I just finished

[Chief]

Halo 5: Guardians (campaign)

Έχω ανάμεικτα συναισθήματα για το Halo 5. Από τη μία καταλαβαίνει τι κάνει το Halo αυτό που είναι και το αναπαράγει πετυχημένα. Από την άλλη το πλαισιώνει με μια πολύ αδέξια ιστορία και μια αισθητική που προσπαθεί υπερβολικά να μη μοιάζει στη Bungie.

Τα καλά νέα είναι πως για πρώτη φορά βλέπουμε στα παιχνίδια τη θρυλική ομάδα του Master Chief, τη "Blue Team". Τα κακά νέα είναι πως η ευκαιρία να εξερευνήσουμε τη Blue Team και τα μέλη της, πρωταγωνιστές στο σύμπαν του Halo, πετιέται άσκοπα, για χάρη μιας άλλης ομάδας από Spartans, της Fire Team Osiris, για την οποία δεν γνωρίζουμε ούτε μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα, αλλά παρ' όλα αυτά είναι οι πρωταγωνιστές του τίτλου. Δεν με ενδιαφέρει η Fire Team Osiris. Δεν έχω κάτι με τα παιδιά, μακάρι να είναι καλά. Απλώς θέλω να δω τον Master Chief μαζί με τους Spartans με τους οποίους μεγάλωσε και πολέμησε όλες τις γνωστές μάχες του lore πριν από τα γεγονότα των παιχνιδιών. Είμαι σίγουρος πως θα προέκυπταν πολύ ενδιαφέρουσες δυναμικές μέσα από αυτή τη σχέση. Στην πραγματικότητα, ελέγχουμε την ομάδα του Chief μόνο για τρία σύντομα επίπεδα. Σε άλλα νέα, η πλοκή θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα, αλλά όπως και στο Halo 4, παρουσιάζεται και εκτυλίσσεται αδύναμα. Ταυτόχρονα, λείπει το απλό αλλά καλό kickassery της ατάκας που χαρακτηρίζει τη σειρά. Φοβάμαι, απ' ό,τι έχω δει ως τώρα, πως ενδεχομένως το Infinite θα προσπαθήσει να το αναπαράξει χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Παρόλα αυτά πέρασα καλά. Το gunplay είναι δυνατό, οι εκσυγχρονισμοί στην πλειοψηφία τους πετυχημένοι, λεπτομέρειες και μικροβελτιώσεις σε γενικές γραμμές καλοδεχούμενες. Είναι φανερό πως το Halo είναι στα χέρια ανθρώπων που το αγαπούν. Όμως δεν θα επιθυμούσα αυτή ακριβώς την κατεύθυνση για το μέλλον. Εχθές παίζοντας μια δυνατή πίστα, που εκτυλίσσεται στον homeworld των Elites, μέσα σε αμμώδεις διαδρόμους από αρχαία εξωγήινα ερείπια είδα το ιδανικό κλασικό πεδίο μάχης των Halo αλλά με νέα μορφή. Δυστυχώς έμεινα στο περπάτημα, και το παιχνίδι προτίμησε να μου πετάξει τους εχθρούς μόλις βγήκα στον πρώτο ανοιχτό χώρο. Αυτό ως ένα μικρό παράδειγμα του ότι μιλάμε για ένα παιχνίδι με προοπτικές, αλλά αναξιοποίητες.

Το Halo 5 με τύλιξε για ένα διήμερο, αλλά δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι πως το potential που είχε χάθηκε σε ακατανόητες επιλογές που προσωπικά μπορώ να εξηγήσω μόνο ως απεγνωσμένη προσπάθεια της 343 να αφήσει το δικό της στίγμα στη σειρά. Το αποτέλεσμα είναι το Halo 5 να θεωρείται, δίκαια, το πιο αδύναμο campaign της σειράς, και το Halo Infinite να εγκαταλείπει αυτή την πλεύση και να ψάχνει την επιτυχία στην επιστροφή στις ρίζες.

[Deus]

Σε σύγκριση δύσκολο φαντάζομαι να βρεις κάποιον να θεωρεί οτί οποιοδήποτε Fire Emblem ακουμπάει το FFT σε γραφή, αλλά για να 'μαι δίκαιος έχουν διαφορετική προσέγγιση. Στο Fire Emblem η ιστορία παίρνει δεύτερο ρόλο πίσω από τις quirky ιστοριούλες μεταξύ των χαρακτήρων όσο χτίζεις τις σχέσεις τους το οποίο επιδρά και άμεσα στο Gameplay και το Replayability αυτών. Ποτέ δεν βρήκα αυτές τις ιστορίες αξιομνημόνευτες, αλλά επίσης ποτέ δεν τις βρήκα τελείως αδιάφορες, πάντα κράταγαν κάποιο ενδιαφέρον και αυτό θα τους το δώσω αν και τα anime tropes πάνε και έρχονται.
Θα ΄θελα να δω και το Three Houses γιατί o Nooto με είχε ψήσει και έχω και Switch, αλλά έχω καταλάβει οτί μάλλον δεν θα 'ναι του γούστου μου όπως και να 'χει.

