Φλωρεντία, Μοντεριτζιόνι, Σαν Τζιμιτζιάνο κτλ) πλησιάζει τα όρια του αριστουργηματικού με ελάχιστα ψεγάδια που δεν καταφέρνουν να αμαυρώσουν το σχεδόν άρτιο σύνολο του τεχνικού τομέα. Μάλιστα λολ σε μια εκλησσία της Φλωρεντίας βρήκα και μια βυζαντινή αγιογραφία (ίσως σαφής αναφορά των δημιουργών για τη βυζαντινή επιρροή στην Ιταλία κατά των πρώιμο και μέσο μεσαίωνα)

Φυσικά τα animation εξακολουθούν να είναι κορυφαία (όπως ήταν και στον πρώτο τίτλο). Μέχρι στιγμής έχω φθάσει στην Βενετία (με τον Da Vinci) οπότε όπου να νε θα δοκιμάσω και το ιπταμενό του μαραφέτι.

http://www.gamers-odyssey.com/forums/showthread.php?t=49&page=132

Για τις μάχες που λέτε, δεν συνάντησα κανένα ψεγάδι είναι το ιδιο και καλύτερα απολαυστικές σε σχέση με το πρώτο μέρος.

Το AC: Brotherhood θα περιμένω να το παιξω στο νέο pc για ευνόητους λόγους.

[Bartman]

Παίζοντας και εγώ αυτό τον καιρό το 2 μπορώ να πω πως συμφωνώ απόλυτα με Straier.
Ειδικά οι μάχες και εμένα με ξενέρωσαν καθώς είναι ακριβώς όπως το 1 μόνο που τώρα μπορείς να κάνεις disarm και να μαζέψεις από κάτω το όπλο του εχθρού...Επίσης το παιχνίδι είναι άκρως εθιστικό λόγω του πανεύκολου χειρισμού του και της αμεσότητας προς τον χαρακτήρα.Μπορούν να περάσουν άπειρες ώρες απλά και μόνο σκαρφαλώνοντας από σπίτι σε σπίτι χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο..
ΥΓ : Venice Rules

[straier]

Με χάλαγαν όμως αποστολές όπως αυτή που έχω κολλήσει

[Altair]

1)Συμφωνώ πως είναι ανήθικο,αλλά τουλάχιστον αυτά είναι κοντά 700 ΜΒ σε αντίθεση με άλλα dlc που κοστίζουν το ίδιο και πιάνουν 400ΚΒ.Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν ήταν από την αρχή έτοιμα,άσχετα αν το είχαν προσχεδιάσει έτσι.

2)Την λόγχη,ναι,μόνο από εχθρούς την παίρνεις.Αυτό με τις γροθιές μήπως εννοείς το counter που κάνεις και παίρνεις το όπλο;Γιατί στους πιο ευκίνητους εχθρούς δεν γινόταν με τίποτα σε μένα να τους αρχίσω στα μπουνίδια και μετά να τους πάρω το όπλο,εκτός κι αν θυμάμαι λάθος.Poison blade άνετα χρησημοποιούσα μέσα στη μάχη αλλά εντάξει αυτό είναι καθαρά θέμα του καθενός.

3)Εγώ προσωπικά δεν έχω κάτι με αυτού του είδους τις αποστολές.Χαλαρές,σύντομες και ευχάριστες.Στο GTA 4 πχ δεν με χάλαγαν καθόλου.Θα ξεφύγω λίγο τώρα αλλά δε βιαρέσαι.
Με χάλαγαν όμως αποστολές όπως αυτή που έχω κολλήσει,κλέψε το μπατσικό,παρακολούθησε τον ύποπτο,κυνήγησέ τον μετά στους δρόμους και τέλος μπες μέσα να τον καθαρίσεις αυτόν και τους φίλους του.Κι άμα τα καταφέρεις χάσε και το Notoriety σου.Ευχαριστώ αλλά δε θα πάρω.Προτιμώ χαλαρές αποστολές που και που να ξεκουράζομαι παρά συνέχεια ένταση.Αν ήθελα συνέχει ένταση θα έπαιζα fps.

