Final Fantasy Series

[Deus]

Το έχεις προχωρήσεις αρκετά.

Έχεις δίκιο σε αυτό που λες σχετικά με τα cutscenes που δεν μπορείς να προσπεράσεις. Βέβαια το παιχνίδι κυκλοφόρησε πριν 18 χρόνια και ήταν ένα από τα πρώτα που είχαν διαλόγους και cutscenes με σκηνοθεσία και δεν έβλεπες απλά συννεφάκια διαλόγων οπότε είναι λογικό το ότι μπορεί να μην το είχαν σκεφτεί τότε. Θα μου πεις βεβαίως πως θα μπορούσαν να το προσθέσουν στο remaster ως qol και θα έχεις δίκιο.

Στο πρωτότυπο δεν υπήρχε η δυνατότητα απενεργοποίησης των random encounters, προστέθηκε στο remaster. Είναι καλή προσθήκη φυσικά αλλά καλό είναι να την χρησιμοποιείς με φειδώ γιατί είναι σημαντικό να δυναμώνουν και οι χαρακτήρες σου όπως έχεις ήδη καταλάβει.

Με Blitzball ασχολείσαι καθόλου;

Χαίρομαι που σου αρέσει το παιχνίδι και έχει αρχίσει να σου αρέσει η σειρά γενικότερα. Αργότερα αν θελήσεις να ασχοληθείς και με κάποιο άλλο στο μέλλον το συζητάμε. Είναι σειρά που έχει μερικά από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών που έχουν αφήσει εποχή.

[BigBOSS]

Προχωρώ το παιχνίδι, το έχω φθάσει πλέον στην μάχη με τον Σειμουρ, που ειναι λίγο ζόρικι. Πριν δυσκολεύτηκα λιγάκι στο τανκ αλλά ευτυχώς όχι πάρα πολύ, ανέβασα με λιγο farming τους χαρακτήρες και τα skills τους και το ξεπέρασα. Στο πρώτο boss που ανέφερα πως δυσκολεύτηκα έφταιγε μάλλον το γεγονος οτι δεν ειχα ανεβάσει σχεδον καθολου skills. Ενα αρνητικο του παιχνιδιού που θέλω να σημειώσω και ξέχασα να το αναφέρω προηγουμένως ειναι πως δεν μπορεις να σταματησεις την προβολή των cut scenes, δηλαδη ας πούμε πριν την μάχη με κάποιο boss παιζει ένα cut scene και εάν χάσεις, την επόμενη φορά που θα ξαναπολεμήσεις το boss βλέπεις απο την αρχή ολο το cut scene, τουλάχιστον μπορει να κάνεις τις ομιλιές να παιζουν γρηγορότερα. Αλλά το καλο με την HD εκδοση ειναι πως μπορεις να επιλέξεις να μην σου την πέφτουν καθολου εχθροι καθώς διασχίζεις μια περιοχή, έχει την χρησιμότητα του και δεν ξέρω εάν αυτο το χαρακτηριστικό υπήρχε και στην αρχική ps2 έκδοση. Πάντως απορώ γιατι δεν έπαιζα FF από τότε, ισως ήμουν αρνητικά προκατειλημμένος.

[Deus]

Phantom Duck έγραψε:
Εγώ που είμαι και φαν δεν κατάφερα να ξεκινήσω καν το XIII. Είναι ίσως το μόνο παιχνίδι της σειράς που όχι απλώς δεν έχω τερματίσει αλλά δεν έχω παίξει πάνω από μισή ώρα σύνολο. Το είδα λίγο στην αρχή και δεν του έδωσα καν σημασία, είχα ξενερώσει κιόλας με ό,τι είχαν βγάλει όλη εκείνη την περίοδο του PS2 μιας και είμαι απ' αυτούς που δεν τους άρεσε ούτε το X. Βασικά μου άρεσε πολύ όσο το έπαιζα, το ευχαριστήθηκα για κάνα 10ήμερο που κράτησε, αλλά το ξέχασα αμέσως, και όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο ανούσιο και αδιάφορο μου φαίνεται. Γούστα είναι αυτά, πάντως από τα δύο, εννοείται καλύτερα το X.

