Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age

[Enpsty]

Το παίζω κι εγώ στο switch. Είναι το πρώτο μου DQ και είμαι κάπου στις 30 ώρες.
Μέχρι στιγμής δεν έχω ενθουσιαστεί καθόλου. Ξέρω ότι τα DQ είναι πιο παραδοσιακά, αλλά νοιώθω ότι παίζω JRPG εποχής PS1. Η μάχη είναι εξωφρενικά basic, η εξερεύνηση ανύπαρκτη με πλήθος invisible walls, το σενάριο μέχρι στιγμής αδιάφορο, οι πόλεις είναι πολλές, αλλά πέρα από την αρχιτεκτονική είναι πρακτικά ίδιες και μέχρι στιγμής είναι εξωφρενικά εύκολο.
Δεν λέω ότι με χαλάει, είναι αρκετά ξεκούραστο, αλλά το 91 στο metacritic μέχρι στιγμής μου φαίνεται περίεργο. Πραγματικά το παίζω και υποσυνείδητα σκέφτομαι το Xenoblade 2 και πόσο καλύτερο ήταν στα πάντα.

Περισσότερα στην πορεία.

[nooto]

Σε βαζω στοιχημα οτι θα εχεις τελειως διαφορετικη αποψη σε κανενα 10ωρο απο τωρα (οταν θα τελειωσεις το πρωτο act). Ειναι παιχνιδι που θελει ενα καποιο χρονο αλλα νομιζω οτι το συστημα μαχης του (που οντως φαινεται παρα πολυ basic στην αρχη) και ειδικα το σεναριο του δεν θα σε απογοητευσουν. Keep us posted γιατι και εγω θα ηθελα να το συζητησω με καποιον .

Σε οτι αφορα τη συγκριση με το Xenoblade 2, θεωρω το DQ XI κατα πολυ ανωτερο, εχοντας δει και τα 2 μεχρι το τελος (βασικα θεωρω το DQ XI το καλυτερο JRPG της γενιας). Σαν παιχνιδια παντως ακολουθουν τελειως αναποδη πορεια, το πρωτο ξεκιναει απο πολυ ψηλα και πεφτει καθως το προχωρας (εχω γραψει στο αντιστοιχο topic την αποψη μου) ενω το δευτερο ξεκιναει σχετικα απλα και μονο ανεβαινει μεχρι και το τελος. Σαφως ειναι και θεμα γουστου αλλα το DQ XI στο τελος του ειναι ενα παιχνιδι που λεει μια πολυ ωραια ιστορια, με μεγαλο βαθος και χωρις να καταφυγει φαμφαρες.

Anyway αυτα τα συζηταμε και προς το τελος, αλλα ναι keep us posted για το πως πηγαινεις!

[Enpsty]

Το τελείωσα πριν κάτι μέρες κάπου στις 70 ώρες. Με το act 3 που ακούω δεν θα ασχοληθώ μιας και (εδώ θα απογοητεύσω τον nooto ) το παιχνίδι δεν με ενθουσίασε καθόλου.

Βασικά ένοιωθα ότι έπαιζα ένα 16-bit jrpg της σειράς με γραφικά 2019. Λίγο πολύ ότι παράπονο είχα εκφράσει στο προηγούμενο ποστ ισχύει και μετά τον τερματισμό.

Αδιάφορη ιστορία, απλοϊκό και βαρετό σύστημα μάχης, εξερεύνηση χωρίς ουσία, μέτρια και επαναλαμβανόμενη μουσική, μηδέν πρόκληση.

Σε καμία περίπτωση δεν το λέω κακό ή καν μέτριο, διασκέδασα αρκετά, αλλά μέχρι εκεί. 6,5-7/10

[sain't]

Το τελείωσα κι εγώ, μετά από 120 ώρες, level 60 (underleveled?). Οι εντυπώσεις μου στις πρωτες 50 ώρες που μου πήρε το act 1 ήταν πως ειναι ένα όμορφο και ευχάριστο RPG αλλά πολύ κλισέ, με αδιάφορους χαρακτηρες και διαλογους, πανεύκολο και άπειρα γραμμικό και παραδοσιακο.... αναρωτιώμουν πραγματικά προς τι οι διθυραμβικές βαθμολογίες και τα καλά σχόλια για το σενάριο ειδικά...