[straier]

Στο θέμα των dlc συμφωνώ,όμως στο σύμπαν του ac κάτι τέτοιο μπορεί άνετα να δικαιολογηθεί λόγω ιστορίας (inaccesible memory στο Animus κλπ).Και ρωτάω εγώ.Το φινάλε το ευχαριστήθηκες;Ένιωσες ότι σου λείπει κάτι;Ένιωσες ότι σου λείπουν 2 chapters και προχώρησε πολύ γρήγορα;Εγώ όχι.

Δεν είναι πως μου έλειπε κάτι αλλά το θεωρώ κάπως ανήθικο αυτό που έγινε...

Για το σύστημα μάχης τώρα. Πρώτα απ' όλα, τα charge attacks είναι σχεδόν εντελώς άχρηστα σε κανονικές μάχες γιατί όταν είσαι περικυκλωμένος από 15 εχθρούς δεν πρόκειται να καταφέρεις να τα κάνεις (τουλάχιστον όχι συχνά). Αυτό με τις μπουνιές μπορείς να το κάνεις με όποιο όπλο θες btw. Αν φυσικά δεν έχει άλλους να σε βαράνε. Μια απορία που έχω μόνο είναι πού βρίσκεις δόρυ; Μόνο αν το πάρεις από τους εχθρούς; Poison blades μέσα στη μάχη δε μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Τέλος ναι οι smoke bombs είναι πολύ χρήσιμες αλλά όταν τις χρησιμοποιούσα απλά την έκανα, πολύ πιο εύκολο και γρήγορο.

Straier κάποια πραγματάκια που λες ότι σε κούρασαν,να ξέρεις είναι πολύ συχνά σε sandbox games, βλέπε η παρακολούθηση των 5 λεπτών μέσα σε όλη την πόλη,τα collectibles κλπ.

Δε με νοιάζει που είναι όλα έτσι. Αλήθεια υπάρχουν άτομα που θεωρούν αυτά τα στοιχεία πραγματικά καλή προσθήκη στο gameplay; Ανεβάζουν τη διάρκεια με ανούσια πράγματα (και φυσικά δεν κοστίζει σχεδόν τίποτα στους developers). Καλύτερα λίγα και καλά.

[Altair]

Δεν μεταφέρετε τα ποστς που έχουν γίνει για το 2 σε ξεχωριστό θέμα;
Straier κάποια πραγματάκια που λες ότι σε κούρασαν,να ξέρεις είναι πολύ συχνά σε sandbox games, βλέπε η παρακολούθηση των 5 λεπτών μέσα σε όλη την πόλη,τα collectibles κλπ.

Λίγο πολύ συμφωνώ μαζί σου,αλλά τώρα θα σε κράξω.
Πάμε στο σύστημα μάχης.Αυτό που περιέγραψες είναι το σύστημα μάχης του 1.Στο 2 έχεις πολύ περισσότερες επιλογές,οι οποίες είναι καθαρά δικό σου θέμα το αν θα τις χρησημοποιήσεις.Ανάλογα με το τι όπλο έχεις equip (ακόμα και για τις fists μιλάω),αλλάζουν πάρα πολύ το timing,το ίδιο ισχύει και για τα όπλα των εχθρών.Για παράδειγμα, με λίγο πειραματισμό είδα πως τους τυπάδες με την βαριά πανοπλία αν επιτεθείς με fists τους αρχίζεις στα μπουκέτα και τους παίρνεις και το όπλο με τη μία.Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις βέβαια σε εχθρούς με πιο ελαφριά πανοπλία γιατί θα σε τσακίσουνε λόγω του ότι είναι πιο γρήγοροι στις αντιδράσεις τους.
Επίσης μπορείς να χρησημοποιήσεις poison blades για να στανάρεις τους εχθρούς καθώς και smoke bombs.Πραγματικά,χρησημοποιώντας 2-3 smoke bombs βγάζεις εκτός μάχης 10 εχθρούς σε δευτερόλεπτα.
Επίσης μπορείς να πετάξεις χώμα στη μούρη τους,να κάνεις sweep με τη λόγχη και να τους ρίξεις όλους κάτω κλπ.
Οκ σίγουρα μπορείς να βγάλεις όλο το παιχνίδι με τον τρόπο που περίεγραψες,αλλά έτσι γίνεται απίστευτα βαρετό.;)

Στο θέμα των dlc συμφωνώ,όμως στο σύμπαν του ac κάτι τέτοιο μπορεί άνετα να δικαιολογηθεί λόγω ιστορίας (inaccesible memory στο Animus κλπ).Και ρωτάω εγώ.Το φινάλε το ευχαριστήθηκες;Ένιωσες ότι σου λείπει κάτι;Ένιωσες ότι σου λείπουν 2 chapters και προχώρησε πολύ γρήγορα;Εγώ όχι.