Τα Mass Effect θα τα τερματίσω σε κάποια φάση και μόνο για να έχω ολοκληρωμένη άποψη, αλλά για την ώρα φοβάμαι μην τις κόψω με το gameplay.

Αυτό που άρχισα και μου έκανε Instant πολύ καλή εντύπωση είναι το Disco Elysium το οποίο το ΄χα εξ' αρχής στο ραντάρ μου, αλλά είχα σιγουρέψει πως θα το αρχίσω μετά από κάποιο post/προτροπή του Raf. Δυστυχώς έπαιξα το πρώτο 3ωρο εν μέσω μεγάλων αλλαγών στη ζωή μου, καθώς διέμενα και Νορβηγία, οπότε είχα άλλα πράγματα να με απασχολούν και το άφησα ενώ θυμάμαι την αρχή του σαν την πιο ενδιαφέρουσα που 'χα σε παιχνίδι τα τελευταία χρόνια. Ελπίζω κάποτε να ξεπεράσω κάτι ενοχικά συμπλέγματα που μου 'χουν δημιουργηθεί και να το τελειώσω.

Πάλι απαντάω αργά...

Τώρα θα πω κάποια πράγματα για τη σειρά που ειναι καθαρά προσωπική μου άποψη. Τα Fire Emblem ήταν μια hardcore κατηγορία tactics rpg που έγινε mainstream και παρόλο που έχουν γίνει διάφορες απόπειρες να εμπλουτιστεί η σειρά με νέα mechanics και να ανανεωθεί δεν είναι ιδιαίτερα επιτυχημένες.

Για εμένα το μεγαλύτερο φάουλ είναι το ότι πλέον στα παιχνίδια αυτά υπάρχει το grinding σαν δυνατότητα. Ενώ αρχικά ήταν tactics rpg στα οποία έπρεπε να κάνουν διαχείριση περιορισμένων πόρων τώρα στα τελευταία releases μπορείς να πολεμήσεις σε skirmishes και να μαζέψεις όσο exp και gold θέλεις. Αυτό για εμένα είναι μεγάλο λάθος καθώς έχει χάσει το χαρακτήρα της η σειρά.

Από την άλλη οι καινοτομίες του Three Houses είναι παραπάνω από καλοδεχούμενες αλλά είναι εντελώς λάθος υλοποιημένες, στην αρχή σε εντυπωσιάζει πάρα πολύ το παιχνίδι αλλά στην πορεία απλά καταλήγεις να ασχολείσαι με τις ίδιες και τις ίδιες δραστηριότητες που έχουν πολύ λίγη σημασία και επίπτωση στο gameplay. Μέχρι την μέση του παιχνιδιού έχεις δει ότι έχει να σου προσφέρει η αλληλεπίδραση με άλλους στην ακαδημία. Στο τέλος το ρολόι θα γράφει πάνω από 50 ώρες εκ των οποίων οι 20 θα είναι filler περιεχόμενο.

Αυτό που θέλω να πω για να κλείσω είναι ότι για εμένα το πρόβλημα με τη σειρά δεν είναι απλά το μέτριας ποιότητος κείμενο αλλά και το gameplay το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν είναι ιδανικό σε κανένα από τα τελευταία Fire Emblem.

Α και που είσαι, αν ασχοληθείς με Disco Elysium γράψε τίποτα, είναι από τα παιχνίδια που θέλω πάρα πολύ να παίξω.

[Ryu_gr]

Έκανα ένα play through το νέο battletoads. To beat em up κομμάτι του μπορώ να πω είναι αρκετά καλό αλλά το gameplay του εναλλάσεται με διάφορα "mini-games" μάλλον έχοντας σκοπό να σπάσει τη μονοτονία του beat em up, αλλά νομίζω καταφέρνει το αντίθετο. Ειδικά κάποια platforming κομμάτια τα βρήκα αρκετά βαρετά. Kάποια άλλα όντως πρόσθεταν ενδιαφέρον.

Μπορείτε να δείτε σε αυτό το promo βίντεο μια σύνοψη με τα gameplay κομμάτια του:

Το οπτικό κομμάτι ενώ στα trailers δεν το είχα πάρει με καλό μάτι, in game το εκτίμησα, είναι αρκετά ζωντανό και λεπτομερές. Ενδιαφέρον ότι στα credits πρόσεξα ότι ο Lead character designer είναι ελληνίδα: Λουκία Κυριακίδου (Loukia "Lucy" Kyriakidou).