Στο τέλος του act 1 ο xeno μου πέρασε το link από αυτό εδώ το thread όπου διάβασα το post του nooto που έλεγε ότι μόλις ξεκινησε το act 2 και εντυπώσεις, ότι όλα αλλάζουν κλπ κλπ... Και σκέφτομαι αποκλείεται...

1 ώρα μετά in game και ετοιμος να δω τιτλους τέλους φυσικά το παιχνίδι με ξαφνιάζει τελειως με την τροπή που παίρνει. Το σενάριο γίνεται ενδιαφέρον, οι χαρακτήρες αποκτουν βάθος και οι μαχες απαιτούν λιγη προσοχή αν και παραμένει ευκολο.

Το act 2 του DQXI για μένα ήταν ότι το Prisoner of Azkaban για το Harry Potter. Ότι ξεκινησε ως ένα ευχάριστο παραμύθι που παρακολουθείς με το πάσο σου, εξελίσσεται σε κάτι που δε θες να αφήσεις μέχρι να δεις τι θα γίνει στη συνεχεια.

Εδώ επισης να πω ότι τα έξτρα σενάρια της έκδοσης του switch στο ξεκίνημα του act 2 αξίζουν άπειρα και ήταν άκρως συγκινητικά και συνεισφερουν τα μεγιστα στην αναπτυξη των χαρακτήρων και τις ιστορίας. Βούρκωσα πολλες φορές στην αρχή του chapter και επίσης με έπιασαν τα ζουμια στην πορεία.

Από εκεί που οι διαλογοι του act 1 ήταν πέρα για πέρα αδιαφοροι και κλισέ, στο act 2 υπάρχει συνολική βελτίωση στα πάντα και το παιχνίδι δειχνει την "μοντέρνα" πλευρά του, τουλάχιστον σε επίπεδο γραψίματος. Η ιστορίες του Rab και του Sylvando ήταν απλά τέλειες και τα σχόλια που παιζοντουσαν ανά φασεις για τον silent protagonist είχαν πολύ πλάκα. Γενικά το χιούμορ του παιχνιδιού πιστεύω είναι από τα πιο δυνατά σημεία του και το δένει αψογα με τη συγκίνηση και το συναίσθημα των γεγονότων. Επίσης στο act 2 φαίνεται η σημασία του act 1, καθως στο act 1 γνωριζεις τον κόσμο και τους χαρακτηρες με ένα πιο χαλαρό pacing και αυτο συνδράμει στο να έχουν μεγαλυτερο αντικτυπο τα γεγονοτα του act 2.

Το τέλος του act 2 στις 90 ώρες νομιζω ήταν fitting, πολύ καλό και εκεί το παιχνίδι ήδη είναι ολοκληρωμένο ως εχει.

Φυσικά υπάρχει και ένα act 3 που, από πλευράς ιστορίας έχει επίσης πολύ ενδιαφέρον και ακομα περισσότερο από πλευράς battle system καθώς το Act 3 είναι το μόνο που είναι challenging και απαιτει να ασχοληθείς σε βαθος με levelling, skills, εξοπλισμό, επιλογές επιθεσεων κλπ κλπ.

Και επειδή μέχρι τότε ήταν περίπατος για μένα και δεν έκανα ούτε λίγο grinding, τα βρήκα σκουρα σε κάποια σημεία του act 3, συγκεκριμένα trials of the luminary με "all consuming greed και sheer decadence" και επίσης στο final boss battle που το έπαιξα γύρω στις 10-12 φορες.

Αποφάσισα να σταματήσω στις 120 ώρες αν και θα μπορουσα άνετα να παίξω άλλες 30 αν ηθελα, υπήρχαν άπειρα πράγματα ακόμα να κάνω και με κομμάτια ιστορίας...

