Announcement

Collapse
No announcement yet.

Persona 5 Royal

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Persona 5 Royal




    p5bl5kzi.jpg

    Trailer



    Metacritic

    95 a.k.a. best game of the year / best rpg in years (slight sarcasm)
    https://www.metacritic.com/game/play...ersona-5-royal

    How Long To Beat


    hltb p5r.JPG

    (εδω κλαιμε)

    List of changes vs P5

    http://www.pushsquare.com/guides/per...d-to-persona-5


    Εντυπωσεις θα ακολουθησουν σε επομενο ποστ.

    Last edited by Xeno; 14-05-2020, 12:22 PM.

  • #2
    Το P4G ο κύριος λόγος που το άφησα είναι πως το socializing και το guide που διάβαζα με έκαναν να αισθάνομαι πως περισσότερο κάνω δουλειά, παρά διασκεδάζω( το να προγραμματίζεις εξωσχολικές δραστηριότητες με τον optimal τρόπο για να έχεις τα καλύτερα δυνατά skills, κάπου καταντάει ψυχαναγκασμός) Επιπροσθέτως, τα dungeons μου είχαν φανεί πολύ επαναλαμβανόμενα- δε με χάλασε τόσο το ότι ήταν random όσο το ότι υπήρχε μεγάλη αίσθηση της επανάληψης.

    Το P5R, το έχω παίξει 2 ώρες. Ουσιαστικά την εισαγωγή και ένα μικρό κομμάτι πριν ξεκινήσει η ένταξη στο σχολείο. Ωστόσο φέρνει πάρα πολύ στην πιο bluesy ατμόσφαιρα του Catherine, ενώ ενσυνείδητα επέλεξα αυτή τη φορά να μη δω guide και ό,τι κάτσει πραγματικά.

    Το IV στο 3DS, το έπαιξα σχεδόν μετά το 8, oπότε ο κορεσμός χτύπησε κόκκινο. Το 6 παραδόξως σε SNES emulation μου άρεσε αρκετά όσο έπαιξα, ενώ το 7 απλώς δεν είχα τον χρόνο ή κυκλοφόρησε κάτι άλλο και μου απέσπασε την προσοχή.

    To Xenoblade 2 εγώ το έπαιξα portable/ docked σε μια αναλογία 40/60%. Kυρίως σε portable έκανα farming και τις πιο braindead δραστηριότητες. Αν δεν είσαι σε mood για anime καταστάσεις, φωσκολιάδες κτλ θα σου έλεγα να το αφήσεις πάντως.( δες και τα ποστ μας στο ανάλογο θέμα) Επίσης έχε υπόψιν, πως το Torna expansion συμπεριλαμβάνει το season pass του 2 το οποίο βοηθάέι αρκετά( σου δίνει μια καλή ώθηση και παράλληλα προσφέρει κάποια QoL πράγματα, τα οποία έπρεπε να είναι free imho)
    «Should Shinobi fail before completing the mission, he will disappear before the dawn and vanish forever.»

    Comment


    • #3
      Nooto, οπως φαινεται το DQ σου αρεσε αρκετα και καποιες φορες less is more, δε χρειαζονται τα 1000 plot twists του XB2 που λες κι εσυ για να πει καποιος μια καλη ιστορια. Τα DQ υπαρχουν για να μας υπενθυμιζουν πως μπορεις να πετυχεις ακομα και με κατι τελειως παραδοσιακο και formulaic.
      Το Xeno 2 λογικα θα μπει πιο χαμηλα στη λιστα γιατι αυτα που ειπε ο Sinclair δε με συγκινουν ιδιαιτερα, ενω το FF12 ξερω πως ειναι η πλεον safe και καλη επιλογη.

      Για το P5R που λες Sinclair καλα θα κανεις νομιζω και ετσι θα το απολαυσεις παραπανω σιγουρα. Μακαρι να ακολουθησω κι εγω συντομα, γιατι εχω να παιξω κατι απο Atlus απο το P4G που ειχα παιξει το 2013, ενω DQ/FF τα εχω πιο φρεσκα οποτε δε θα λεγα οχι σε μια αλλαγη.

