Όταν ήμουν 8...(για "παιδιά" από 8 εώς 108 χρονών ;P)

[sOLiD SNAKE]

Π

Δεν το πιστεύω αυτό. Και οι νέες γενιές όταν έρθει η ώρα τους θα έχουν ανάλογες κοινές εμπειρίες με άλλα πράγματα φυσικά.

Καλά πάντα η παιδική ηλικία θα είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι εμείς μεγαλώσαμε σε εποχές που ήταν πιο ρομαντικές πχ έπαιζες ένα game και όταν κόλλαγες κάπου, δεν μπορούσες να βρεις αμέσως την λύση στο ιντερνετ, εσπαγες το κεφάλι σου για μέρες, ρώταγες και ξαναεπαιζες το σημείο με φίλους μήπως τους έρθει καμιά ιδέα, περίμενες να σου δώσει ο ξάδερφος του γνωστού ενός φίλου σου, το περιοδικό που τύχαινε να έχει το walkthrough του παιχνίδι που έπαιζες.

Για να μιλήσεις με φίλους συνήθως τους συναντούσες, έβλεπες και μιλούσες με ορισμένους φίλους από άλλες πόλεις κάθε καλοκαίρι στο χωρίο, γιατί δεν είχες κινητό και ίντερνετ. Για να δεις τσόντα κάποτε ήταν ολόκληρη υπόθεση .

Τώρα σχεδόν όλα είναι μασημένη τροφή στο πιάτο και πριν καν παίξεις Metal Gear Solid, ξέρεις ότι πρέπει να αλλάξεις port στο dualshock για να νικήσεις τον Psycho Mantis

[straier]

Πολιορκία ήταν αυτό με κάτι βαλλίστρες που πέταγες κάτι βλήματα στο κάστρο του αντιπάλου;

Εμείς πιστεύω είμαστε ίσως η τελευταία γενιά που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ρομαντική.

Δεν το πιστεύω αυτό. Και οι νέες γενιές όταν έρθει η ώρα τους θα έχουν ανάλογες κοινές εμπειρίες με άλλα πράγματα φυσικά.

[thunderjohn]

Πωπωπω!!Τί παιχνιδάρες! Hero Quest, Hotel, Monopoly,τα πιγκουινάκια που ανεβοκατέβαιναν ασταμάτητα και μετά έκαναν τσουλήθρα, το ποδοσφαιράκι με τις μπίλιες (αυτό που οι παίχτες είχαν ελατήρια στα πόδια),Αγωνία(γκρινιάρης), αξέχαστες εποχές! Μαζευόμασταν όλα τα πιτσιρικια της γειτονιάς και λιώναμε με τις ώρες! Επίσης ένας φίλος μου είχε το Pacman σε επιτραπέζιο



Έπος, τί να λέμε τώρα! Τότε πριν πλακώσουν τα παιχνιδάδικα (Jumbo,Μουστάκες,etc.) τα πανηγύρια ήταν πιο mainstream.

[sOLiD SNAKE]

Κάθε φορά που ανοίγει τέτοια συζήτηση με πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι, nostalgia is a bitch, με αυτά που διαβάζω και ώρες-ώρες νιώθω λες και έχουμε μεγαλώσει όλοι μαζί στην ίδια γειτονιά και παίζαμε στις ίδιες αλάνες.


Σίγουρα αυτό οφείλετε στο ότι μεγαλώνουμε και οι εμπειρίες από την παιδική ηλικία είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο για όλους, κάτι που μπορεί να σε ενώσει με κάποιον, αλλά νομίζω, όσο παίρναν οι γενιές γίνονται όλο και λιγότερο ρομαντικά τα παιδικά χρονιά. Εμείς πιστεύω είμαστε ίσως η τελευταία γενιά που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ρομαντική.

Αυτό το θρεντ δεν πρέπει να το ξανανοίξω ενώ ώρα εργασίας :xp:.

[Altair]

Παιχνιδάρα Titus το είχαμε λιώσει κι αυτό.Θυμάται κανείς την Πολιορκία;Την Τηλεφωνοσαλάτα την ήξερε κανείς;Απλό παιχνίδι,αλλά αρκετά εθιστικό.

[sub_zero]

1) μου κάνει εντύπωση ότι δεν το ήξερες
2) θα μπορούσες να με ρωτούσες κι εμένα
3) θα σου απαντούσα ότι είναι η κατάσταση στην οποία θα εισέλθουμε μόλις ανακοινωθεί το Shenmue 3

[Ryu_gr]

Εγώ πάντως googlαρα για πάρτη σου το "πριαπισμός"! (Άξιζε η αναζήτηση πάντως! )
Ναι τα μαγαζιά τύπου play house νομίζω είναι καλή επιχειρηματική κίνηση

[sub_zero]

Αν και πλέον ποστάρω σπάνια, με κάνετε να φύγει 2ο ποστ στο ίδιο τόπικ σήμερα. Γενικά παλιά κυκλοφορούσαν επιτραπεζιάρες. Σαν παιδιά οι γεννημένοι πριν το 90 νομίζω ότι ήταν ασχολία ισάξια των video games, θα μπορούσα να σκεφτώ πάρα πολλά ακόμα που είχαν φοβερή πέραση μέχρι τα μέσα της δεκαετία του 90.
Αυτό που μου κάνει φοβερή εντύπωση είναι ότι ενώ έχουν πάψει να υπάρχουν επιτραπέζια με την αναγνωρισιμότητα που είχαν κάποια από τα παλιά, οι καφετέριες με επιτραπέζια έχουν τρελή πέραση και έχω παίξει και αρκετά ωραία πράγματα κι εκεί.