Αντικειμενικά του βάζω 9/10.

Υποκειμενικά του βάζω 11/10.

[Vaynard]

εχεις καταλαβει φανταζομαι οτι εγραψες στο thread του sequel ετσι?

οτι ειναι το πρωτο σου πραγματικο sandbox φαινετε γιατι μερικα κλασσικα '' de facto bad habits'' τετοιων παιχνιδιων οπως τα αχριαστα υπερβολικα collectibles σου κακοφανηκαν

μην δοκιμασεις να παιξεις infamous prototype,RDR

anyway συμφωνω στα περισσοτερα μειον που επισημανες, τα ιδια πανω κατω ειχα γραψει και εγω, για μενα ειναι καθαρα sandbox game του 8 και πιστευω οτι ειναι overated τα 9αρια και τα 10αρια που εχει παρει

περιμενω το brotherhood να διωρθωσει αυτα τα μικροπροβληματα, αν και το online του δεν το βλεπω με καλο ματι, δεν νομιζω οτι ταιριαζει σe assassin's creed, μακαρι να διαψευστω

[straier]

Το τερμάτισα κι εγώ στο PS3.
Γενικές εντυπώσεις πολύ θετικές. Είναι το πρώτο sandbox παιχνίδι που τερματίζω και από τα λίγα παιχνίδια που κάνει χρήση και των τριών διαστάσεων. Επίσης παρά τη sandbox λογική ποτέ δεν κάνει κατάχρηση της ελευθερίας του (με αποτέλεσμα να βαρεθείς) αφού πάντα σου δίνει κάτι συγκεκριμένο να κάνεις. Είναι ένα αρκετά γραμμικό παιχνίδι σε έναν ελεύθερο κόσμο.

Τα γραφικά είναι πολύ ωραία και κάθε πόλη έχει το δικό της χαρακτήρα. Δεν είναι τέλεια αλλά αν λάβει κανείς το μέγεθος των πόλεων χωρίς ίχνος loading για να πας από το ένα σημείο στο άλλο είναι αρκετά εντυπωσιακά. Επίσης είναι αρκετά λειτουργικά αφού σε γενικές γραμμές μπορείς να καταλάβεις από πού μπορείς να πιαστείς. Το μόνο παράπονο είναι στα γραφικά της φύσης. Το γρασίδι ειδικά φαίνεται πολύ ψεύτικο. Ο ήχος επίσης πολύ καλός με καλές φωνές και εφέ και συμπαθητική μουσική αλλά θα ήθελα η μουσική να είναι by default πιο δυνατά (σε σχέση με τους άλλους ήχους) αλλά ευτυχώς αυτό διορθώνεται εύκολα από τα options. Είναι η ιδέα μου ή σε πολλά παιχνίδια αυτής της γενιάς υπάρχει αυτό το θέμα;

Στα του παιχνιδιού και του gameplay τώρα.

Το παιχνίδι είναι ένα ατελείωτο collect em all με λίγες δολοφονίες, παρακολουθήσεις κλπ μεταξύ της συλλογής αντικειμένων. Κάποια από αυτά, ιδιαίτερα τα μπαούλα και τα φτερά έπρεπε να μην υπάρχουν καν γιατί εν τέλει δεν προσφέρουν τίποτα στο παιχνίδι. Το πρόβλημα είναι πως δεν είναι ακριβώς κρυμμένα αλλά πάρα πολλά. Κοινώς, δεν είναι δύσκολο να τα βρεις αλλά ΠΟΛΥ χρονοβόρο. Ξέρω πως κάποιους δεν τους ενδιαφέρουν αυτά αλλά για κάποιον σαν και εμένα που του αρέσει να μαζεύει τα πάντα είναι μειονέκτημα. Στην αρχή τα μάζευα αλλά στο τέλος πραγματικά κουράστηκα. Δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης. Θα μπορούσαν να μείνουν στις σελίδες, στα glyphs, στα viewpoints και στους τάφους (πίστες σε στυλ Prince of Persia).