      Comment


      • #4
        Δεν ξέρω αν υπάρχει θέμα για το Persona 5/ Royal. To Final Fantasy VII remake το έχω βάλει στον πάγο στην παρούσα φάση( θέλω ένα εύλογο χρονικό διάστημα που θα παίζω τον τίτλο όπως πρέπει απλώνοντας τα sessions και αφιερώνοντας αρκετό χρόνο που τώρα δεν έχω)

        Είμαι μετά το τέλος του πρώτου chapter, ένα μήνα περίπου μετά την έναρξη του τίτλου( σε in game time) Με λιγα λόγια έχω ξεμπερδέψει με το πρώτο palace/ boss και έχω προχωρήσει στα Mementos μέχρι το 5ο floor. Ο τίτλος είναι πάρα πολύ καλός. Βασικά έγώ είμαι κατενθουσιασμένος. Υπέροχη αισθητική, πολύ στιλιζαρισμένο, έχει υποστεί ένα face lift και το battle system( παίζω στο hard και γενικά η εκμεταλλευση των weakness, το baton change, technical, ranged etc παιζουν σημαντικό ρόλο) μου αρέσει πάρα πολύ. Για το OST, δεν το συζητώ, φανταστική μουσική επένδυση.

        Το σενάριο, παραδόξως είναι αρκετά πιο σκοτεινό από την high school life του 4.( με τις κατάλληλες χιουμοριστικες πινελιές που έχει η σειρά ενώ αυτή τη φορά τη θέση του εκνευριστικού Teddy παίρνει η Μorgana που για μένα δεν υπάρχει κάν θέμα σύγκρισης σαν sidekick) Η πρώτη αποστολή ήταν πολύ ωραία και γενικά ημουν invested στο να κάνω τον illain να πληρώσει. Επιπροσθέτως με βολεύει πάρα πολύ το πόσο εύκολη και γρήγορη είναι η μετάβαση μεταξύ των περιοχών σε σχέση με το 4, όπου όπου από ένα σημείο και μετά είχα βαρεθεί.( 30-35 ώρες ή και παραπάνω είχα παίξει) Βασικά μέχρι στιγμής έχει δοθεί μεγάλη προσοχή στο να γίνονται εύκολα σχεδόν τα πάντα, χωρίς ιδιαίτερη ταλαιπωρία. Αν για παράδειγμα έχεις μια part time job κάνεις πολύ έυκολα fast travel εκεί. Το ίδιο ισχύει όσον αγορά τα Social Links. Μέσω ενός assist menu εμφναίζεται άμεσα το ποιοι NPCs είναι διαθέσιμοι για να προχωρήσεις τη σχέση σου μαζί τους.

        Το πιο βασικό ζήτημα και το μεγάλο μείον του 4 για εμένα, είναι το level design των Palaces, που είναι και τα main dungeons. Eδώ πλέον μιλάμε για dungeons, με level design, tasks που πρέπει να ολοκληρώσεις για να προχωρήσεις, environmental puzzles, mini bosses, treasures etc Τέλος πλέον τα επαναλαμβανόμενα περιβάλλοντα του 4 με τα random generated rooms, corridors κτλ Όσον αφορά τα Mementos( side missions δεν θα πω περισσότερα για κίνδυνο έστω light spoilers) υπάρχει ένα multi floor random generated dungeon, στα χνάρια του 4. Μέχρι στιγμής δε με έχει ενοχλησει καθόλου και εδώ η εμπειρία είναι αρκετά πιο διασκεδαστική. Επιπρόσθετα οι μάχες όταν ξ΄ρεις από ένα σημείο και μετά τι να κάνεις( ακόμη και στο Hard), διαρκούν ελάχιστα με αποτέλεσμα να μην ενοχλούν( εννοείται πως και εδώ οι εχθροί είναι ορατοί και επιβάλλεται να τους αιφνιδιάζεις) Το baton pass προσθέτει αρκετό βάθος( εφόσον χτυπήσεις το weakness έχεις τη δυνατόητα να δώσεις τη σκυτάλη σε άλλο μέλος της ομάδας αυξάνοντας με κάθε αλλαγή το dmg που κάνει ο επόμενος και ο τελευταίος που παίρνει τη σκυτάλη μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα skill χωρίς κόστος) και επιβάλλεται να το κάνεις master για τα challenge battles στο room του Igor.