Το 13 έχει σοβαρά θέματα ροής. Βέβαια ανοίγει αργότερα και έχει πολλές καλές μάχες και γενικότερα έχει τις στιγμές του και αρκετά δυνατά σημεία αλλά έχει θέματα σαν game. Μπορώ να γράψω περισσότερα αν θέλεις.

Όσον αφορά το X, ίσως αν του ξαναδώσεις μια ευκαιρία να σου αρέσει. Είναι πάρα πολύ καλό παιχνίδι. Πάντως όταν είχε βγει, παρόλο που μου είχε αρέσει πολύ, το παιχνίδι που με είχε συνεπάρει πραγματικά ήταν το Kingdom Hearts.

Όταν κάνω τέτοιες συζητήσεις ένα πράγμα σκέφτομαι: Το πόσο διαφορετικά παιχνίδια είναι το κάθε Final Fantasy και πως δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Η καλύτερη απόδειξη αυτού είναι ότι ο καθένας έχει και διαφορετική άποψη και γνώμη όσον αφορά ποιο είναι το αγαπημένο του ή/και το καλύτερο όλων.

[Deus]

To Fınal Fantasy X είναι γραμμικό σαν παιχνίδι, έχεις δίκιο. Είναι μάλιστα το πιο γραμμικό της σειράς μαζί με το Final Fantasy XIII. Παρόλα αυτά αρκετά αργότερα ανοίγει πάρα πολύ το παιχνίδι, δεν θα σου πω περισσότερα γιατί δεν θέλω να ρίξω gameplay spoilers. Παρόλο που μπορεί να φαίνεται άσχημο το ότι είναι γραμμικό θα έλεγα ότι ταιριάζει πάρα πολύ στην εξέλιξη της ιστορίας, το σενάριο δηλαδή είναι έτσι στημένο ούτως ώστε να μην ξενίζει. Δεν ξέρω αν γίνεται αντιληπτό αυτό που λέω.

Σχετικά με την μάχη όπου έχεις κολλήσει, σωστά κατάλαβες, πρέπει αρχικά να χτυπήσεις τα δύο άκρα του μέχρι να καταστραφούν. Έπειτα πρέπει να χτυπάς το κεφάλι. Σε κάποια φάση θα ξαναβγουν τα άκρα και πρέπει να επαναλάβεις την διαδικασία.

Επίσης, όταν το κεφάλι αρχίσει να κινείται έντονα πρέπει να το χτυπήσεις γιατί θα κάνει μια κίνηση που σου αφαιρεί πολλά HP. Γενικά στο Final Fantasy X τα bosses είναι αρκετά δυνατά και προκαλούν μεγάλη ζημιά αλλά αν προσέχεις τι κάνεις μπορείς να αποφύγεις τις δυνατές επιθέσεις ή έστω να δεχτείς λιγότερη ζημιά. Σχεδόν πάντα όμως το παιχνίδι θα σου δώσει στοιχεία για το τι πρέπει να κάνεις όμως.

Grinding γενικά δεν χρειάζεται το παιχνίδι, τουλάχιστον μέχρι να το ολοκληρώσεις. Μπορείς να κάνεις grinding αν θέλεις εφόσον επιθυμείς αλλά γενικά δεν χρειάζεται. Γίνεται απαραίτητο είναι μόνο στο postgame, αφού ολοκληρώσεις δηλαδή την ιστορία. Τότε γίνονται διαθέσιμες πάρα πολλές μάχες με τέρατα με πολύ υψηλά στατιστικά, εκεί χρειάζεται και grinding και γενικά πολύ καλή διαχείριση stats/skills/ gear. Για την ώρα όμως απλά κοίτα να το χαρείς.

Επίσης, ποια από τα δύο sphere grids έχεις επιλέξει;

Ελπίζω να βοήθησα, ότι άλλο χρειαστείς γράψε εδώ και θα απαντήσω!