Οι διαλόγοι δεν θα έλεγα ότι είναι ιδιαίτερα ευφυείς, παίζουν στην κατηγορία "καμένο χιούμορ" αλλά νομίζω περισσότερο προσπαθούν να εκβιάσουν το γέλιο, κάποιες ατάκες μόνο αξίζουν.

Επίσης καλό το γεγονός ότι είναι "συνηδειτοποιημένο" game και μπορείς να το βρεις ακόμα και 5 ευρώ σε sale όπως και άλλα αντίστοιχα Xbox games στο PC που αξίζουν όπως το Killer Instinct και Sunset Overdrive, οπότε το προτείνω.

[nooto]

Αυτη την περιοδο που δεν εχω γραψε,ι τελειωσα καποια παιχνιδια κυριως παλια μεσα στο καλοκαιρι:

Doom+Expansion και Doom II+ Master Levels: Ενταξει φανταστικοι τιτλοι, pure fan μεχρι και σημερα, με υπεροχο level design, παρα πολυ απολαύστικο gun play, και πολυ challenging ειδικα στις πιο μεγαλες δυσκολιες και οσο προχωρας προς το τελος. Το γενικο gameplay loop δεν εχει γερασει καθολου και φυσικα δεν ειναι τυχαιο οτι υπαρχει και σημερα τεραστια σκηνη που βγαζει fps που πατανε σε αυτη τη λογικη. Οποιος ενδιαφερεται, τα παιχνιδια τα επαιξα στην ps4 εκδοση που βγηκε τα τελευταια χρονια και που πλεον υποστηριζει native widescreen, 60 fps, motion controls (αν και αυτα τα εκλεισα με την μια ), εχει μεσα τα expansions καθως και προσβαση σε community levels και mods, και γενικοτερα δινει ενα πολυ πληρες πακετο ως official κυκλοφορια. Σειρα καποια στιγμη θα παρουν τα Duke Nukem 3D και φυσικα το Quake Remaster που το περιμενα πως και πως,

Kingdom Hearts II.5: Για το Ι.5 εγραψα καπως πιο αναλυτικα, για το II.5 εγραψα καποια πραγματα στον server, σε γενικες γραμμες ειχαν δικιο Ihne και Deus που ελεγαν οτι ειναι ισως το ανωτερο παιχνιδι της σειρας σε αυτη την εκδοση. Παροτι παιζοντας το παιχνιδι στο ps2 δεν μου ειχε φανει κατι το ιδιαιτερο απο πλευρας gameplay και το level design του δεν προωθουσε το exploration καθολου, η εκδοση ΙΙ.5 εχει βαλει διαφορα επιπλεον side quests που απαιτουν την εξερευνηση και εχουν καποιο ability gating προκειμενου να τις ολοκληρωσεις ας πουμε, κατι που προαγει την εξερευνηση, εχουν προστεθει νεες μαχες αλλα και περιοχες που βοηθουν στο να φανει το συστημα μαχης, και τελος εχει προστεθει η critical δυσκολια που ειναι δωρο για το παιχνιδι και κανει και παλι το συστημα μαχης να λαμπει και να δειχνει τα δοντια του. All in all, πολυ καλη εκδοση, πολυ balanced και με φανταστικο learning curve. Απο τα καλυτερα remasters-final verisons που εχω δει, και να φανταστει κανεις οτι ξεκινουσα με πολυ αρνητικη διαθεση λογω της εμπειριας που ειχα με τον τιτλο απο την ps2 εποχη.

Απο κει και περα ξεκινησα επισης αλλα δεν εχω προχωρησει ιδιαιτερα τα Paper Mario Origami King και Monster Hunter Rise. Και για τα 2 πολυ θετικες αρχικες εντυπωσεις (χρωσταω κειμενο στο μελλον οταν τα πιασω κανονικα) τα αφησα ομως γιατι ασχολουμαι αυτο τον καιρο με το Sekiro (για το οποιο θα γραψω αναλυτικα εν καιρω στο αντιστοιχο θεμα).

[Chief]

Αυτό που άρχισα και μου έκανε Instant πολύ καλή εντύπωση είναι το Disco Elysium το οποίο το ΄χα εξ' αρχής στο ραντάρ μου, αλλά είχα σιγουρέψει πως θα το αρχίσω μετά από κάποιο post/προτροπή του Raf. Δυστυχώς έπαιξα το πρώτο 3ωρο εν μέσω μεγάλων αλλαγών στη ζωή μου καθώς διέμενα και Νορβηγία οπότε είχα άλλα πράγματα να με απασχολούν και το άφησα ενώ θυμάμαι την αρχή του σαν την πιο ενδιαφέρουσα που 'χα σε παιχνίδι τα τελευταία χρόνια. Ελπίζω κάποτε να ξεπεράσω κάτι ενοχικά συμπλέγματα που μου 'χουν δημιουργηθεί και το τελειώσω.