Το platforming κομμάτι είναι υποδειγματικό. Μπορείς να πας από κάθε σημείο Α στο Β σχεδόν ακολουθώντας ευθεία γραμμή, απλά σκαρφαλώνοντας στα κτίρια που βρίσκονται στο δρόμο σου. Ανάλογα σε τι κατάσταση βρίσκεσαι τα κουμπιά εκτελούν και την αντίστοιχη λειτουργία και το σκαρφάλωμα είναι απλό και ευχάριστο. Επίσης ο χαρακτήρας μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση σε κάποιο βαθμό ενώ πηδάει για να πιαστεί από κάπου που δεν είναι ακριβώς μπροστά του. Μόνο πρόβλημα είναι πως κάποιες φορές που βιάζεσαι, λόγω της context sensitive λογικής του χειρισμού είναι εύκολο να κάνεις κίνηση εντελώς άσχετη από αυτήν που ήθελες ή να σε στρίψει το παιχνίδι σε λάθος κατεύθυνση (με καταστροφικές συνέπειες ορισμένες φορές). Επίσης μου έδωσε την εντύπωση πως δεν είναι τόσο responsive αν η κάμερα δεν είναι πίσω από το χαρακτήρα (π.χ. αν είσαι πιασμένος σε ένα πηγάδι και θες να ανέβεις είναι σχεδόν αδύνατο να το κάνεις αν η κάμερα κοιτάει το χαρακτήρα από τα πλάγια). Δεν είναι τραγικό αλλά ενοχλεί κάπως. Να προσθέσω πως ο πρωταγωνιστής είναι πολύ imba χαρακτήρας αφού είναι ο μόνος στον κόσμο του παιχνιδιού που έχει την ειδική ικανότητα να κολυμπάει. Οποιοσδήποτε άλλος πέσει στο νερό εξαφανίζεται για πάντα...

Οι μάχες είναι χαλαρά το χειρότερο σημείο του παιχνιδιού. Πανεύκολες και βαρετές. Παίζει να μην πέθανα ούτε μια φορά σε μάχες σε όλο το παιχνίδι (και δεν είμαι και κάνας master των action games). Δεν έχω πρόβλημα με την ευκολία αν ήταν διασκεδαστικές αλλά δεν είναι. Ουσιαστικά κρατάς συνεχώς άμυνα και κάνεις counter και dodge όποτε χρειαστεί που είναι ΠΟΛΥ εύκολο και δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον. Εντούτοις, οι μάχες μπορεί να πάρουν αρκετή ώρα να τελειώσουν (επειδή συχνά θα πολεμάς πολύ κόσμο μαζί), πολύ περισσότερη από όση πρέπει και ο χειρισμός στις μάχες είναι αρκετά unresponsive και ίσως και λίγο τυχαίος (άλλες φορές με τα ίδια κουμπιά και την ίδια κατάσταση κάνει άλλες κινήσεις). Δε θα περίμενα κάτι σε στυλ DMC ή GoW γιατί δεν ταιριάζει στο στυλ του παιχνιδιού αλλά τουλάχιστον κάτι πιο ευχάριστο. Επίσης σχεδόν όλα τα όπλα εκτός από το κρυμμένο μαχαίρι μου φάνηκαν σχεδόν αχρείαστα. Το μόνο καλό είναι πως τουλάχιστον ωθεί τον παίκτη να μην το παίζει Ράμπο και να αποφεύγει τις μάχες όσο γίνεται βασιζόμενος περισσότερο σε stealth τακτικές και one hit kills.

Κάποιες αποστολές θα μπορούσαν να είναι λίγο καλύτερες. Ειδικά αυτές που πρέπει να ακολουθήσεις κάποιον σε όλη την πόλη (κυριολεκτικά) χωρίς να σε δει κουράζουν αφού το μόνο που κάνεις είναι να περπατάς για πέντε λεπτά χωρίς να πρέπει να πας ούτε πολύ κοντά του για να μη σε δει ούτε πολύ μακρυά για να μην τον χάσεις.

