Εχει φυγει η ορεξη;

[McSolid]

Καταλαβαινω απολυτα το ειδος του θεματος. Ναι, κι εγω βρισκω πλεον τον εαυτο μου να θελει να ασχοληθει αλλα να βαριεται να το κανει. Μαλλον λεω να γραψω ενα σχετικο θεματακι στο blog μου ή οπουδηποτε αλλου με αφησουν (λολ)...

[enwsiths]

Kai emena h ore3h gia videogames exei 3e8wriasei h estw den einai h idia opws palia...so +1

[Jedah]

Καθόλου. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να σου φύγει η όρεξη σε κάτι που σου αρέσει. Εκτός και αν το έκανες από μόδα ή ανικανότητα να κάνεις τα υπόλοιπα. Εκτός και αν η ερώτηση έχει να κάνει με το πόσο παίζεις, αντί με το αν σου αρέσει να παίζεις πλέον.

[Ryu_gr]

Πιστεύω ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι τέχνη και μαθαίνεις πολλά από αυτά. Όμως, απαιτούν πολύ χρόνο από την μέρα σου και όσο οι υποχρεώσεις αυξάνονται και τα ενδιαφέροντα, όπως πολύ σωστά είπατε, αλλάζουν, αναπόφευκτο είναι να μπουν σε αναμονή, ίσως και μόνιμη αναμονή. Οπότε καλύτερα να δεις μια 2ωρη ταινία η οποία θα σου διδάξει κάποια πράγματα παρά να παίξεις ένα RPG ή Adventure το οποίο θα σου διδάξει ΚΑΙ αυτό εξίσου καλά πράγματα, αλλά θα διαρκέσει πόοοοολλες παραπάνω ώρες. Αυτός είναι και ο λόγος που τα τελευταία χρόνια παίζω καθημερινά quick action games και αραιά και που χρονοβόρα games που έχουν όμως τη δυνατότητα (όχι όλα βεβαίως) να σου δώσουν κάτι παραπάνω.

[Bartman]

Φίλε Doppel σε ένα παρόμοιο στάδιο βρίσκομαι και εγώ . Το δικό μου το ''πρόβλημα'' είναι ότι αν και γουστάρω βιντεοπαιχνίδια αρκετά ίσως τους αφιερώνω παραπάνω χρόνο από ότι χρειάζετε με αποτέλεσμα να μην με αγκίζουν , σαν να μπαίνω σε fast forward mode...Aυτό ίσως είναι τώρα που είναι Καλοκαίρι αλλά πιστεύω πως έχω μπει στην βιομηχανία του ''γρήγορου'' gaming με αποτέλεσμα παίζοντας παιχνίδια τα οποία είτε βασίζονται κυρίως στο multiplayer κομμάτι είτε είναι παιχνίδια brainless , με αποτέλσμα να μειωθεί αισθητά η πόρωσή μου για κάτι καινούργιο και πιο εποικοδομητικό...Αυτό που σκοπεύω να κάνω είναι παίζοντας είδη παιχνιδιών με τα οποία δεν έχω επαφή (jrpg,adventures και άλλα) να επαναφέρω το κομμάτι του εαυτού μου το οποίο αγαπά τα videogames όχι ως προιόντα βιομηχανίας αλλά σαν κάτι αληθινό με αποτέλεσμα η ασχολία μου μαζί του να είναι κάτι το οποίο να με γεμίζει και να με ευχαριστεί.Δεν θέλω να ανήκω σε καμία εταιρία και σε κανένα trademark θέλω απλά να παίζω ότι θεωρώ καλό για μένα.

[ChrisTop]

@ChrisTop: Δεν έχεις PSP να παίξεις το FF Tactics?

Ούτε εγώ ούτε κάποιος γνωστός.

[Phantom Duck]

Μεγαλωσα; Ωριμασα; Δεν μου αρεσουν οι απαντησεις αυτες.