Χαίρομαι. Ένα χρόνο σχεδόν μετά που το έπαιξα και σίγουρα το έχω στα τοπ 10 μου.

[ChrisTop]

Σε σύγκριση δύσκολο φαντάζομαι να βρεις κάποιον να θεωρεί οτί οποιοδήποτε Fire Emblem ακουμπάει το FFT σε γραφή, αλλά για να 'μαι δίκαιος έχουν διαφορετική προσέγγιση. Στο Fire Emblem η ιστορία παίρνει δεύτερο ρόλο πίσω από τις quirky ιστοριούλες μεταξύ των χαρακτήρων όσο χτίζεις τις σχέσεις τους το οποίο επιδρά και άμεσα στο Gameplay και το Replayability αυτών. Ποτέ δεν βρήκα αυτές τις ιστορίες αξιομνημόνευτες, αλλά επίσης ποτέ δεν τις βρήκα τελείως αδιάφορες, πάντα κράταγαν κάποιο ενδιαφέρον και αυτό θα τους το δώσω αν και τα anime tropes πάνε και έρχονται.
Θα ΄θελα να δω και το Three Houses γιατί o Nooto με είχε ψήσει και έχω και Switch, αλλά έχω καταλάβει οτί μάλλον δεν θα 'ναι του γούστου μου όπως και να 'χει.

Τα Mass Effect θα τα τερματίσω σε κάποια φάση και μόνο για να έχω ολοκληρωμένη άποψη, αλλά για την ώρα φοβάμαι μην τις κόψω με το gameplay.

Αυτό που άρχισα και μου έκανε Instant πολύ καλή εντύπωση είναι το Disco Elysium το οποίο το ΄χα εξ' αρχής στο ραντάρ μου, αλλά είχα σιγουρέψει πως θα το αρχίσω μετά από κάποιο post/προτροπή του Raf. Δυστυχώς έπαιξα το πρώτο 3ωρο εν μέσω μεγάλων αλλαγών στη ζωή μου, καθώς διέμενα και Νορβηγία, οπότε είχα άλλα πράγματα να με απασχολούν και το άφησα ενώ θυμάμαι την αρχή του σαν την πιο ενδιαφέρουσα που 'χα σε παιχνίδι τα τελευταία χρόνια. Ελπίζω κάποτε να ξεπεράσω κάτι ενοχικά συμπλέγματα που μου 'χουν δημιουργηθεί και να το τελειώσω.

[Deus]

Mass Effect 1: Legendary Edition

Πάντα ήθελα να ξεκινήσω την τριλογία αλλά την εποχή που κυκλοφόρησε το Sci - Fi δεν με έψηνε καθόλου σαν θεματολογία για RPG. Είχα αγοράσει κιόλας το ME2, το 'χα παίξει για 1 ώρα, μου φάνηκε αδιάφορο και το ΄στειλα.
Πριν 5-6 χρόνια διάβασα το Foundation του Asimov, μετά το Dune, μετά είδα όλα τα Star Wars μονορούφι (και από τότε τα ξανάδα) πέρασα στην τηλεόραση με το Firefly, είδα το αριστουργηματικό Battlestar Galactica, προσπάθησα να ξεπεράσω οτί τελείωσε βλέποντας το The Expanse (κακές ερμηνείες και μέτρια πρώτη σεζόν, αλλά ευτυχώς μετά ανεβαίνει κατακόρυφα) και πάντα ήθελα να ξανακάνω ντου και στο gaming domain οπότε η ευκαιρία του Remaster ήταν αυτό που περίμενα ως μεγάλος sci-fi fan πλέον.

Θεωρώ το Mass Effect 1 την barebones εμπειρία του τι να περιμένεις από το είδος. Η κεντρική ιστορία είναι απλά οκ, γραφή που δεν εμβαθύνει πάνω από ένα βασικό επίπεδο, αλλά φαίνεται πώς δεν υπάρχει κιόλας απλά σαν δικαιολογία για να σκοτώσεις εξωγήινους. Προφανώς με το Budget που είχαν φτιάξανε ένα καλό υπόβαθρο ώστε αν πάει καλά το παιχνίδι να εμβαθύνουν στο επόμενο με περισσότερα resources. Περίμενα παραπάνω πράγματα από τα party members γιατί είχα διαβάσει οτί αποδίδονται πολύ καλά και ιδιαίτερα σε σχέση με τον Shepard, αλλά και πάλι, σχεδόν όλοι έχουν ένα αρκετά ενδιαφέρον background το οποίο δεν εξερευνείται αρκετά. Δεν σε αφήνουν αδιάφορο πάντως και μου αρέσανε και όλα τα Voice Overs στο παιχνίδι γενικότερα που δείχνει, για άλλη μια φορά, οτί κάπου το πηγαίνουνε.
Το gameplay είναι σούπερ βασικό, δεν χρειάζεται εξερεύνηση ή να λύσεις κάποιο μυστήριο, μιλάς, σκοτώνεις και προχωράς γραμμικά. Οι μάχες δείχνουν potential το οποίο εγώ η αλήθεια είναι δεν εξερεύνησα πάρα πολύ γιατί έπαιζα σαν κλασικός γήινος χωρίς kinetics κτλ. με 1 tank/kinetic και 1 shooter/enginner (με Garus και Wrex έπαιζα γιατί τους πήγαινα) που απλά έστελνα καμιά φορά πρώτους σε περιοχές που άμα έμπαινες πρώτος έπεφτε burst και κατά τα άλλα έπαιζε κλασικό Cover και Shooting ή σκότωνα από μακριά με το sniper.
Τα γραφικά για αυτούς που ενδιαφέρονται, είναι κακά για την εποχή μας ακόμα και για Remaster.
Btw, πόσο συγκλονιστικά μπροστά ήταν τα Half-Life 1 & 2 για την εποχή τους, με κάθε νέο παιχνίδι που παίζω τόσο ανεβαίνουν στη συνείδησή μου.