[BigBOSS]

Λοιπόν όπως έγραψα στις ¨πρόσφατες αγορές" αγόρασα και άρχισα να παίζω το Final Fantasy X/X-2 HD Remaster, το πρώτο παιχνίδι της σειράς που ξεκίνησα να παιζω. Αυτο που θα πω, για αρχή, ειναι πως το παιχνιδι μου αρέσει, σχεδον στα πάντα, (ιστορία, χαρακτήρες, γραφικά, art direction gameplay) και σε γενικές γραμμές ειναι ένα πολύ γραμμικο παιχνίδι. Αυτο βέβαια το ήξερα πριν το ξεκινήσω, από διάφορα που διάβασα και άκουσα, δηλαδή ουδεμία σχέση σε σχέση με αλλα rpg που σου δίνουν μεγάλη ελευθερία κινήσεων οπως τα Witcher, Elder Scrolls κτλ χωρίς καν να υπάρχει σύστημα με quests. Στις πρώτες 11 ώρες που έπαιξα δεν συνάντησα ιδιαίτερη δυσκολία, έχοντας δει την οθόνη game over μια ή δύο φορές, αλλά πλέον έχω φθάσει σε ενα boss ονόματι Sinspawn Gui και το βρήκα πολύ σκούρα.Εχω φάει άπειρο ξύλο έως τώρα χωρίς να μπορέσω να το νικήσω. Δεν έχω καταλάβει τι κάνω λάθος, οκ είδα πως πρέπει να καταστρέψεις πρώτα τα χέρια ώστε να το προκαλέσεις μεγαλύτερη ζημιά, καθώς με τα χέρια προστατεύει τον κορμο του απο τις επιθέσεις. Οι χαρακτήρες μου ειναι μικρο σχετικά lvl; επιπλέον εχω αγοράσει καμιά 20 αρια potion, πέραν απο διάφορα health potions, που σε σηκώνουν απο ko αλλά και πάλι δεν μου φθάνουν και ψοφάνε ολα τα μέλη του party lol

[nooto]

Νου διεφυγε αυτο μεσα στο χαμο, πως σας φαινεται? Το "remaster" του original VII μου φαινεται πολυ ωραιο, ειναι πιστο και στα chibi models.

[Phantom Duck]

Καλά εννοείται, σιγά τη δυσκολία, μια χαρά βατό είναι και απόλυτα ισορροπημένο. Προφανώς δεν χρειάζεται κανείς HP cheats για να βγει, όμως έχω χάσει την όρεξη που είχα για να κάνω λίγο grinding στην περιοχή που θέλω και μετά να παλεύω εχθρούς, να μαζεύω skillz κλπ. Ακολουθούσα το story για να το ξαναζήσω χωρίς πολλά πολλά μιας και είχα ξεχάσει πάρα πολλά πράγματα, επομένως όποτε πετύχαινα κάποιο ζόρικο μπος, έκανα HP max, φουλ limit κλπ, καθαρά λόγω χρόνου, επειδή βαριόμουν να ψοφήσω για να πάρω άλλα 5 LV, ή να μπω στη διαδικασία να παίξω πιο απαιτητικά κλπ. Καζουαλιές, απλώς δεν έχω καθόλου όρεξη πλέον για turn based και random encounters.

Επίσης όταν με έπιανε η φάση που ήθελα να κάνω διάλειμμα από την ιστορία και έκανα λίγο grinding, δεν την πάλευα με νορμάλ ταχύτητα μέχρι να νιώσει το RNG. Και όταν έμπαινα στη μάχη, δεν είχε νόημα να βάλω πάλι την κανονική, επειδή δεν προσέφερε κάτι, απλώς αργούσα παραπάνω. Επομένως συνήθισα να κάνω grinding 3x πιο γρήγορα, και όταν πάω στο κανονικό βγάζω φλύκταινες και πλέον το ζητάω παντού