Συνολικές εντυπώσεις:
Το DQXI σου δίνει την εντύπωση ότι παίζεις ένα πολύ καλό κλασσικό SNES RPG όπως το Chrono Trigger ή το FFIV. Είναι τεράστιο, έχει το παραδοσιακό world map και σύστημα μάχης, δεν είναι open world/sandbox λογικής, δεν έχει μοντερνο gameplay ή σενάριο, είναι μια ωδή στα κλασσικά jrpg (η ηχώ μιας "απιαστης" εποχης λολ) και το κάνει πάρα πολύ πετυχημένα!! Το τερματίζει τον παράγοντα "νοσταλγίας"

Για μένα θα μπορούσε να είναι πιο ισορροπημένο από άποψη δυσκολίας και βάθους του battle system (είναι πολλές οι 50 ώρες για tutorial-level απλοϊκότητας και δυσκολίας στις μάχες) και γενικά θα μπορούσε να έχει προσφέρει και κάτι παραπάνω από πλευράς σχεδιασμού και να μην στηρίζεται τόσο στην πεπατημένη όλης της σειράς. Επίσης η γραμμικότητα του είναι ένα μεγάλο μείον, στο μεγαλύτερο μέρος του τίτλου απλά πας σε σε μια ευθεία από το σημείο Α στο σημείο Β, βλέπεις ένα cut scene, και ξανά το ίδιο μέχρι το τέλος.

Παρόλα αυτά είναι πολύ feel-good τίτλος που χάρηκα ιδιαίτερα και έχει "ψυχή", συναίσθημα και χιούμορ με τη σέσουλα (όσο κλισέ και ρομαντικά κι αν ακούγονται αυτά, αλλωστε αυτό σκοπεύει και ο τίτλος να περάσει).

Δε ξέρω αν το προτείνω, δεν είναι για όλους σίγουρα. Εγώ πάντως το ευχαριστήθηκα αρκετά και χαίρομαι που το έπαιξα μέχρι "αηδίας" λολ.

[Chief]

Καλώς όρισες!

[nooto]

Καλως τον!!!!

Παρα πολυ ωραιο post και πραγματικα χαρηκα πολυ με τα οσα διαβασα και με το γεγονος οτι σου αρεσε. Προσωπικα οπως εχω γραψει το παιχνιδι με αγγιξε παρα πολυ και παροτι η ιστορια του δεν ξεφευγει απο αυτο που λεμε ''κλασσικο παραμυθι'', οι χαρακτηρες, το δεσιμο μεταξυ τους, οι προσωπικες τους ιστοριες (Rab, Sylvando, Twins), το τελος του act 2, η αποφαση στην αρχη του act 3, και πολλα πολλα ακομα, αγγιξαν μεσα μου διαφορες χορδες και με εκαναν να συγκινηθω σε παρα πολλα σημεια. Για μενα ειναι μια ιστορια που παροτι απλη, εχει παρα πολυ βαθος και quality στο πως χτιζεται. Εχει περασει καποιος καιρος αλλα συνεχιζω και βαζω το παιχνιδι μεσα στα αγαπημενα μου ολων των εποχων παροτι οι εντυπωσεις εχουν καθίσει.

Γενικα συμφωνω σε ολα οσα γραφεις και πολυ ωραια και η ερμηνεια που δινεις στον τιτλο, δεν το εχει σκεφτει να σου πω την αληθεια ετσι αλλα ειναι πολυ fitting indeed!!

[sain't]

Κι εμένα μου άρεσε το πώς έστησαν την ιστορια και οι αποφάσεις στο act 3 μετα από ότι είχες περάσει στο act 2.... Επίσης μου φάνηκε πως καθε 5 λεπτά in game time υπήρχε cut scene... Άπειρα πραγματικα.