Η ιστορία έχει ενδιαφέρον, αλλά αφενός τελειώνει απότομα, αφετέρου φοβάμαι πως την άνοιξαν πιο πολύ από όσο είναι ικανοί χωρίς να γίνει γελοία. Αν δεν είσαι ο Takahashi καλύτερα να μην πιάνεις τέτοια θέματα. Η συνέχεια θα δείξει...

Μια αναφορά πρέπει να γίνει και για την αλητεία των DLC. Το παιχνίδι πάει από το 11 κεφάλαιο στο 14 προσπερνώντας τα 12 και 13 αν δεν έχεις αγοράσει τα DLC. Η διάρκεια του παιχνιδιού είναι μια χαρά και χωρίς αυτά αλλά νομίζω πως είναι γελοίο να αριθμούν με αυτό τον τρόπο τα κεφάλαια στο παιχνίδι. Σα να σε κοροϊδεύουν στα μούτρα σου πως απλά τα αφαίρεσαν για να τα πουλήσουν μετά...

Αυτά. Εστίασα πιο πολύ στα προβλήματα αλλά το παιχνίδι είναι πολύ καλό και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους αρέσουν παιχνίδια στο στυλ του Prince of Persia.

[McSolid]

Siempre freski!!!!

[straier]

Ψάρια φρέσκα!

[Altair]

Συμφωνώ σε όλα μαζί σου Κώστα.Μόνο να πω εδώ πως μου πήρε γύρω στις 20 ώρες η ιστορία.Επίσης το σύστημα μάχης είναι αρκετά εμπλουτισμένο,έχει μάλιστα κινήσεις,τις οποίες αν δεν το κυνηγήσεις εσύ να τις μάθεις και να αποκτήσεις ακόμα μεγαλύτερη ποικιλία στο ρεπερτόριό σου,δεν θα τις μάθεις ποτέ.Βλέπε sweep με λόγχες,να πετάς άμμο στη μούρη των εχθρών σου κλπ.
Το τέλειο σήκουελ,κυριολεκτικά.Bigger,better and more badass (κλεμμένο από Gears 2 αλλά δε βαριέσαι).

[McSolid]

Επειδη απο οτι εψαξα δεν υπαρχει το σχετικο θεμα, θα ποσταρω εδω τις εντυπωσεις μου απο το τερματισμενο πλεον Assassin's Creed 2.



Αυτο το οποιο αγαπησα στο παιχνιδι ειναι η ευκολια με την οποια μπορεις να κανεις το οτιδηποτε. Τα παντα μεσα ειναι απλα, χωρις να ειναι απλοϊκα.

Απο τις εναεριες μετακινησεις, το σκαρφαλωμα, το τρεξιμο και το κολυμπι μεχρι τις μαχες και τους (απλους) γριφους.

Ας τα παρουμε ομως με την σειρα:

Τεχνικος Τομεας:

Ω... εξαιρετικος. Τα γραφικα του παιχνιδιου ειναι υπεροχα, το animation πραγματικα δεν κολλαει πουθενα (ουτε καν στις μεταβασεις απο ενα animation circle στο αλλο), οι υφες και οι λεπτομεριες ειναι αυτες που πρεπει και γενικα οπτικα το παιχνιδι ειναι χαρμα.

Εχω ομως παραπονα: στην εκδοση του PS3 που επαιξα, ειδικα σε πιο ανοικτες περιοχες, φαινεται η αλλαγη απο απλα σε περιπλοκα και λεπτομερη γραφικα. Υπηρξαν pop-ups, σκιες που ανα βημα απλονονταν λιγο "μαγικα" πανω στα κτηρια και γενικα καποιες λεπτομεριες οι οποιες χαλουσαν την γενικοτερα υπεροχη εικανα του παιχνιδιου.

Σαφως ολα αυτα ομως δεν με επηρεασαν στο ελαχιστο για την εντυπωση μου, διοτι κυριως στις εντονες στιγμες του παιχνιδιου τιποτε απο αυτα δεν αποτελει εμποδιο και βασικα δεν προλαβαινει να τα παρατηρησει κανεις.