[straier]

Αυτό ήταν με κάτι παιδάκια σε ένα ερειπωμένο σπίτι και διάφορες μηχανικές παγίδες;
Σίγουρα έτσι λεγόταν;

[Titus]

Και δάκρυα κυλούν στο πληκτρολόγιο...

Αν και δεν πολυκολλάει, να θυμίσω το Ghost Castle με τη φωσφοριζέ νεκροκεφαλή, το τσεκούρι παγίδα και τις θανατηφόρες σκάλες

[Sinclair]

Όχι δε μιλάω για το Θρύλο του Ζαγκορ. Δεν το είχα παίξει ποτέ αλλα θυμάμαι τη διαφήμιση. Αυτό είχε άλλη gimmickια με τον κακό να μιλάει πατώντας ένα κουμπί νομίζω.
Καλά δεν επηρέαζε τπτ το σκήπτρο απλώς τη σειρά που παίζανε οι καλοί. Ένα σκήπτρο ήταν με τέσσερις μπίλιες αντίστοιχες των χρωμάτων των χαρακτήρων και το κουνούσε ο Κακάς και η σειρά που καθόντουσαν ήταν αυτή που παίζανε οι χαρακτήρες- ανούσιο δλδ

Edit
Lol νόμιζα έγραψες Sinclair θα το αλλάξω πάλι σε Burai
Ορίστε και τα commercials και ένα extra με ήχους του Ζαγκορ

http://www.youtube.com/watch?v=ICU6wTZMQKg

http://www.youtube.com/watch?v=eJj5Bqk2mrM

http://www.youtube.com/watch?v=ULrIPY1G7_A

Και η ελληνική για το Ζαγκορ

http://www.youtube.com/watch?v=GbDwRZdVDgI

[Altair]

Το Θρύλο του Ζαγκόρ λες Straier.Εγώ είχα μόνο το Dragon Game System και είμαι σίγουρος πως είναι σε σχετικά καλή κατάσταση ακόμα.Όντως δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο,αλλά μιας και δεν είχα τίποτε από τα υπόλοιπα μια χαρά το λιώναμε κι αυτό.Αυτό με το κουδουνάκι που λες δεν το θυμάμαι πάντως.Παίζει να το βγάλαμε εκτός κανόνων για να είναι πιο ευχάριστο.

[Sinclair]

Οι μινιατούρες του Dragon Game ήταν όντως εντυπωσιακές αλλα το ίδιο το παιχνίδι ήταν πολύ μέτριο. Η ίδια περιπέτεια κάθε φορά, δυο τρεις gimmickίες με τον καθρέφτη-μυστικό πέρασμα, το σκήπτρο-κουδούνιστρα που αποφάσιζε τη σειρά των ηρώων, οι βάσεις των ηρώων που δείχνουν τη ζημιά, και ένας Κακάς που απλά δεν νικούσε με τπτ...
Βέβαια ήταν αρκετά IMO πιο εύκολο και οπτικά εντυπωσιακό- εκ πρώτης- από το HeroQuest και σε γενέθλια επισκέψεις κτλ όλοι αυτό μου ζητούσαν να στήσω αλλα πραγματικά όταν παίζαμε και heroQuest η Space Crusade ήταν πολύ εμφανές το πόσο ανώτερα games ήταν.

[straier]

Akomh thn sevomai giafto, alles giagiades tha evlepan tous satanades epanw kai tha ekanan 200 vhmata pisw kai euxelaio!!!

Μου φαίνεται τότε δεν ήταν τόσο ευαίσθητες.

Εμείς είχαμε Dragon Game System το οποίο δυστυχώς ήθελε καμιά ώρα να το στήσεις μόνο. Το είχαμε παίξει ελάχιστες φορές δυστυχώς. Πάντως οι φιγούρες, τα κάστρα κλπ ήταν φοβερά. Αγαπημένη μου φιγούρα το στοιχειό (wraith?).
Hero Quest νομίζω δεν είχα παίξει ποτέ, με είχαν μικρό και δε με παίζανε. Υπήρχε και ένα που μιλούσε. Τη διαφήμιση τη θυμάμαι πάντως.
Τα μόνα παιχνίδια που θυμάμαι να παίζαμε αρκετά πάντως ήταν η MONOPOLY, το Hotel και το Risk (με τα αστεράκια) αν και δεν είμαι σίγουρος πόσο συχνά τελειώναμε την παρτίδα...

[Sinclair]

Σχετικά με το HeroQuest ήταν δώρο xmas απο το θείο μου και είχα αγοράσει εκει γυρω και το Dragon Game System. Αυτό που μου είχε κανει εντύπωση ήταν τα τεράστια κουτιά μιλάμε πρεπει να ήταν το μισό μου και βάλε τότε ύψος. Φυσικά μετα απο δυο τρία sessions to dragon game έφαγε σουτ, πολυ στρασακι και απο ουσία μηδέν. Το HeroQuest όμως αν και δεν το ειχα λιώσει- με συμμαθητές έπαιζα κυρίως και με ξαδέρφια και ήμουν πάντα βάρβαρος-ήταν και θα ειναι πάντα η αθώα τρόπος τινα interactive επαφή με το sword and sorcery- μέχρι τότε ειχα σαν σημειο αναφοράς τα Κόναν και το fire and ice. Αναμνήσεις...
Γενικά διανυω μια περίοδο που εχω ανακαλύψει ξανά επιτραπέζια που ειχα αγοράσει και πέφτουν αρκετά sessions με γυναίκα και αδερφο , φίλους και περνάω αρκετα καλα. Μπείτε όσοι πιστοί και στο boardgamegeek εχω ανακαλύψει αρκετα επιτραπέζια τα οποία ειναι σαν να παίζεις top video game πχ το Mage Knight.