Βοηθάει που το βάζεις ανά πάσα στιγμή με ένα κλικ ενός κουμπιού. Θες να παίξεις γρήγορα για να δεις την ιστορία; Μπορείς. Συνάντησες ένα μπος που σε έχει συνεπάρει και θέλεις να το νικήσεις χωρίς max health, limits κλπ; Πατάς ένα κλικ και τελείωσες. Είναι πολύ ωραίες προσθήκες που πλέον δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Πού και πού βάζω κάνα παιχνίδι στο PS1 στην παλιά CRT, γοητεύει λίγο στην αρχή όμως μετά θέλω κάτι πιο πρακτικό και πηγαίνω προς τα νεότερα ports.

[Deus]

Phantom το Final Fantasy VII θεωρώ πως δεν είναι αργό σαν παιχνίδι για να χρειάζεται speed up button αλλά περί ορέξεως...

Σχετικά με την δυσκολία, θα έλεγα πως πρόκειται για μέτριας δυσκολίας παιχνίδι. Δεν είναι πανεύκολο αλλά έχει μια χ πρόκληση και κάποια αρκετά ζόρικα bosses ούτως ώστε να έχει ενδιαφέρον. Cheat Max HP δεν χρησιμοποίησα ποτέ. Έχω ολοκληρώσει μέχρι και mods που κάνουν το παιχνίδι πολύ πιο δύσκολο, είναι εφικτό αν παίξεις με συνδυασμούς materia και αξιοποιήσεις τις δυνατότητες που σου δίνει το σύστημα αυτό μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα.

Αλήθεια, ποια σημεία του παιχνιδιού σε δυσκόλεψαν, για να κάνουμε και λίγη συζήτηση;

[Phantom Duck]

Η καρδιά μου συμφωνεί με όσα λες, όμως όταν το ξαναξεκίνησα μετά το Remake, δεν θα την πάλευα χωρίς τα time speed, max health ανά περιστάσεις για να μην ψοφάω κλπ. Είναι ΤΟΡ ό,τι και να λέμε, όμως ένα remake ήταν απαραίτητο. Αυτό που φοβάμαι είναι πώς θα συνεχίσει τώρα αυτή η ιστορία μετά το πρώτο παιχνίδι, όμως οκ, το παλιό παραμένει διαχρονική αγάπη. Εμένα τα FF 7-9 με έκαναν να θέλω να έχω αυθεντικό παιχνίδι στη συλλογή μου και ήταν η αφορμή που ξεκίνησα να μαζεύω γνήσια, σε μία Ελλάδα που δεν ήξερε κανείς πως κυκλοφορούν αυθεντικά. Λίγο πολύ πιστεύαμε πως τα παιχνίδια έβγαιναν κατ' ευθείαν στα παιχνιδάδικα με 6€ (2 χιλιάρικα).

[Deus]

Σαν σήμερα, 31 Ιανουαρίου, το μακρινό 1997, κυκλοφόρησε το Final Fantasy VII.

Ήταν η πρώτη μου επαφή με την σειρά. Παρόλο που διάβαζα για αυτά τα παιχνίδια στο θρυλικό ελληνικό Gamepro, η πρώτη μου επαφή με τα role playing games ήταν με το έβδομο επεισόδιο της σειράς, το οποίο αποτελεί θα έλεγα και το πιο διάσημο/αγαπητό.

Για αυτό το παιχνίδι αγόρασα Playstation. Ήμουν φανατικός της Sega αλλά το συγκεκριμένο game με έκανε να αγοράσω κονσόλα του ανταγωνισμού. Το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή, με συγκλόνισε το βάθος του gameplay και του σεναρίου. Από τότε το έχω τελειώσει γύρω στις 10 φορές, το έχω κάνει 100% κατά εξακολούθηση, έχω φτάσει στο μέγιστο λεβελ όλους τους χαρακτήρες, έχω κάνει max όλα τα materia, έχω μάθει από έξω όλους τους διαλόγους και, φυσικά, κάθε φορά που το παίζω το ίδιο δέος νιώθω με τα κλασσικά cgi cutscenes. Μερικοί από τους χαρακτήρες του είναι από τους καλύτερους που έχουμε δει ποτέ σε videogames, ο Sephiroth είναι για τα videogames ότι είναι και ο Darth Vader για τον κινηματογράφο και περιέχει μια από τις πιο εμβληματικές και αναγνωρίσιμες περιοχές που έχουμε δει ποτέ σε videogame. Αναφέρομαι στην Midgar φυσικά.