6,5/10


Final Fantasy Tactics: War of The Lions

Φαντάζομαι θυμάστε μερικοί οτί ήμουν γίγα φαν της σειράς λόγω του FFT:Advance και πάντα το ΄χα διακαεί πόθο να το παίξω. Η αλήθεια είναι οτί το τερμάτισα και στο στρατο σε emulator με 4χ ταχύτητα και χωρίς ήχο, αλλά πλέον το αγόρασα κανονικά και το τερμάτισα και δεύτερη φορά, σωστά πλέον.

Στο Mass Effect έκλεισα σχολιάζοντας πόσο μπροστά ήταν τα HL για την εποχή τους. Το ίδιο ισχύει απόλυτα και για το Final Fantasy Tactics το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1997 (!) και προσφέρει την hands-down καλύτερη γραφή που υπάρχει σε παιχνίδι τους είδους και σε κάνει να απελπίζεσαι με κάθε καινούργιο Fire Emblem. Στην ουσία πρόκεται για light σεξπηρικό δράμα που αποδίδεται κιόλας με θεατρικό λόγο στην πιθανότατα πιο skillful μετάφραση/απόδοση που έχω δει στο gaming.
Σε επίπεδο gameplay παραμένει ακόμα και σήμερα από τα πιο intricately made συστήματα που 'χουν φτιαχτεί για RPG. Υπάρχουν 20 κλάσεις οι οποίες συνδυάζονται μεταξύ τους και θέλουν δουλειά για να τις ξεκλειδώσεις. Είναι απίστευτα hooking min/maxing και πειραματισμός που είχα ζήσει στο πετσί μου πριν από 15(?) χρόνια με το FFT:Advance και ευτυχώς έχουν περάσει και άλλοι εδώ την ίδια διαδικασία και με καταλαβαίνουν.
Οι μάχες είναι σίγουρα δύσκολες, χρειάζεται σε αρκετές περιπτώσεις farming (random και unavoidable μάχες από τα ελάχιστα μελανά σημεία που ΄ταν όμως στάνταρ τότε) και 1 λάθος save χωρίς μπακαπ μπορεί να σε βάλει σε λούκι απ' το οποίο για να βγεις θα χρειαστεί να ξαναρχίσεις το παιχνίδι. Υπάρχει σε αρκετά μεγάλο βαθμό το στοιχείο της στρατηγικής μιας και υπάρχουν αρκετές μάχες που χρησιμοποιούν έξυπνα τις ιδιαίτερες ιδιότητες κλάσεων σε συνδυασμό με περίεργα τερέν για να σε βάλουν να σκεφτείς ή να χρειαστεί να δεις το niche της μάχης και να προετοιμαστείς κατάλληλα για την επόμενη φορά. Ή μπορεί απλά να κάνεις restart προσπαθώντας να κλέψεις κάποιο όπλο/πανοπλία και να φας 3 ώρες έτσι, το 'χουμε πάθει όλοι μας. Δεν μπορείς να βγάλεις το παιχνίδι αν δεν κάνεις optimize τις κλάσεις που χρησιμοποιείς οπότε δεν είναι για leisure gaming και συνήθως απαιτεί guide για να δεις τί παίζει με τα Jobs και να κινηθείς κατάλληλα. Θεωρώ τρομερό και τον μηχανισμό του θανάτου χαρακτήρων που είναι knock-out για 4 γύρους. Σίγουρα οι μάχες δεν χάνουν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού το ενδιαφέρον τους, είναι από τις σπάνιες φορές στα 30 μου που θα 'θελα να 'χει και άλλες.
Από τα σπάνια παιχνίδι που αξίζουν 10άρι.

10/10

Πωπω, καταπληκτικό ποστ, κρίμα που δεν το είχα δει νωρίτερα.