        Τέλος να γράψω πως δεν κοιτάζω καθόλου guides και το απολαμβάνω πάρα πολύ. Μπορείς να κάνεις τα πάντα από το πρώτο playthrough, αλλά αν κρίνω από το 4 που προσπάθησα να κάνω το ίδιο, στο τέλος γίνεται αγγαρεία το παιχνίδι... Φανταστικός j-rpg τιτλος, μακάρι να μην αλλάξει η απόψή μου μέχρι τέλους.

        Σημείωση: έχω και το 5, ωστόσο δεν κατάφερα ποτέ να το ξεκινήσω, οπότε δεν ξέρω ποιες ειναι οι διαφορές/ προσθήκες του Royal. Αν κρίνω πάντως, από ένα review που διάβασα πως το ammo των guns δεν αναπληρωνόταν μετά από κάθε μάχη στη βασική έκδοση( κάτι που θα ήταν φοεβερά frustrating) τότε πρέπει να έγιναν σημαντικές qol βελτιώσεις.

        ΕDIT:
        Έμπνευση της στιγμής ονόμσα την ομάδα μου The Mega10s
        Last edited by Sinclair; 01-05-2020, 10:52 PM.
        «Should Shinobi fail before completing the mission, he will disappear before the dawn and vanish forever.»

        Comment


        • #5
          Ωραιος Sinclair .
          Το παρελαβα κι εγω και ελπιζω να το ξεκινησω πολυ συντομα, οποτε θα γραψω 2 λογια οταν μπω στο κλιμα του παιχνιδιου - ευκαιρια να ανοιξουμε και ενα Persona thread (δεν ειδα κατι για το 5 εκτος αν μου ξεφυγε).

          Μακαρι να μου κανει κι εμενα ετσι κλικ και να δω μονο βελτιωσεις σε σχεση με P3/P4.

          Comment


          • #6
            Ωραίο ποστ Sinclair.

            Εγώ θα ήθελα να ρωτήσω το εξής, επειδή με τα όσα διαβάζω έχω αρχίσει να ψήνομαι και εγώ να το δοκιμάσω. Σαν παιχνίδια τα Megaten μου αρέσουν αλλά πλέον έχω περάσει σε μια φάση που προτιμώ less is more λογική σε παιχνίδια. Τι εννοώ; Με τρομάζουν games που είναι υπερβολικά περίπλοκα και απαιτούν πολλή διαχείρηση και ενασχόληση με μενού. Βλέπω ότι έχει επιστρέψει σαν feature το demon fusion και το demon negotiation στη μάχη και η ερώτησή μου είναι η εξής, αν δεν έχω σκοπό να καώ με αυτά τα features έχοντας έναν οδηγό στο χέρι καθώς το προχωράω και απλώς παίζω όπως βγει (με μια σχετική προσοχή πάντα) το παιχνίδι βγαίνει; Δεν θα ήθελα να ξεκινήσω κάτι σε στιλ nocturne.


            Tidy!

            Do not blame me.Blame yourself or God.
            In Matsuno we trust.