Στον ηχο τα πραγματα ειναι ακομη πιο πανω, με την μουσικη να ειναι ανατριχιαστικα καλη και μελωδικα υπεροχη, τα voice overs ειναι επιπεδου animated movie και τα εφε ειναι ολα στην θεση τους.

Παραφωνια; Καποιες φορες, εν ωρα ιππευσης αλογου, δεν ακουγονται τα βηματα (κλαπ κλαπ κλπ) ή καποια εφε. Και παλι δεν γνωριζω εαν το δικο μου PS3 ειχε κανα κολλημα (γιατι μια φορα επαθε γενικο ταρακουλο και κολλησε ολη η κονσολα, με αποτελεσμα να κανω Reset).

Γραφικα 9
Ηχος 10

----------------------------------------------------------------------

Gameplay - ελεγχος

Επισης εξαιρετικος τομεας για το παιχνιδι αυτος του ελεγχου. Καμια φορα στις μαχες μπορει καποιος να μπερδεψει τους στοχους του (αντιπαλους), αλλα αυτο ειναι πιο πολυ λαθος του παικτη και οχι του παιχνιδιου. Απλες αλλα λειτουργικες λυσεις (χτυπηματα, counters που βασιζονται στο timing, dodge κλπ) ειναι ολα στην θεση τους.

Σε μερικες περιπτωσεις ο ελεγχος λιγο το χανει οταν ο παικτης προσπαθει να κανει καποια αλματα ακριβειας (δεν υπαρχουν στο παιχνιδι σαν μηχανισμος, υπαρχουν στην ροη του gameplay εαν καποιος θελει να ειναι ultra γρηγορος). Ειδικα οταν υπαρχουν αρκετες επιφανειες που ο Ezio μπορει να πιαστει, η γωνια του αλματος και το timing του grab πρεπει να ειναι απο πριν υπολογισμενο απο τον παικτη. Αυτο βεβαια εχει επισης να κανει με τον ιδιο τον παικτη, και γενικα το collision detection του παιχνιδιου ειναι εξαιρετικο.

Αλλα αυτο που κλεβει πραγματικα την παρασταση ειναι η ροη του gameplay μεσω των αποστολων και του συνδιασμου πραγματων που μπορει (και πρεπει) να κανει ο παικτης.

Το βασικοτερο στοιχειο που κανει γεματο το παιχνιδι ειναι η αισθηση ζωντανιας των περιοχων. Ειλικρινα νιωθεις οτι εισαι οντως στην παλια Φλωρεντια ή Βενετια. Ο κοσμος, οι παρεες, οι περιπολιες, τα μαγαζια σε συνδιασμο με τις αριστες τοποθεσιες και το level design δινουν μια τελειως νεα διασταση στο open world gaming, ενω παραλληλα δημιουργουν μια φοβερη αισθηση εξερευνησης.

Ενα παραδειγμα ειναι το γεγονος πως προσωπικα δεν ετρεχα συνεχως απο αποστολη σε αποστολη ή απο σημειο σε σημειο, αλλα γινομουν μερος του πλυθησμου των πολεων, ενας ανθρωπος ο οποιος περπαταει στο πληθος απολαμβανοντας την διαδικασια. Αυτο εχει να κανει κυριως με το οτι οντως θα πρεπει καποιος να μην τρεχει συνεχως, αλλα απο ενα σημειο και μετα ειναι τοσο απολαυστικο και τοσο ομορφο που ουσιαστικα μεγαλωνει και την ιδια την διαρκεια του τιτλου. Κοινως οι μεταβασεις δεν ειναι βαρετες, διοτι παραλληλα απολαμβανεις και το τοπιο, τις τοποθεσιες ή ακομα και τις κουβεντες που ακουγονται στον αερα. Χαρακτηριστικο παραδειγμα οι ατακες των μαγαζατωρων, που κινουνται απο ομορφες εως ξεκαρδιστικες (extra quatrini) λογω της "ιταλιανικης" προφορας.

Βεβαια πεφτει το βρισιδι του θανατου μεσα, Ιταλοι γαρ...