*Spoiler alert*

 

Τα μόνα σημεία που δε μου άρεσε πώς χειρίστηκαν είναι:

1) Η απώλεια μνήμης του Erik. Από την αρχή που βρίσκει πάλι το party που είναι κάπως awkward απλά οι διαλογοι και χωρίς πολύ νόημα μέχρι το πόσο γρήγορα ξεπεράστηκε το όλο θεμα, Δεν έπαιξε κανένα ουσιαστικό ρόλο στην ιστορια ενώ θα μπορούσε

2) η απορόφηση/απωλεια της δυναμης του Luminary από τον Mordegon που επίσης είναι κάτι που ξεπερνιεται με πολύ απλό τρόπο.

Γενικα το παιχνίδι θα μπορούσε να είναι λίγο περισσοτερο "σκοτεινο" και όχι τόσο happy ending σε όλα τα θέματα τοσο γρηγορα από τη στιγμή που χτιζει μια ένταση σε διάφορα σημεία αλλά την αφηνει σχετικά ανεξερεύνητη.

[Sinclair]

Καλώς τον ferry!

[sain't]

Καλώς σας βρήκα (όχι πως σας έχασα ποτε τελείως αλλά που να γράφεις τώρα... Λεω μετα τα κατεβατά που έγραψα για το DQ)

[Deus]

Καλωςήρθες saint!

Παιδιά με όλα αυτά που λέτε με ψήσατε να το δοκιμάσω το παιχνίδι παρόλο που δεν ψηνόμουνα γιατί θεωρούσα πως δεν είχε τίποτα να μου δώσει.

Κατέβασα το ντεμο και το έπαιξα λίγο και με εντυπωσίασαν τα γραφικά, το κατέβασα στο Swich και παρόλο που δεν περίμενα πολλά τελικά μου άρεσε πολύ ο οπτικός τομέας.

Στο παμπλικ το βρήκα 45 ευρώ, θα το έχω την επόμενη εβδομάδα. Αν κάποιος ψήνεται να το πάρει ψάξτε το στο παμπλικ, είναι η καλύτερη τιμή από ελληνικά καταστήματα.

[Deus]

Τελικά το παιχνίδι το αγγόρασα και λέω να το ξεκινήσω.

Μια ερώτηση μόνο, στην αρχή έχεις την δυνατότητα να ενεργοποιήσεις διάφορα traits για να είναι πιο προκλητικό το παιχνίδι, τα λεγόμενα dragonian quests.

Ποια από αυτά αξίζει να ενεργοποιήσω; Σκέφτομαι να βάλω το townsfolk talk tripe, φαίνεται ενδιαφέρον. Επίσης, λέω να βάλω το super strong enemies, έχω διαβάσει εδώ ότι το παιχνίδι είναι εύκολο και έτσι φλερτάρω με την ιδέα να το βάλω για να έχει μια πρόκληση. Το έχει παίξει κανείς το παιχνίδι με αυτό; Αν ναι πως είναι;

[nooto]

Προσωπικα δεν ενεργοποιησα τιποτα οποτε δεν εχω να σου προτεινω κατι. Νομιζω ομως οτι τα ανοιγεις και τα κλεινεις οποτε θες οποτε μπορεις να κανεις δοκιμες για να δεις τι σου αρεσει (αν κανω λαθος διορθωστε με). Γενικα παντως θα ξαναπω οτι υπαρχουν μαχες στο παιχνιδι ακομα και στο main quest που εχουν καποια προκληση, το υπολοιπο παιχνιδι δε το βρηκα οπως πρεπει, ειναι τοσο ευκολο ωστε να μην απαιτει grinding. Δεν θα ελεγα οτι η δυσκολια του δρα αρνητικα, ενταξει ισως ειναι και το τι περιμενεις ο καθενα, θελω να πω εγω δεν περιμενα να εχει και τη δυσκολια του dark souls , δυσκολια ενος κλασσικου jrpg εχει.

Περιμενουμε εντυπωσεις!