            Comment


            • #7
              Ισα ισα που ειναι πολυ πιο user friendly σε σχέση με το πολυ πιο βαρύ SMT IV. Εδω τα πράγματα ειναι πολυ streamlined και παντα ξερεις τι αποτέλεσμα θα προκύψει απο το fusion( τουλαχιστον όσο εχω παίξει εγω αυτές τις 20 ωρες)
              Το negotiation οπως το έκαναν ειναι τελεια προσθήκη γτ όταν μπεις σε αυτο το κομματι στο πανω αριστερά τμημα της οθονης σου λεει τον χαρακτήρας του δαίμονα που θες να κανεις recruit και αναλόγως επιλέγεις τις απαντήσεις( υπαρχει και σχετικό tutorial- αν πχ ο δαίμονας ειναι upbeat αρέσκεται σε αστείες απαντήσεις στις ερωτήσεις του)
              Προσωπικα δεν θυμαμαι άλλον τίτλο που να ειναι τοσο προσβάσιμο το recruiting χωρις να πρεπει να κοιταω guides η trial and error.
              Γενικά στο hard αυτές τις πρώτες 20 ωρες έχω να γραφω μονο θετικά.
              «Should Shinobi fail before completing the mission, he will disappear before the dawn and vanish forever.»

              Comment


              • #8
                Persona 5 λοιπον. Επιστροφη στον τοπο του εγκληματος για μενα - πιστος στην παραδοση να παιζω τη 2η εκδοχη των παιχνιδιων της σειρας. Μετα τα P3P (PSP), P4G (PSV), ωρα για το P5R μιας και αφενος καπου εγκατελειψα τις εστω και λιγες ελπιδες πως θα εβγαινε στο Switch, αφετερου το παιχνιδι φωναζει απο χιλιομετρα μακρια "ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ".

                Δεν ξερω αν πρεπει να κανω λογο για πρωτες εντυπωσεις οταν εχω ηδη παιξει πολλες ωρες και ακομα ειμαι στο 4ο palace (dungeon). To παιχνιδι ειναι το απολυτο slow burn, αλλα για καποιο λογο δε με κουραζει ως τωρα εστω, γιατι ολα τα Persona θα ελεγα πως εχουν ενα πολυ ευχαριστο gameplay loop με το οποιο περνα η ωρα χωρις να το καταλαβεις. Γενικα μαζι με τα DQ νομιζω πως αυτες οι σειρες ειναι το απολυτο comfort food των JRPGs.

                Καταρχας δε νομιζω να χε κανεις αμφιβολιες αλλα το παιχνιδι ειναι Persona οσο δεν παει. Τα παντα μου φανηκαν οικεια απο το πρωτο λεπτο. Η φορμουλα της σειρας ειναι πολυ σταθερη και απο παιχνιδι σε παιχνιδι προσθετει καποιους παραπανω μηχανισμους και ισως περισσοτερα QoL improvements.

                Αισθητικα ειναι απιστευτα ομορφο, παροτι φαινεται πως τεχνικα ειναι παιχνιδι αλλης εποχης. Καθε επιλογη παντως ειναι εξαιρετικη, σε animation, UI, menus, animated cutscenes, fonts, τα παντα. Καλυτερη δουλεια δε θυμαμαι να εχω δει και νομιζω πως μιλαμε για ο,τι πιο καλαισθητο στα χναρια μιας τελειως anime αισθητικης, κατι που συνηθως με απωθει αλλα εδω μιλαμε για κατι που εχει αποδοθει παρα πολυ καλα.

                Το feedback για τη μουσικη οσο βλεπω γυρω μου ειναι παρα πολυ θετικο. Δε θα ελεγα πως ειμαι τοσο ενθουσιασμενος μεχρι τωρα, αλλα το αποτελεσμα ειναι καλο και παλι και ταιριαζει σιγουρα με το κλιμα του τιτλου.