Εγώ από 10 χρονών έλιωνα μπροστά στα βιντεοπαιχνίδια (ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσες φορές είχα τερματίσει τα Sonic του Master System) και μέχρι τα 20 περίπου έπαιζα ασταμάτητα. Ε, μπορώ να πω πως μπούχτισα πλέον :whip:

[Scatman]

Καπως ετσι αισθανομαι κι εγω. ο Τιτους με καλyψε καπως. Παρολαυτα, δεν ειναι μονιμο συναισθημα. Επειδη, το gaming ειναι κατι που ολοι μας καλλιεργουμε εδω και πολλα χρονια, δεν ειναι τοσο απλο να το αποβαλουμε. Οποτε ανεξαρτητα απτο εαν καποιος παιζει λιγοτερο ή νιωθει οτι απομακρυνεται, καποια στιγμη μεσα του το θελει ξανα.

ΠΑρολαυτα, κι εγω δεν ειμαι οπως παλια. Δεν παιζω τα παντα και κατα κυριο λογο εχω αφιερωθει σε συγκεκριμενα genres.

Καταληγω σε αυτο που ειπε ο Τιτους, νεα ενδιαφεροντα. Πολυ λογικο. Οι ηλικιες 15-20κατι περνανε ετσι κι αλλιως ενα μεταβατικο σταδιο.

[Loggo]

Λίγο πολύ όλοι την έχουμε περάσει αυτή τη φάση.
Η λογική μου σήμερα είναι, σε γενικές γραμμές, παρόμοια με αυτή του Τίτου και του Ferry. Εστιάζω δηλαδή σε συγκεκριμένους τίτλους που με ενδιαφέρουν πραγματικά πάρα πολύ. Προσπαθώ παράλληλα να έρχομαι σε επαφή και με άλλους τίτλους για να δω τι παίζει με τις νέες κυκλοφορίες, τα παιχνίδια όμως που πραγματικά θα ξεκοκαλίσω είναι πολύ συγκεκριμένα.

Κακά τα ψέματα πάντως, σε αντίθεση με τα 14 μας, πλέον τίθεται και το ζήτημα του χρόνου, αλλά και αυτό της διάθεσης (για τα περί αλλαγής ενδιαφερόντων δε το συζητώ καν).

Δεν έχω τον χρόνο που είχα 10 χρόνια πριν, τις καθημερινές είμαι πιο κουρασμένος απ’ ότι 10 χρόνια πριν, ενώ, φυσικά, έχω και διαφορετικά ενδιαφέροντα σε σχέση με τότε. Προσωπικά όμως αποδίδω την περιορισμένη, σε σχέση με παλιότερα, ενασχόλησή μου με τα videogames και σε έναν άλλο, επίσης σημαντικό, λόγο. Ότι δηλαδή όταν ξεκλέβω λίγο χρόνο σήμερα, προσπαθώ συνήθως να τον εκμεταλλεύομαι όσο πιο εποικοδομητικά γίνεται. Ένα videogame μπορεί να μου προσφέρει διασκέδαση, αλλά μέχρι εκεί. Ένα βιβλίο όμως πχ, μπορεί να με κάνει να περάσω τον χρόνο μου ευχάριστα, μαθαίνοντας μου παράλληλα και κάτι. Μια ταινία αντίστοιχα, μπορεί να μου προσφέρει διασκέδαση, αφήνοντας μου παράλληλα και κάτι.

Εκεί είναι και η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τα videogames, ότι δηλαδή αυτά, συνήθως, μένουν αποκλειστικά στο entertainment κομμάτι. Σπάνια σπάνε το φράγμα, με ό,τι βέβαια αυτό συνεπάγεται για το ίδιο το medium, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.

Δε κρύβω ότι στον ελεύθερό μου χρόνο, προτεραιότητα έχει η παρέα και το διάβασμα (κυρίως σε ζητήματα που με ενδιαφέρουν) και μετά τα υπόλοιπα.

[sain't]

Πέρασα και γω μια φάση που δεν είχα καθόλου όρεξη για gaming αλλά μετά από αυτό απλά περιόρισα τις επιλογές μου κατά πολύ. Αγοράζω πολύ λιγότερα games, παίζω λιγότερο κυρίως λόγω έλλειψης χρόνου αλλά πολύ πιο ουσιαστικά. Όπως είπε και ο τίτος, πλέον επικεντρώνομαι στους τίτλους που θέλω πραγματικά να παίξω (που και πάλι δεν τους θεωρώ λίγους συγκριτικά με το μέσo casual gamer) αλλά παρατηρώ ότι σε σχέση με το παρελθόν δίνω μεγαλύτερη βάση στο περιεχόμενο τους και αφοσιώνομαι σε έναν τίτλο μέχρι τον τερματισμό συνήθως, κάτι που σπάνια έκανα πριν 5 χρόνια όταν αγόραζα games με το τσουβάλι.