Σχετικά με το Mass Effect, θεωρώ πως είναι ένα εξαιρετικό game όσον αφορά το scifi κομμάτι αλλά μέτριο ως προς το gameplay. Τους χαρακτήρες, τις φυλές, το σενάριο και το όλο lore γενικότερα τους βρήκα εξαιρετικούς και από τους καλύτερους που έχω δει σε ανάλογο setting. Τώρα δεν έχω δει καθόλου το Battlestar Galactica για να ξέρω ποιο είναι καλύτερο συγκριτικά. Όσον αφορά το gameplay θα συμφωνήσω, το πρώτο Mass Effect έχει απλά λειτουργικό gameplay και μπορείς να πεις πως καταντάει και βαρετό με επαναλαμβανόμενες περιοχές και εντελώς υποτυπώδης μάχη. Από την άλλη όμως το sequel του είναι απείρως καλύτερο σε όλους τους τομείς οπότε θα σου πρότεινα να το δοκιμάσεις. Έχει μερικούς από τους καλύτερους χαρακτήρες που έχουμε δει και ο τρόπος που χτίζεις το party σου είναι απλά ανεπανάληπτος και έχει και επίπτωση στο gameplay και στο σενάριο. Τέλος, έχει ένα από τα καλύτερα set pieces που έχουμε δει ποτέ.

Όσον αφορά το Final Fantasy Tactics, δεν θα μπορούσα απλά να συμφωνήσω περισσότερο σε όλα όσα λες. Ειδικά εκεί που γράφεις πως το game φέρνει σε σεξπηρικό έργο είναι 100% η άποψη που είχα για την πλοκή του παιχνιδιού. Όπως έχω ξαναγράψει πρόκειται για ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής που έχουμε δει στο gaming. Το τέλος το είχα δει και εγώ για πρώτη φορά στον στρατό σαν εσένα και θυμάμαι ότι με είχε συγκλονίσει όσο λίγα παιχνίδια. Αλήθεια, μπορώ να μιλάω για ώρες για αυτό το παιχνίδι και για το τέλος του. Ο τρόπος αφήγησης μου έχει μείνει, με είχε κάνει να ανατριχιάσω το ότι

 

ο ιστορικός αφηγείται τι συνέβη και πως αφήνει ανοικτό το ότι η ομάδα σου χάθηκε στην τελική μάχη και δεν επέζησε. Επίσης, μου άρεσε πάρα πολύ το ότι λάμπει στο τέλος η ιστορική αλήθεια και αποκαθίσταται το όνομα του Ramza.

Tέλος, agree και respect όσο δεν πάει για το εξής που έγραψες.

προσφέρει την hands-down καλύτερη γραφή που υπάρχει σε παιχνίδι τους είδους και σε κάνει να απελπίζεσαι με κάθε καινούργιο Fire Emblem.

Ακριβώς τα ίδια σκέφτομαι και εγώ για την σειρά Fire Emblem. ΑΚΡΙΒΩΣ όμως... Μάλλον είμαστε οι μόνοι που το πιστεύουμε αυτό.

[ChrisTop]

Mass Effect 1: Legendary Edition

Πάντα ήθελα να ξεκινήσω την τριλογία αλλά την εποχή που κυκλοφόρησε το Sci - Fi δεν με έψηνε καθόλου σαν θεματολογία για RPG. Είχα αγοράσει κιόλας το ME2, το 'χα παίξει για 1 ώρα, μου φάνηκε αδιάφορο και το ΄στειλα.
Πριν 5-6 χρόνια διάβασα το Foundation του Asimov, μετά το Dune, μετά είδα όλα τα Star Wars μονορούφι (και από τότε τα ξανάδα) πέρασα στην τηλεόραση με το Firefly, είδα το αριστουργηματικό Battlestar Galactica, προσπάθησα να ξεπεράσω οτί τελείωσε βλέποντας το The Expanse (κακές ερμηνείες και μέτρια πρώτη σεζόν, αλλά ευτυχώς μετά ανεβαίνει κατακόρυφα) και πάντα ήθελα να ξανακάνω ντου και στο gaming domain οπότε η ευκαιρία του Remaster ήταν αυτό που περίμενα ως μεγάλος sci-fi fan πλέον.