                To gameplay ειναι η κλασικη φορμουλα social sim + dungeon exploration. To social sim part σου προσθετει σταδιακα και ομαλα ολο και περισσοτερες επιλογες (τοποθεσιες, δραστηριοτητες, people to interact with) και καθε μερα ο παικτης καλειται να παρει τις ιδιες αποφασεις οι οποιες πανω κατω ειναι:
                leveling up confidants για να κανει power up το persona fusion και για αλλα σημαντικα perks, leveling up personal stats π.χ. knowledge etc, story progression σε συγκεκριμενες μερες και palace infiltration (main story dungeons) ή mementos infiltration (randomly generated dungeon για sidequests).
                Η ολη αυτη επαναληψη ειναι κατι που εχουμε ξαναδει εστω και σε πιο απλη μορφη και απο τη μια θα ελεγα πως με κουραζει γιατι ειναι ο ορισμος της λουπας ιδιως η ολη ιστορια με το να σκεφτεσαι τι θα κανεις power up καθε φορα στον ελευθερο χρονο σου, απο την αλλη η ολη εμπειρια ειναι τοσο streamlined που απο ενα σημειο απλα πας απο αποφαση σε αποφαση, αφου δε χανεις χρονο λογω fast travel κτλ.

                To gameplay στον πυρηνα του ειναι το ιδιο. Οι χαρακτηρες εχουν τα δικα τους personas τα οποια κανουν level up με τον παραδοσιακο τροπο. Ο πρωταγωνιστης εχει κλασικα παραπανω personas τα οποια βελτιωνει μεσω capturing/fusion. Ισχυει πως υπαρχουν demon negotiations μιας και το ανεφερες Deus, αλλα τα Persona ειναι σαν SMT light οποτε ο τιτλος δεν εστιαζει εκει θα ελεγα. Εχουν προστεθει παραπανω επιλογες γυρω απο fusion και λοιπες τεχνικες στο Velvet Room.
                Στις μαχες επισης υπαρχουν πολλες νεες επιλογες περα απο τη συνεχη εκμεταλλευση weaknesses και all out attacks, οπως τα technical attacks, baton pass, showtime attacks και ισως αλλα που δεν εχω δει ακομα. Ολα εν τελει βεβαια εστιαζουν στην εκμεταλλευση weaknesses με τον εναν ή με τον αλλον τροπο, ενω καποια ειναι και απλα θεμα τυχης.

                Γενικα τη λογικη στις μαχες τη βρισκω μεν επαναλαμβανομενη, αλλα παραλληλα ειναι και ευχαριστη γιατι οπως και με τα social events, συνεχεια κατι συμβαινει που σου δινει ενα sense of progression, το οποιο δεν ειναι 100% αληθινο αν μπορω να το πω, αλλα ειναι αρκετο για να κρατησει καποιον σε ενδιαφερον.

                Το παιχνιδι σου δινει συνεχεια νεα active/passive abilities τα οποια εκει που εχω φτασει αρχιζουν να με κανουν να πιστευω πως ειμαι overpowered, αλλα ειμαι περιεργος να δω αν θα ανεβει η δυσκολια σε καποια φαση.

                Τελος η πλοκη και το writing ως τωρα, παραμενουν το αγκαθι του τιτλου για εμενα. Δεν ξερω αν πρεπει να πω πως ειναι κατω του μετριου, αλλα αν δεν ειναι τοτε σιγουρα απευθυνεται σε τελειως αλλο target group, γιατι σιγουρα το βρισκω αρκετα επιφανειακο και ανωριμο. Το παιχνιδι πραγματευεται θεματα τα οποια θα μπορουσαν να εχουν βαθος (αποπειρες αυτοκτονιας, σεξουαλικη κακοποιηση κτλ), αλλα θα ελεγα πως ολα αυτα αποδιδονται με αρκετα ελαφρυ τροπο. Πολλοι χαρακτηρες ειναι λιγο πολυ καρικατουρες, με υπερβολικες αντιδρασεις, ή απιστευτη αφελεια και γενικα δε μπορω να μη νιωσω σε πολλες στιγμες πως το παιχνιδι απευθυνεται σε ατομα 15 ετων λιγο πολυ. Βεβαια και 15 να ημουν παλι τα ιδια θα ελεγα πιστευω, γι αυτο και εκανα λογο για αλλο target group. Δεν ξερω αν το παιχνιδι θα εκανε καλυτερο κλικ σε ατομα πιο κοντα στο anime culture ας πουμε, αλλα βλεποντας το καθαρα απο τη δικη μου οπτικη σαν ενα critically acclaimed JRPG, δε θα μπορουσα παρα να περιμενω κατι εστω και λιγο καλυτερο. Το ξερω πως τα συγχρονα JRPGs δεν ειναι benchmark για τετοια θεματα και επισης τα συγχρονα Persona (απο το 3 και μετα), ποτε δεν προσπαθησαν να κανουν κατι διαφορετικο, οποτε οι devs συνεχιζουν πιστα σε ενα παρεμφερες μοτιβο (και καλα κανουν θα ελεγα).