Όχι δεν έχω βαρεθεί το gaming, αντιθέτως θα έλεγα ότι τώρα που έχει πάψει να είναι καθημερινή συνήθεια το ευχαριστιέμαι περισσότερο.

@ChrisTop: Δεν έχεις PSP να παίξεις το FF Tactics?

[sub_zero]

Το περίεργο θα ήταν να συνέβαινε το αντίθετο. Αν κάποιος στα 20-25 του παίζει όπως έπαιζε και στα 14 τότε έχει πρόβλημα. Και πριν πέσουν πολλοί να με φάνε, να ξεκαθαρίσω ότι αυτό δεν έχει να κάνει με το αν τα video games είναι για παιδιά ή όχι. Σε γενικές γραμμές η τοποθέτηση του Titus νομίζω παρουσιάζει τους βασικότερους λόγους.

και φυσικα βγαινω εξω για καφεδες κτλ σαν τον κλασσικο ελληνα (ο,τι παλια δεν ηθελα να κανω )

Για χ ψ λόγους στα 14 μπορεί να βλέπαμε έτσι τα πράγματα (μάλλον ως αντίδραση περισσότερο). Πλέον πάντως στα μάτια μου, αυτός που κάθεται με τις ώρες μόνος του μπροστά από μία κονσόλα είναι το ίδιο "ανώμαλος" με αυτόν που λέμε κλασσικό Έλληνα.

[deus_d0pe]

Κι εγώ μέσες άκρες στο ίδιο μήκος κύματος είμαι. Εδώ και 2 χρόνια περίπου ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με mmoprg τίτλους λόγω παρέας και μόνο, αν και αυτά έχω αρχίσει να τα βαριέμαι κάπου.

Ειδικά όσον αφορά τις κονσόλες, τη τωρινή γενιά δεν την έχω σχεδόν καν ακουμπήσει, ενώ στη προηγούμενη είχα και τις 3 τώρα ένα 360 αγόρασα και αυτό στα αζήτητα είναι. Συγκεκριμένα, από όσα games έχουν βγει ως τώρα και για τις 3 κονσόλες μαζί, μόνο για 2 θα καιγόμουν να παίξω και αυτοί έχουν βγει στο Wii (Galaxy και Prime 3) ενώ ο επόμενος τίτλος που σκοπεύω να αγοράσω για το 360 μετά το Guitar Hero είναι το Final Fantasy XIII....

[bullethell]

Eγώ πάντως μεγαλώνοντας απλά μετατόπισα το ενδιαφέρον μου σε συγκεκριμένα παιχνίδια. Μικρότερος δοκίμαζα όλα σχεδόν τα παιχνίδια (με εξαίρεση τα sports) τώρα πλέον είναι συγκεκριμένα. Πάντως μπορώ να πώ οτί το ενδιαφέρον μου για τα video games κρατεί ακόμα απλά ο χρόνος μειώνεται οπότε τα κρίτηρια επιλογής των παιχνιδιών είναι πολύ πιο αυστηρά απο ότι είμουν 8-19 χρονών που έπαιζα όποιο cartridge έπεφτε στα χέρια μου.

Σου προτείνω λοιπόν να κάνεις το ίδιο. Να επιλέγεις αυστηρά τους επόμενους τίτλους.

[Evans]

Tι να σας πω, εγώ παίζω από τα 3 μου και δεν έχω σταματήσει ούτε στιγμή. Κάθε χρόνο θα τερματίσω αρκετά παιχνίδια και θα αγοράσω επίσης αρκετά. Το βασικότερο είναι ότι δε θα μετανιώσω για καμία gaming ώρα. Ο λόγος είναι απλός: μου αρέσουν τα videogames και δε θεωρώ σπατάλη το χρόνο που αφιερώνω σε αυτά.