Να αναφέρω τέλος πως παίζεται ανετότατα ακόμα και σήμερα καθώς είναι από τα jrpg που είναι pick up and play, δεν χρειάζεται εκνευριστικό grinding αλλά παράλληλα έχει τέτοιο βάθος που ενθαρρύνει τον πειραματισμό.

Αυτό είναι το Final Fantasy VII. Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της σειράς και του είδους γενικότερα και ένα από τα πιο σημαντικά videogames όλων των εποχών αναμφισβήτητα.

[Deus]

Ευχαριστώ παιδιά!

Straier έχεις δίκιο, το warmech είναι το πρώτο superboss που εμφανίζεται στη σειρά. Επειδή όμως η πιθανότητα να το πετύχεις είναι τόσο μικρή δεν το έχω συνδέσει στο μυαλό μου με superboss. Πολλές φορές ξεχνάω ότι υπάρχει κιόλας, έχω παίξει 2 φορές το παιχνίδι και δεν το έχω πετύχει ποτέ.

Όσον αφορά το grinding και τα minigames, όταν το έγραφα αυτό είχα στο μυαλό μου το Final Fantasy X, ένα παιχνίδι που παρόλο που μου αρέσει πολύ με αποθαρρύνει να το ξεκινήσω ξανά το ότι πρέπει να ρίξω 100 ώρες grinding (αλλιώς τα superbosses δεν μπορείς ούτε να τα αγγίξεις) και να παίξεις ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ εκνευριστικά minigames. Απορώ τι σκέφτονταν όταν τα πρόσθεσαν.

Έχω δηλώσει πολλές φορές πως τα αγαπημένα μου FF είναι τα 5,6,7,9, 12 και πλέον το 7remake. Μου αρέσουν πάρα πολύ και τα υπόλοιπα αλλά αυτά που αναφέρω τα ξεχωρίζω γιατί είναι τα πιο διασκεδαστικά και pick up and play επεισόδια της σειράς, με διασκεδάζουν χωρίς να με κάνουν να πονοκεφαλιάζω.

[i Have no Equal]

Εξαιρετικος ο Deus με ψήνει να το ξαναπιασω το V.

[straier]

Κάτι άλλο που εμφανίστηκε για πρώτη φορά εδώ και έγινε σήμα κατατεθέν της σειράς είναι τα super bosses. Για τους αμύητους, πρόκειται για προαιρετικά, εξαιρετικά ισχυρά bosses που συχνά είναι πολύ ισχυρότερα από το τελικό boss και είναι πολύ δύσκολο να ηττηθούν.

Υπήρχε ήδη από το FFI το Warmech το οποίο ήταν random encounter αλλά ουσιαστικά αυτό ήταν το πρώτο superboss (αν αγνοήσουμε φυσικά optional μάχες όπως π.χ. τα Espers κλπ).

Αυτά. Ήθελα πως και πώς να γράψω αυτό το ποστ, όπως έχω δηλώσει πολλές φορές είναι ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια που έχω παίξει, είναι απίστευτα διασκεδαστικό, καθόλου κουραστικό, δεν έχει σπαστικά minigames και δεν χρειάζεται grinding μέχρι τελικής πτώσης ( Final Fantasy X εσένα κοιτάω.) Είναι ένα game που παίζεται ανετότατα ακόμα και σήμερα και έχει λογική διάρκεια, γύρω στις 40 ώρες.

Πόσο συμφωνώ σε αυτό! Να καούν τα mini-games που είναι δυσκολότερα από το υπόλοιπο παιχνίδι και το ανελέητο grinding!