                Περισσοτερα εν καιρω και πιο κοντα στον τερματισμο του παιχνιδιου λογικα. Το παιχνιδι με τα καλα του και τα κακα του για μενα αποδεικνυεται αλλη μια φορα ενα περιεργο ναρκωτικο, οποτε θελω να πιστευω πως δε θα το βαλω κατω και πως θα συνεχισω να παιζω το ιδιο ευχαριστα, παρα την αρκετα μεγαλη διαρκεια του τιτλου.

                Comment


                • #9
                  Τελος, σπαζοντας καθε προσωπικο ρεκορ με 103 ωρες μεσα σε 21-22 μερες. Ειχα δικιο οταν ειπα στο προηγουμενο ποστ πως για καποιο λογο αυτη η σειρα αποδεικνυεται για αλλη μια φορα το απολυτο ναρκωτικο για εμενα. Σιγουρα βοηθαει η ιδιαιτερη δομη που εχει, μιας και ο παικτης ειναι αρκετα παθητικος στο μεγαλυτερο μερος του παιχνιδιου, οποτε ειναι ευκολο να χαλαρωσεις απλα και να παιξεις για ωρες με σχεδον σβηστες μηχανες.

                  Στην ουσια σε καθε μερα του ιδιου του παιχνιδιου απλα καλεισαι να παρεις καποιες αποφασεις που θα βελτιωσουν ειτε τα στατιστικα σου, ειτε τα persona fusing skills σου και οι μερες που θα φαει κανεις σε dungeons ειναι λιγες (τα περισσοτερα μπορουν να βγουν σε μια δοση), αλλα η διαρκεια τους ειναι μεγαλη, καθως οπως ειδα καθε dungeon απο αρχη μεχρι τελος πρεπει να επαιρνε σχεδον 4 ωρες. Η εξερευνηση παντως ειναι ελαχιστη και η ολη εμπειρια ειναι linear οπως παντα.

                  Εχοντας καλυτερη εικονα πλεον τα οσα εγραψα παραπανω ακομα ισχυουν, αλλα να πω πως η αισθητικη του τιτλου δε σταματησε να με εντυπωσιαζει λεπτο (για μενα εθεσε νεα benchmarks στην ευρυτερη κατηγορια), ενω και η μουσικη μπορω να πω πως με κερδισε εν τελει σε βαθμο μεγαλυτερο του αναμενομενου. Η ιστορια δε με κερδισε, ουτε η οποια αναπτυξη των χαρακτηρων, αλλα η εμπειρια ηταν και παλι ευχαριστη μεχρι τελους.

                  Το παιχνιδι σου δινει την αισθηση πως αποτελει gameplay-wise μια συλλογη gameplay features και QoL improvements. Οι ευκολιες ειναι απειρες για να επιταχυνουν το gameplay (ναι ξερω πως ακουγεται αστειο να το λεμε αυτο για παιχνιδι 100 ωρων), και τα abilities που δινονται στον παικτη μεσα απο το παιχνιδι ειναι υπερβολικα πολλα και βολικα. Το προβλημα ειναι πως ειναι τοσο πολλα τα εργαλεια που σου δινει ο τιτλος, που στο τελος η δυσκολια αναγκαστικα εξανεμιζεται σχεδον.