Σίγουρα βέβαια έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα από τότε που ήμουν μαθητής. Όσο μεγαλώνεις αλλάζεις και βρίσκεις νέα ενδιαφέροντα, οπότε σίγουρα κάτι πρέπει να κάνεις για να τα βολέψεις όλα. Χρόνος υπάρχει για τα πάντα, όσα πολλά ή λίγα πράγματα και να κάνεις, το θέμα είναι να είσαι επιλεκτικός και να εφαρμόζεις μία "δίαιτα" σε όσα σε ενδιαφέρουν. Δε χρειάζεται να παίζεις 20 παιχνίδια το χρόνο, όπως έπαιζες παλιότερα, μπορείς όμως να τα μειώσεις σε 10 ή 5.

Εγώ ήμουν σε μία παρόμοια φάση πέρσι το καλοκαίρι, λίγο πριν την κυκλοφορία του Braid. Όταν όμως έπαιξα το Braid και άρχισα να παρακολουθώ την indie σκηνή, αποφάσισα ότι τα videogames δε θα τα παρατήσω ποτέ. Είναι κάτι που το αγαπάω και που σίγουρα έχει πολλά να μου προσφέρει. Ταυτόχρονα βέβαια έχω απορρίψει άπειρες σειρές και είδη παιχνιδιών, επιλέγω προσεκτικά με τι θα ασχοληθώ και πολλές φορές περνάω φάσεις που δεν ανοίγω καμία κονσόλα για ένα μήνα και παραπάνω. Θα υπάρξει περίοδος που θα θέλω να βγαίνω μόνο με φίλους μου και να διαβάζω ασταμάτητα λογοτεχνία, θα υπάρξει περίοδος που θα παρακολουθώ μόνο κινηματογράφο και θα φωτογραφίζω, θα υπάρξει περίοδος που θα παίζω πάρα πολλές ώρες την ημέρα, θα υπάρξει όμως περίοδος που θα τα κάνω όλα αυτά μαζί ή θα ψάξω για κάτι νέο (ταξίδι κάπου, κάποια νέα ασχολία).

Αυτό που ΙΜΟ είναι κατακριταίο από μία ηλικία και μετά (ΑΚΑ 18 κ μετά) είναι η πολύωρη και καθημερινή ενασχόληση με το είδος (τύπου 8 ώρες καθημερινά). Είναι χάσιμο χρόνου. Καλώς ή κακώς ούτε ψυχαγωγία προσφέρουν, ούτε είναι τέχνη (άλλο το που πάνε τα πράγματα με την indie σκηνή). Φυσικά με τίποτα δεν είναι καλό να φτάνουμε στην υπερβολή, και ένα 8ωρο διαβάσματος λογοτεχνίας σε καθημερινό επίπεδο είναι λίγο άρρωστο.

Εν κατακλείδι, ψάξε τι σε ενδιαφέρει περισσότερο και αφιερώσου σε αυτό. Πάντα υπάρχει η χρυσή τομή και πάντα θα βρίσκεις χρόνο για όλα, αρκεί να γουστάρεις ό,τι κάνεις. Στην τελική δεν είναι απαραίτητο να ασχολείσαι καθημερινά με κάτι.

[Titus]

Μου φαίνεται πολύ απλό. Πρώτον, ανακάλυψες νέες διεξόδους στην ενεργητικότητά σου και νέα ενδιαφέροντα. Δεύτερι\ον, μπούχτισες. Έχοντας δει, μετά από κάποια χρόνια gaming, τόσα νέα πράγματα και ανακαλύπτοντας ότι τα πράγματα από εδώ και πέρα θα αλλάζουν με πολύ πιο αργούς ρυθμούς και τα νέα στοιχεία θα είναι μετρημένα (για να μη μιλήσω για τα αξιόλογα παιχνίδια), είναι απόλυτα φυσιολογικό να απέχεις.

Προσωπικά έχω γίνει απίστευτα ελιτιστής και περιορισμένος. Η λίστα παιχνιδιών που παλιότερα θα τα είχα τερματίσει τουλάχιστον 2 φορές και προς το παρόν δεν τα έχω αγγίξει μεγαλώνει, δε με τραβάει το να παρακολουθήσω στενά την επικαιρότητα, και εστιάζω σε "σίγουρους" για τα μέτρα μου τίτλους. Mass Effect 2, Dragon Age, Mafia 2, άντε και κάτι που ξεφεύγει λίγο.