[Deus]

Περνώντας στα του παιχνιδιού τώρα. Το Final Fantasy V θα έλεγε κανείς πως έχει σχετικά απλή ιστορία. Το σενάριο του παιχνιδιού θέλει μια ομάδα ηρώων να συνειδητοποιεί πως είναι οι εκλεκτοί τους οποίους επέλεξαν οι κρύσταλλοι, που παραδοσιακά στη σειρά αποτελούν την προσωποποίηση των στοιχείων της φύσης, και καλούνται να αγωνιστούν ενάντια σε έναν αρχαίο κακό που καταφέρνει να απελευθερωθεί. Παρόλο που το σενάριο δεν έχει το βάθος και τις ανατροπές των επόμενων επεισοδίων της σειράς παρακολουθείται πολύ ευχάριστα, έχει μερικές δυνατές στιγμές και φυσικά συνοδεύεται από την καταπληκτική μουσική του Nobuo Uematsu η οποία απογειώνει την εμπειρία.

Αυτό το οποίο όμως ξεχωρίζει πραγματικά στο παιχνίδι είναι το gameplay του και το σύστημα μάχης του. Οι μάχες παίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τα Final Fantasy 4-9 οπότε δεν θα πω περισσότερα για αυτό. Θα αναφερθώ όμως στο ability system του τίτλου το οποίο είναι από τα πιο διασκεδαστικά και εθιστικά που έχω δει ποτέ. Δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο σύστημα το υιοθέτησαν πάρα πολλά παιχνίδια που κυκλοφόρησαν μετά το Final Fantasy V.

Εδώ λοιπόν κάνει την εμφάνισή του για πρώτη φορά το Job system. Για όποιον δεν γνωρίζει, στο job system μπορούμε να επιλέξουμε τι job (class) θα έχουν οι χαρακτήρες που χειριζόμαστε ούτως ώστε η ομάδα να έχει την σύνθεση και τα abilities που επιθυμούμε, δεν μας αναγκάζει το παιχνίδι δηλαδή να έχουμε fixed party και abilities. Το καλύτερο όμως είναι ότι όσο ένας χαρακτήρας χρησιμοποιεί ένα job τότε κερδίζει πόντους και μαθαίνει ικανότητες. Έπειτα, είναι εφικτό να αλλάξει το job που χρησιμοποιεί και να συνδυάσει ικανότητες από άλλα και να προκύψουν έτσι μοναδικοί συνδυασμοί χαρακτήρων και party builds. O μόνος περιορισμός είναι η φαντασία του χρήστη: Είναι εφικτό να έχουμε έναν knight που θα έχει υψηλό attack power και να έχει ταυτόχρονα spells ή έναν thief που να μπορεί να εξοπλίσει gear που παίρνει κανονικά μόνο ένας knight. Πρόκειται για ένα απίστευτα εθιστικό και διασκεδαστικό σύστημα που ευνοεί τον πειραματισμό και αυξάνει το replay value. Προσωπικά, κάθε φορά που το ξεκινάω έχω διαφορετικό build στο party μου και έτσι ανακαλύπτω καινούριους συνδυασμούς.

Είναι σημαντικό επίσης να αναφέρω πως είναι το πρώτο Final Fantasy που είχε περίπλοκο ability system που επέτρεπε customization. Τα προηγούμενα ήταν αρκετά πιο απλά, είχαν απλά level, equipment και spells που κερδίζονταν με το level up. Το Final Fantasy V ήταν το πρώτο της σειράς, και αν όχι το πρώτο ένα από τα πρώτα jrpgs που είχαν σύνθετο ability system. Με άλλα λόγια ξεκίνησε με αυτό μια παράδοση η οποια συνεχίστηκε από τα επόμενα Final Fantasy καθώς επίσης και από άλλα jrpgs ανεξαρτήτως εταιρείας ανάπτυξης.