[Xeno]

Σκεφτομαι τι να γραψω για αυτη τη σειρα γιατι ειναι απο τις περιπτωσεις που πολλες φορες εχω πιασει τον εαυτο μου να πηγαινει απο ενα νοσταλγικο love σε ενα παραλογα εντονο hate. Το DQ XI ειναι το 5ο παιχνιδι της σειρας που πιανω και οντας καπου στις 20 ωρες παιχνιδιου (μολις εφτασα Octagonia), ειμαι στη φαση που απορω γιατι ακριβως παιζω τετοια παιχνιδια.
Η ιστορια δεν παει πουθενα, οι διαλογοι ειναι τερμα αδιαφοροι, οι χαρακτηρες στο μηδεν και το battle system τερμα basic και με εκνευριστικα αργη προοδο σε skill trees. Αξιζει να γινει ειδικη μνεια σε ενα απο τα βασικα χαρακτηριστικα της σειρας, το οτι σε καθε πολη εχει 100 items να βρεις κρυμμενα σε βαζα και βαρελια εκ των οποιων τα 99 ειναι αχρηστα πραγματα τα οποια απλα πιανουν τοπο στο inventory και το παιχνιδι στα δινει απλα για να σε βασανισει πουλωντας τα σε merchants ενα ενα επωδυνα και αργα.
Το παιχνιδι εχει σοβαρο θεμα με τη μουσικη, ειναι απιστευτα λιγα τα κομματια που ακους και η επαναληψη απο ενα σημειο και μετα νομιζω πως μπορει να σε τρελανει. Ειλικρινα δε μπορω να θυμηθω αν και ολα τα προηγουμενα παιχνιδια ηταν ετσι (πραγμα που δεν αποκλειεται), αλλα τωρα νιωθω ηδη καποια κουραση (ευτυχως χθες αναγκαστηκα να ψαξω το πώς ξεκλειδωνω τo DQ VIII theme μπας και αλλαξω εστω και για λιγο παραστασεις).

Θα συνεχισω να δω τι γινεται προς το τελος του Act 1, αλλα το παιχνιδι δεν παυει να ναι μια "γλυκια" και νοσταλγικη αγγαρεια.
Το οτι σε πολλα communities το αποκαλουν το καλυτερο JRPG της γενιας με κανει να τρομαζω για το πού βρισκεται και προς τα πού οδευει αυτο το ειδος.

[nooto]

Θα συνεχισω να δω τι γινεται προς το τελος του Act 1, αλλα το παιχνιδι δεν παυει να ναι μια "γλυκια" και νοσταλγικη αγγαρεια.
Το οτι σε πολλα communities το αποκαλουν το καλυτερο JRPG της γενιας με κανει να τρομαζω για το πού βρισκεται και προς τα πού οδευει αυτο το ειδος.

Θα ελεγα να πας μεχρι το τελος του Act 1 να δεις και λιγο προς τα που το πηγαινει η ιστορια, και αν δεν σου αρεσει μεχρι εκει τοτε δεν ξερω . Προσωπικα και εγω θα το εβαζα σιγουρα μεσα στα καλυτερα jrpgs που εχω παιξει και αυτο εχει να κανει και με την ιστορια αλλα και με το συνολικο impact που σου αφηνει οταν τελειωσεις. Σε καθε περιπτωση αν συνεχισεις περιμενουμε εντυπωσεις .

[Chief]

Σκεφτομαι τι να γραψω για αυτη τη σειρα γιατι ειναι απο τις περιπτωσεις που πολλες φορες εχω πιασει τον εαυτο μου να πηγαινει απο ενα νοσταλγικο love σε ενα παραλογα εντονο hate. Το DQ XI ειναι το 5ο παιχνιδι της σειρας που πιανω και οντας καπου στις 20 ωρες παιχνιδιου (μολις εφτασα Octagonia), ειμαι στη φαση που απορω γιατι ακριβως παιζω τετοια παιχνιδια.
Η ιστορια δεν παει πουθενα, οι διαλογοι ειναι τερμα αδιαφοροι, οι χαρακτηρες στο μηδεν και το battle system τερμα basic και με [...]

Παίξε Environmental Station Alpha να βρεις την υγειά σου.