Θεωρώ το Mass Effect 1 την barebones εμπειρία του τι να περιμένεις από το είδος. Η κεντρική ιστορία είναι απλά οκ, γραφή που δεν εμβαθύνει πάνω από ένα βασικό επίπεδο, αλλά φαίνεται πώς δεν υπάρχει κιόλας απλά σαν δικαιολογία για να σκοτώσεις εξωγήινους. Προφανώς με το Budget που είχαν φτιάξανε ένα καλό υπόβαθρο ώστε αν πάει καλά το παιχνίδι να εμβαθύνουν στο επόμενο με περισσότερα resources. Περίμενα παραπάνω πράγματα από τα party members γιατί είχα διαβάσει οτί αποδίδονται πολύ καλά και ιδιαίτερα σε σχέση με τον Shepard, αλλά και πάλι, σχεδόν όλοι έχουν ένα αρκετά ενδιαφέρον background το οποίο δεν εξερευνείται αρκετά. Δεν σε αφήνουν αδιάφορο πάντως και μου αρέσανε και όλα τα Voice Overs στο παιχνίδι γενικότερα που δείχνει, για άλλη μια φορά, οτί κάπου το πηγαίνουνε.
Το gameplay είναι σούπερ βασικό, δεν χρειάζεται εξερεύνηση ή να λύσεις κάποιο μυστήριο, μιλάς, σκοτώνεις και προχωράς γραμμικά. Οι μάχες δείχνουν potential το οποίο εγώ η αλήθεια είναι δεν εξερεύνησα πάρα πολύ γιατί έπαιζα σαν κλασικός γήινος χωρίς kinetics κτλ. με 1 tank/kinetic και 1 shooter/enginner (με Garus και Wrex έπαιζα γιατί τους πήγαινα) που απλά έστελνα καμιά φορά πρώτους σε περιοχές που άμα έμπαινες πρώτος έπεφτε burst και κατά τα άλλα έπαιζε κλασικό Cover και Shooting ή σκότωνα από μακριά με το sniper.
Τα γραφικά για αυτούς που ενδιαφέρονται, είναι κακά για την εποχή μας ακόμα και για Remaster.
Btw, πόσο συγκλονιστικά μπροστά ήταν τα Half-Life 1 & 2 για την εποχή τους, με κάθε νέο παιχνίδι που παίζω τόσο ανεβαίνουν στη συνείδησή μου.

6,5/10


Final Fantasy Tactics: War of The Lions

Φαντάζομαι θυμάστε μερικοί οτί ήμουν γίγα φαν της σειράς λόγω του FFT:Advance και πάντα το ΄χα διακαεί πόθο να το παίξω. Η αλήθεια είναι οτί το τερμάτισα και στο στρατο σε emulator με 4χ ταχύτητα και χωρίς ήχο, αλλά πλέον το αγόρασα κανονικά και το τερμάτισα και δεύτερη φορά, σωστά πλέον.

Στο Mass Effect έκλεισα σχολιάζοντας πόσο μπροστά ήταν τα HL για την εποχή τους. Το ίδιο ισχύει απόλυτα και για το Final Fantasy Tactics το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1997 (!) και προσφέρει την hands-down καλύτερη γραφή που υπάρχει σε παιχνίδι τους είδους και σε κάνει να απελπίζεσαι με κάθε καινούργιο Fire Emblem. Στην ουσία πρόκεται για light σεξπηρικό δράμα που αποδίδεται κιόλας με θεατρικό λόγο στην πιθανότατα πιο skillful μετάφραση/απόδοση που έχω δει στο gaming.
Σε επίπεδο gameplay παραμένει ακόμα και σήμερα από τα πιο intricately made συστήματα που 'χουν φτιαχτεί για RPG. Υπάρχουν 20 κλάσεις οι οποίες συνδυάζονται μεταξύ τους και θέλουν δουλειά για να τις ξεκλειδώσεις. Είναι απίστευτα hooking min/maxing και πειραματισμός που είχα ζήσει στο πετσί μου πριν από 15(?) χρόνια με το FFT:Advance και ευτυχώς έχουν περάσει και άλλοι εδώ την ίδια διαδικασία και με καταλαβαίνουν.
Οι μάχες είναι σίγουρα δύσκολες, χρειάζεται σε αρκετές περιπτώσεις farming (random και unavoidable μάχες από τα ελάχιστα μελανά σημεία που ΄ταν όμως στάνταρ τότε) και 1 λάθος save χωρίς μπακαπ μπορεί να σε βάλει σε λούκι απ' το οποίο για να βγεις θα χρειαστεί να ξαναρχίσεις το παιχνίδι. Υπάρχει σε αρκετά μεγάλο βαθμό το στοιχείο της στρατηγικής μιας και υπάρχουν αρκετές μάχες που χρησιμοποιούν έξυπνα τις ιδιαίτερες ιδιότητες κλάσεων σε συνδυασμό με περίεργα τερέν για να σε βάλουν να σκεφτείς ή να χρειαστεί να δεις το niche της μάχης και να προετοιμαστείς κατάλληλα για την επόμενη φορά. Ή μπορεί απλά να κάνεις restart προσπαθώντας να κλέψεις κάποιο όπλο/πανοπλία και να φας 3 ώρες έτσι, το 'χουμε πάθει όλοι μας. Δεν μπορείς να βγάλεις το παιχνίδι αν δεν κάνεις optimize τις κλάσεις που χρησιμοποιείς οπότε δεν είναι για leisure gaming και συνήθως απαιτεί guide για να δεις τί παίζει με τα Jobs και να κινηθείς κατάλληλα. Θεωρώ τρομερό και τον μηχανισμό του θανάτου χαρακτήρων που είναι knock-out για 4 γύρους. Σίγουρα οι μάχες δεν χάνουν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού το ενδιαφέρον τους, είναι από τις σπάνιες φορές στα 30 μου που θα 'θελα να 'χει και άλλες.
Από τα σπάνια παιχνίδι που αξίζουν 10άρι.