Κάτι άλλο που εμφανίστηκε για πρώτη φορά εδώ και έγινε σήμα κατατεθέν της σειράς είναι τα super bosses. Για τους αμύητους, πρόκειται για προαιρετικά, εξαιρετικά ισχυρά bosses που συχνά είναι πολύ ισχυρότερα από το τελικό boss και είναι πολύ δύσκολο να ηττηθούν. Για τους φανατικούς της σειράς αξίζει να αναφερθεί πως σε αυτό είδαμε για πρώτη φορά χαρακτήρες και abilities που έγιναν και αυτά σήμα κατατεθέν και που τα αναγνωρίζει αμέσως όποιος έχει ασχοληθεί με τα επόμενα FF.

Τέλος, να σημειώσω πως το Final Fantasy V είναι ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι. Είναι αρκετά δυσκολότερο από τα Final Fantasy VI-ΙΧ και θέλει προσπάθεια και στρατηγική. Όμως επειδή τo game έχει πολύ καλό design δεν εκνευρίζει: Αφενός τα save points είναι όσο συχνά πρέπει και αφετέρου δεν είναι παιχνίδι που απαιτεί ώρες grinding.

Αυτά. Ήθελα πως και πώς να γράψω αυτό το ποστ, όπως έχω δηλώσει πολλές φορές είναι ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια που έχω παίξει, είναι απίστευτα διασκεδαστικό, καθόλου κουραστικό, δεν έχει σπαστικά minigames και δεν χρειάζεται grinding μέχρι τελικής πτώσης ( Final Fantasy X εσένα κοιτάω.) Είναι ένα game που παίζεται ανετότατα ακόμα και σήμερα και έχει λογική διάρκεια, γύρω στις 40 ώρες.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον δηλώνει fan της σειράς. Αποκλείεταı να μην περάσει καλά.

[Deus]

Σήμερα θέλω να μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα μου Final Fantasy. Δεν είναι ένα από τα πιο αγαπητά της σειράς καθώς δεν μνημονεύεται τόσο πολύ όσο τα μεταγενέστερα και σπανιότερα φιγουράρει σε top 3,5,10 λίστες που θα βρούμε σωρηδόν στο Internet αλλά για εμένα είναι ένα καταπληκτικό παιχνίδι το οποίο αξίζει πολύ περισσότερη αναγνώριση και προσοχή από όση έλαβε και λαμβάνει.

Αναφέρομαι φυσικά στο Final Fantasy V.




Προτού περάσω στα του παιχνιδιού να πω δύο λόγια για την σχέση μου μαζί του. Έχοντας λιώσει το Final Fantasy VII αναζητούσα την επόμενη δυνατή rpg εμπειρία. Τότε δυστυχώς δεν ήταν δυνατόν να παίξεις παλιότερα games της σειράς εύκολα καθώς το μόνο που ήταν διαθέσιμο σε εμάς τους Ευρωπαίους ήταν το Final Fantasy VII. Μια μέρα ένα παιδί στο σχολείο μου μίλησε για τα emulators, τα γνωστά μας προγράμματα δηλαδή που μπορούν να τρέξουν στον υπολογιστή παιχνίδια από άλλες, παλιότερες κονσόλες. Τότε μου έδωσε μια δισκέτα με emulators και roms ανάμεσα στα οποία ήταν και τα Final Fantasy V,VI.

Όταν κατάφερα να κάνω το πρόγραμμα να τρέξει και ξεκίνησα το παιχνίδι πετούσα από την χαρά μου. Μπορούσα έτσι να παίξω και να τελειώσω όλα τα παιχνίδια της σειράς! Το πρώτο που ξεκίνησα έτσι ήταν το Final Fantasy V. Μετά ακολούθησε το VI.

To Final Fantasy V κυκλοφόρησε το 1992 για το Super Nintendo στην Ιαπωνία. Στην Δύση δεν κυκλοφόρησε ποτέ παρά πολύ αργότερα, αρχικά στο πρώτο Playstation και έπειτα στο Game Boy Advance. H τελευταία έκδοση μάλιστα είχε και επιπλέον περιεχόμενο.

(συνεχίζεται...)