                  Exp boost for all members inside/outside the party? Check.
                  Support skills cast by someone outside your party to save your ass every now and then (hp recover / attack boost / fully shield next attack etc)? Check.
                  All out attacks (team based attack ολου του party)? Check.
                  Showtime attacks (προσθηκη του Royal οπου γινονται trigger special επιθεσεις απο δυο ατομα του party)? Check.
                  Baton Pass to further reward you (attack up + hp recovery + sp recovery) for exploiting obvious weaknesses? Check.
                  Gun customization to inflict status ailments? Check.
                  Skills to randomly decrease SP cost of skills? Check.
                  Party members randomly recovering each other from status ailments? Check.
                  Fuse higher level personas? Check.
                  Fuse personas over the network with your imaginary friends to fuse even better personas? Check.
                  Fusion alarms to get even better fusion results every now and then? Check.
                  Modifiers for more exp/money/items? Check.
                  Abilities to spend time on more activities every day? Check.
                  A shitload of consumables to buy (πρεπει να μη χρησιμοποιησα ουτε το 1% των αντικειμενων που ειχα)? Check.

                  Οποιος θελησει να ασχοληθει ας ξεκινησει απο το hard τουλαχιστον που και παλι ηταν ευκολο θα ελεγα (καπου στα μισα αλλαξα απο normal και εβαλα hard).
                  Γενικα το παιχνιδι δεν εχει καποια ουσιαστικη δυσκολια, αλλα η ολη δυσκολια εγκειται στο να καταλαβει κανεις πως λειτουργουν τα πραγματα εξω απο τα dungeons. Κοινως ποιο activity σου δινει ποσους ποντους σε καποιο stat και ποια ειναι η βελτιστη επιλογη σε καθε κατηγορια. Επειτα πρεπει κανεις να καταλαβει πως καθε confidant εχει αλλη αξια, με καποια να σου δινουν τεραστια benefits και καποια οχι. Ειναι σιγουρα πολυ πιο ευκολο να κανει καποιος γρηγορα break το παιχνιδι αν ξερει που να εστιασει, αλλα και να μην το κανει και να ανεβαζει παραλληλα και εναλλαξ ολα τα στατιστικα και confidant levels αρκει θα ελεγα.

                  Χαρακτηριστικα ειχα κανει max out ολα τα social stats περιπου στα 2/3 του παιχνιδιου με μεγαλη ανεση (ΠΟΛΥ νωρις θα ελεγα) και εκανα max τα confidant ranks οριακα προς το τελος αλλα οχι ανετα. Οχι κι ασχημα παντως, γιατι στα P3/P4 ηταν απιθανο θα λεγα να κανει καποιος κατι τετοιο χωρις walkthrough.
                  Κοινως οποιος θελει να ασχοληθει ας το πιασει χαλαρα και ας απολαυσει.

                  Σκεφτομαι τι θα ηθελα απο τη σειρα για το μελλον. Σεναριακα ο,τι και να θελω δε θα μου το δωσει, αλλα αν συνεχισουν με αναλογα QoL improvements, τοτε θα ειναι ηδη μια καλη αρχη. Η σειρα εχει πολυ καλα θεμελια και χωρις να αλλαξει ριζικα, εχει σιγουρα εμπλουτιστει σημαντικα - πραγμα καλο γιατι καποιες φορες αρκει το if it ain't broke don't fix it.
                  Εν τελει δεν παυει να ναι ενα παρα πολυ καλοδουλεμενο παιχνιδι, το οποιο δεν κανει κατι νεο, αλλα μας επαναφερει σε ενα κλιμα που πλεον εχει λειψει γιατι εκει που η Αtlus εβγαζε καποτε 5 rpgs το χρονο, πλεον μας δινει ενα καθε 5 χρονια (σε home consoles τουλαχιστον). Τωρα που βγηκε αυτο απο τη μεση, θα περιμενω πλεον το SMT V το οποιο ελπιζω να ειναι το επομενο μεγαλο project της εταιρειας.
                  Last edited by Xeno; 28-05-2020, 03:15 AM.

                  Comment

                  Working...
                  X