10/10

[i Have no Equal]

Horizon Zero Dawn:

Το τερμάτισα πρόσφατα και το βρήκα πάρα πολύ καλό, η ιστορία του είναι κλασσικό sci-fi αλλά πολύ ωραία δοσμένο. Αυτό που με εντυπωσίασε πάρα πολύ είναι οι μάχες και ο τρόπος που μπορείς να τις προσεγγίσεις, το παιχνίδι σου δίνει πολλές επιλογές, μπορείς να αφήσεις διαφόρων ειδών traps ανάλογα με το elemental weakness των εχθρών να κάνουν την περισσότερη ζημιά, μπορείς να παίξεις facetank με spear (σε στυλ Monster Hunter χωρίς lock on), να παίξεις από απόσταση με bow και διάφορων ειδών arrows καθώς και άλλα όπλα. Στην πορεία ξεκλειδώνεις περισσότερα και θα σου ζητηθεί να κάνεις κάποιο συνδυασμο αυτών για να περάσεις κάποιες δυσκολότερες μάχες. Το platforming επίσης ειναι πολυ ωραίο και σαν scale δεν ειναι τεράστιο και δεν κουράζει όπως πχ το AC: Odyssey. Στα αρνητικά θα έλεγα την ποικιλία στα upgrades, έχεις ελάχιστα outfits και ποικιλία όπλων, το DLC προσθέτει μερικά παραπάνω αλλά και πάλι θα έλεγα ότι είναι λίγα. Γενικά ένα πάρα πολύ καλό open world το οποίο απλά είχε την ατυχία να βγει την ίδια χρονιά με το BotW.

Πέρασα πάρα πολύ καλά, έριξα κάπου 80 ώρες και το προτείνω σε όλους.

8.5/10

Επίσης έχω τερματίσει NieR: Automata, NieR: Replicant, Xenoblade Chronicles: Definitive Edition και σύντομα τελειώνω και το Xenoblade Chronicles 2, ελπίζω να βρω το χρόνο και την όρεξη να γράψω 2 λόγια και για αυτά. Τρομερές εμπειρίες όλα πάντως.

[Ramparter]

Γραμμικο ειναι. Εχει περιοχες και καθε φορα που πηγαινα στην επομενη περιοχη δε γυριζα πισω. Ωστοσο οι ιδιες οι περιοχες δεν ηταν γραμμικες αλλα ειχες συνηθως 2-3 κατευθυνσεις να πας και υπηρχαν φορες που γυριζα συχνα στα ιδια μερη μεχρι να βρω που θα προχωρησω.

[Deus]

Ωραίος. Θέλω και εγώ να το παίξω. ειδικά τώρα που θα κυκλοφορήσει το Dream στα κοντά, ευκαιρία είναι για να έχω τελειώσει όλα τα παιχνίδια του storyline μια που θα κλείσει όπου ναναι.

Αλήθεια, το Samus Returns πως είναι; Γραμμικό σαν το Fusion ή μοιάζει με το Super metroid στο level design;

[Ramparter]

Ας γράψω κι εδώ έστω και εκπρόθεσμα ότι τερμάτισα επιτέλους το Samus Returns, 4 χρόνια σχεδόν αφότου το αφησα και ένα μήνα περίπου μετά την ανακοίνωση του Dread που το ξανάπιασα. Το παιχνιδάκι είναι must, απ τα καλύτερα που έπαιξα στο 3DS.

8/10

[Deus]

Fire Emblem Three Houses- Claude's path
Resident Evil Village

Θα γράψω περισσότερα στα αντίστοιχα θέματα.

[Ryu_gr]

Ντάξει έλιωσα με το "πάμε για το σουξέ".

[Chief]

Tomb Raider (2013) και Rise of the Tomb Raider (2015)

Το δεύτερο ίσως πιο ολοκληρωμένο και λιγότερο υπερβολικό στα σκηνικά του από το πρώτο. Ο χαρακτήρας της Lara θα μπορούσε να έχει μια ουσιαστικότερη κατεύθυνση, ειδικά στο σίκουελ. Πραγματικά ευχάριστα παιχνίδια, φτιαγμένα σε όλα τους όμως με τη μεγάλη ασφάλεια του «πάμε για το σουξέ».