Τα dungeons ειναι αλλο ενα απιθανο κομματι. Μετατρεποντας τον Ezio σε Prince of Persia, το παιχνιδι παιρνει τα καλυτερα στοιχεια του ειδους και τα βαζει μεσα στο υπεροχο αναγεννησιακο καλουπι της παλιας Ιταλιας του 1480+. Οι εκκλησιες, τα κλουβια, τα σπηλαια και γενικα οτιδηποτε δει κανεις στο παιχνιδι ειναι τοσο ομορφο, τοσο καλα δομημενο και τοσο απολαυστικο που σε κανει να πηγαινεις σιγα σιγα για να απολαυσεις τις εικονες, τις τοιχογραφιες και οτιδηποτε αλλο μπορεις να δεις.

Περαν αυτου δεν υπαρχει ουτε μια βαρετη νοτα στο παιχνιδι, κατι που να βαριεσαι να κανεις επειδη το εχεις κανει χιλιαδες φορες (η καταρα του πρωτου Creed). Αντιθετα οι αποστολες ειναι ενδιαφερουσες (κινουμενες απο ενα πολυ καλο σεναριο, more of that later) και διαφορετικες μεταξυ τους, ενω η πλειαδα των side quests πιο πολυ ενθαρηνει την εξερευνηση παρα εμποδιζει την ιστορια.

Βοηθαει πολυ και ο κοσμος του παιχνιδιου, με τεσσεριες διαφορετικες περιοχες και πολυ πραγμα να εξερευνησεις. Η διαρκεια του παιχνιδιου εαν καποιος παει με τον Σταυρο του main storyline στο χερι δεν πρεπει να ειναι πανω απο 10 και κατι ωρες. Ομως εγω εφτασα τις 30 αφηνοντας και μερικα ανεξερευνητα σημεια (ενα dungeon, μερικα races και πολλα treasures).

Καποια παραπονα δεν υπαρχουν πανω στα παραπανω, τα παντα ειναι εκει που πρεπει και σε βοηθουν να απολαυσεις πληρως το παιχνιδι.

Ελεγχος 9
Gameplay 9

-------------------------------------------------------------------------------------------

Σεναριο

Beauty is in the eye of the Beholder. Κοινως οπως το παρει κανεις.

Προσωπικα το γουσταρα. Οχι τοσο απο πλευρας κυριων χαρακτηριστικων (οκ, πλεον ενα σεναριο πρεπει να ειναι απιστευτα πρωτοτυπο για να μας κανει ιδιαιτερη εντυπωση), αλλα απο πλευρας ροης και διαλογων.

Βασικα το δεσιμο με τον συγχρονο κοσμο κανει το σεναριο να στεκεται ψηλα. Ενω καποιος παιζει στην παλια Ιταλια, ενω γινεται μερος του κοσμου εκεινου, ενω λαμβανει την εντυπωση ουσιαστικου ρολου, παραλληλα ξερει πως ειναι στην θεση του Desmond επανω στο μηχανημα αναγνωσης σκεψεων (Animus).

Σε αυτο βοηθουν παρα πολυ τα extras του παιχνιδιου (The Truth, codex, database) τα οποια λειτουργουν ως συνδετικος κρικος του παρελθοντος με το παρον. Επισης οι μεταβασεις και η αισθηση αναπτυξης και προοδου ειναι ιδανικη κατ'εμε και λειτουργει τελεια.

Εκει που συνηθιζει κανεις την Φλωρεντια, ερχεται η στιγμη να δει το επομενο κομματι του κοσμου, με αποτελεσμα να αλλαζει ολη του η οπτικη για το παιχνιδι και το τι γινεται μετα. Και αυτο συνεχιζει μεχρι την τελικη τοποθεσια, την πολη της Βενετιας. Μαλιστα ειναι πολυ μεγαλες οι περιοχες του παιχνιδιου (Φλωρεντια και Βενετια) που κινηται το μεγαλυτερο μερος του σεναριου, ενω οι συμπληρωματικες παιζουν εναν καλο ρολο διαφοροποιησης. Τελειωνοντας αυτο το κομματι να πω οτι η ιδεα του κεντρικου hub ελεγχου (Villa) ειναι οτι πρεπει για αυτο το παιχνιδι, ομως απο ενα σημειο και μετα τα λεφτα που βγαζεις ειναι αχρηστα. Θα μπορουσε να γινει πιο ολοκληρωμενη δουλεια στον τομεα της οικονομιας του παιχνιδιου και των πραγματων που μπορεις να κανεις με τα λεφτα σου, γιατι ειναι κριμα να εχεις 200.000 φιορινια και το μονο που να μπορεις να κανεις ειναι να πληρωνεις πορνες και κλεφτες για την πλακα σου στο τελος.

Οι χαρακτηρες ειναι ενδιαφεροντες κατα κυριο λογο, και δεν βρηκα προσωπικα καποιο σημειο της εξελιξης που να με εκανε να εχω δευτερες σκεψεις για την ποιοτητα της εμπειριας που μου δινει το παιχνιδι.

Δε θελω να δωσω κανα spoiler, αλλα το τελος θα μπορουσε να ειναι λιγο καλυτερο. Ομως δεν μπορω να ζητησω και πολλα, διοτι φαινεται πως το παιχνιδι τελειωνει με το sequel στο μυαλο.

Τελος να πω οτι υπαρχουν τονοι και τονοι υλικου προς αναγνωση, απο database και codex μεχρι ιστοριες τοποθεσιων και πολεων.

Συνολο: 9

Τελικη γνωμη: δεν ειναι το τελειο παιχνιδι, δεν ειναι καμια επανασταση, δεν ειναι ο ορισμος του gaming, αλλα ειναι πολυ κοντα. Ειναι ισως μερικες ιδεες και μηχανισμους κοντα. Εαν οι βελτιωσεις που εγιναν απο το Creed 1 στο 2 ειναι ικανες να μετατρεψουν ενα franchise απο μετριο σε καταπληκτικο, τοτε περιμενω πως το καταπληκτικο 2 θα μπορει να γινει ενα συγκλονιστικο Brotherhood. Αν και παντα το τριτο sequel οποιουδηποτε πραγματος ειναι και το πιο δυσκολο...


Υ.Γ.: αν ξεχασα κατι σορρυ, θα το συζητησουμε αργοτερα...

[Altair]

Ρε πιάσε την παιχνιδάρα και μην μιλάς.Assassin's Creed 2 FTW!

[McSolid]

Ψηνομαι καποια στιγμη κι εγω για Creed 2, αλλα αργοτερα. Απο αυτα που διαβαζω παντως παραπανω (και το γεγονος οτι κι εγω εχω ξενερωσει τερμα με sandbox και μαλακιες) με ιντριγκαρει ενα τετοιο παιχνιδι. Και βασικα με ιντριγκαρουν τα περι puzzles.

Που ειναι ρε το Portal 2 ρεεεεε;

[nooto]

Ναι επιασα 1000ρικο. Στα puzzles 17-19 η αληθεια ειναι οτι πηρα hints απο guides . Παρ'οτι γενικα μου αρεσουν οι σπαζοκεφαλιες και που και που ασχολουμαι (βασικα τετοιου ειδους παιγνια εμφανιζονται πολυ και στη θεωρια αλγοριθμων που θελω να ασχοληθω στη συνεχεια) εκει δεν ξερω δεν την παλεψα . Μου φαινοταν πολυ δυσκολο να βρεις τη λογικη των αντιστοιχιων...Οτι αξιζουν παντως αξιζουν...και με το παραπανω θα ελεγα.

Ξαναλεω οτι ειναι παρα πολυ απολαυστικο και γεματο παιχνιδι... εχει λιγο απ'ολα. Το γεγονος οτι πλεον εχω ξενερωσει με τα sandbox και αυτο το πηγα νερο μεχρι το τελος λεει πολλα. Συν οτι ειχα καιρο να ερθω σε επαφη με εναν platform τιτλο που παρολα τα προβληματακια, συνολικα το κανει σωστα.

Θελω ορισμενες βελτιωσεις στους μηχανισμους και ακομα καλυτερη δομη για το 3. Σεναριακα δεν το συζητω εχει ολα τα φοντα για κατι μεγαλειωδες. Αν τα καταφερουν πιστευω θα εχουμε κατι κοντα σε αριστουργημα.